Πέμπτη, 5 Ιουνίου 2014

Kαλό ταξίδι Φανούλα μου...



Είναι κάποιες φορές που ο πόνος γίνεται αφόρητος, θέλω να φωνάξω με την ελπίδα ότι θα τον τρομάξω και θα εξαφανιστεί. Όμως αυτός ο άκαρδος και άδικος , μένει εκεί και γελά σαδιστικά.

Αυτό έγινε και σήμερα , πρωί πρωί… ήρθε για να πάρει από τη γειτονιά μας  πολύ νωρίς, το χαμογελαστό κορίτσι, με  τη χρυσή καρδιά και τα άξια χεράκια.
 Εμείς μείναμε με τα δάκρυα να θυμόμαστε τα παιδικά μας παιχνίδια με τις κούκλες 

και τα κουζινικά στην αυλή, τα εφηβικά μας μυστικά κάτω από την κερασιά της κυρ-΄Αννας, 

το παπούτσι του γάμου σου με τα ονόματά μας γραμμένα για να μας τραβήξεις σε χαρά, 




τη μεγαλύτερη σου χαρά , έλαμπες και της τραγούδαγες,"ο  ερχομός της μπέμπας",



 τα πλεκτά μας και τα λουλούδια μας στις γλάστρες.


  Σ’ευχαριστώ που βρέθηκες στο δρόμο της ζωής μου και μοιραστήκαμε στιγμές χαράς και λύπης, που δεθήκαμε και αγκαλιαστήκαμε.  



Καλό ταξίδι Φανούλα μου. Τα όνειρα σου για την μονάκριβη αγάπη της ζωής σου, θα τη συντροφεύουν και το φωτεινό σου αστέρι θα φωτίζει με την μοναδική αγάπη της μάνας το μονοπάτι της ζωής της… 



 photo signature_zpsd2a79fd8.jpg

3 σχόλια:

paloma είπε...

Καλησπέρα!
Όταν χάνεται ένας άνθρωπος μεμιάς ο κόσμος φαντάζει τόσο μικρός.. λυπάμαι! Της εύχομαι καλό ταξίδι και να προσέχει τη μικρούλα της από ψηλά!
Καλό κουράγιο και δύναμη!

ΕΚΦΡΑΣΟΥ είπε...

......
δεν υπαρχουν λογια.
δυστυχως...
λυπαμαι τοσο πολυ....
κουραγιο και δυναμη σε οσους μενουν πισω.

Dimiourgia Epikinonia είπε...

καλημέρα αγαπητές μας φίλες από ψυχής ευχαριστούμε πολύ δυστυχώς
δεν υπάρχουν λόγια..πίσω έμεινε ένας σύζυγος αγωνιστής και ταλαιπωρημένος
από την περιπέτεια αυτή..για να στηρίξει ένα κορίτσι 19 χρόνων που
έδινε και δίνει πανελλήνιες εξετάσεις και έμεινε χωρίς μανούλα..