Πέμπτη, 19 Ιουνίου 2014

Mundial 2014 H άγνωστη Ιαπωνία

H άγνωστη Ιαπωνία


Ο Ιβιτσα Οσιμ που διετέλεσε τεχνικός υπεύθυνος της Εθνικής Ιαπωνίας (περίοδος 2001-2004) είχε πει κάποτε: «Το μεγάλο όπλο της είναι η ταχύτητα με την οποία αγωνίζεται και δεν είναι λίγες οι φορές που μ' αυτό το όπλο προβληματίζει τον αντίπαλο, ακόμη και τον καλύτερο και πλέον έμπειρο. Αμυντικά, όμως, έχει μερικά προβλήματα».
Η Ιαπωνία είναι ο δεύτερος αντίπαλος της Ελλάδας στον 3ο όμιλο του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014. Ενας αντίπαλος άγνωστος στον Σάντος και τους παίκτες του, όπως άλλωστε σε όλο το φίλαθλο κοινό της χώρας μας. Η μοναδική αναμέτρηση των δύο προσεχών αντιπάλων στο Νατάλ στις 19 Ιουνίου έγινε -τι σύμπτωση- στις 19 Ιουνίου του 2005 στη Φρανκφούρτη στα πλαίσια του Κυπέλλου των Συνομοσπονδιών της FIFA και η Εθνική μας ηττήθηκε 1-0 με γκολ κάποιου Μασάζι στο δεύτερο ημίχρονο.
Ο πρώτος Ιάπωνας διεθνής, ο οποίος αγωνίστηκε στο εξωτερικό σαν επαγγελματίας, ήταν ο επιθετικός Καζού Μιούρα (1967), που φόρεσε το `94 τη φανέλα της Τζένοα, ενώ έπαιξε και μερικούς μήνες στη βραζιλιάνικη Σάντος. Υπολογίζεται ότι τα δυο τρία τελευταία χρόνια περισσότεροι από πενήντα Ιάπωνες παίζουν στο εξωτερικό. Οι πιο γνωστοί είναι οι επιθετικοί Κεσούκε Χόντα (από την CSKA Μόσχας μεταγράφηκε τον περασμένο Ιανουάριο στη Μίλαν) και Σίνζου Καγκάουα (Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ), οι μέσοι Ταφανάρ Λέι (Σαουθάμπτον), Χαζίμε Χοσογκάι (Χέρτα Βερολίνου), Μακότο Χασάμπε (Νυρεμβέργη) και οι αμυντικοί Γιάτο Ναγκατόμο (Ίντερ), Χιρόσι Σακάι (Ανόβερο) και Μάγια Γιοσίντα (Σαουθάμπτον).
Τα βασικά στελέχη της Εθνικής, εκτός από μερικούς που προαναφέραμε, είναι ο τερματοφύλακας Εζι Καβασίμα (1983) της Καβασάκι, οι αμυντικοί Ατσούο Ουτσάντα (1988) της Κασίμα Αντλερς και Τάγκι Ιουαμάσα (1985) κι αυτός της Κασίμα, ο μέσος Σουνσάλε Νακαμούρα (1984) της Γιοκοχάμα Μαρίνος και οι επιθετικοί Σίνζου Οκαζάκι (1986) της Σιμούζου Πούλσε με τον Τακαγιάσι Μοριμότο (1988) της Ναγκόγια Γκράμπους.
Η Ομοσπονδία ιδρύθηκε το 1921, έναν χρόνο μετά από αυτήν του Ιράν και ο επαγγελματισμός καθιερώθηκε στη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου το 1972. Οι πιο γνωστοί σύλλογοι είναι η Βέρντι Καβασάκι (εφτά πρωταθλήματα και πέντε Κύπελλα), η Γιοκοχάμα Μαρίνος (πέντε και έξι), η Ουράουα Ρεντς (πέντε και έξι), η Κασίμα Αντλερς (πέντε και δύο) και η Σανφρέζε Χιροσίμα (πέντε και δύο).
Η Ιαπωνία, που έδωσε τον πρώτο της διεθνή αγώνα το 1935 στο Τόκιο και ηττήθηκε από την Αυστραλία (0-2), έχει παίξει τέσσερις φορές σε τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου (1998, 2002, 2006 και 2010), κέρδισε τρεις φορές το Κύπελλο Ασίας (1992, 2000, 2004), ενώ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 στο Μεξικό πήρε το χάλκινο μετάλλιο νικώντας στον μικρό τελικό τους γηπεδούχους με 2-0.
Στις τέσσερις συμμετοχές της στο Παγκόσμιο Κύπελλο, η Ιαπωνία έδωσε δεκατέσσερις συναντήσεις με τα εξής αποτελέσματα:
1998: Αργεντινή 0-1, Κροατία 0-1 και Τζαμάικα 1-2
2002: Βέλγιο 2-2, Ρωσία 1-0, Τυνησία 2-0 και Τουρκία 0-1 (στον 2ο γύρο). Οι αγώνες είχαν γίνει στην Ιαπωνία
2006: Βραζιλία 1-4, Κροατία 0-0 και Αυστραλία 1-3
2010: Καμερούν 1-0, Δανία 3-1, Ολλανδία 0-1 και Παραγουάη 0-0 και 3-5 στα πέναλτι (στον 2ο γύρο)
Το 2013 η Ιαπωνία έδωσε μερικά φιλικά παιχνίδια με τα εξής αποτελέσματα:
-στο Κόμπε: 3-0 τη Λετονία
-στο Ζόντινο: 0-1 από τη Λευκορωσία
-στη Τογιότα: 0-2 από τη Βουλγαρία
-στη Ρίφου: 2-4 από την Ουρουγουάη
-στο Νόβισαντ: 0-2 από τη Σερβία
-στη Χενκ: 2-2 με την Ολλανδία
-και στις Βρυξέλλες: 3-2 το Βέλγιο
Η προσεχής μας αντίπαλος, η οποία μετέχει για 5η φορά σε Παγκόσμιο Κύπελλο, έδωσε εννέα αγώνες στην προκριματική φάση: Αφού στον α' γύρο απέκλεισε τη Βόρειο Κορέα, το Ουζμπεκιστάν και τη Συρία, στον δεύτερο νίκησε την Ιορδανία (2-1) και το Ιράκ (1-0) και ήρθε ισόπαλη με την Αυστραλία (1-1), για να προκριθεί για το ταξίδι στη Βραζιλία, μαζί με τη Νότιο Κορέα, την Αυστραλία και το Ιράν.
Το ποδόσφαιρο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί σαν ιδιαίτερα αγαπητό στους Ιάπωνες, οι οποίοι παραμένουν πατροπαράδοτα πιστοί στο τζούντο (αυτοί το ξεκίνησαν τα πρώτα χρόνια της 10ετίας του `60), την ενόργανη γυμναστική, όπου κυριάρχησαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, του Μεξικού, του Μονάχου και του Μόντρεαλ, κερδίζοντας πολλά χρυσά μετάλλια και την ποδηλασία. Αναμφίβολα, ξένοι προπονητές που εργάστηκαν στην Ιαπωνία, έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη βελτίωση του επιπέδου, κυρίως στον τομέα της ομαδικότητας. Αναφέρομαι στον Αρσέν Βενγκέρ, τους Βραζιλιάνους Ζίκο και Σερέζο, τον Βόσνιο Ιβιτσα Οσιμ και τον Ιταλό Αλμπέρτο Τσάκερ, ο οποίος ανέλαβε την εθνική ομάδα το 2011.
Οι κορυφαίοι
Διεθνείς συμμετοχές
137 Γιασουχίτο Εντο (1980) μεσοεπιθετικός
123 Μασίμο Ιχάρα (1972) δεξιός αμυντικός
114 Γιοσινάτου Καουγκούσι (1975) τερματοφύλακας
107 Γιούσι Νακαζούα (1982) κεντρικός
96 Κάζου Μιούρα (1967) επιθετικός
87 Ναοτσίτο Τακαχάρα (1969) επιθετικός
83 Χιντετότσου Νακάτα (1977) μέσος
77 Σίζι Ονο (1979) μέσος
74 Σέιγκου Ναζαράκι (1980) τερματοφύλακας
68 Ικέου Τσουμεγιάσου (1975) κεντρικός αμυντικός
68 Κέιζι Ταμάντα (1977) επιθετικός
68 Σουμίτσε Νικαμούρα (1978) μέσος
66 Γιασίντο Ματσιχίρο (1977) αριστερός αμυντικός
64 Σέιγκου Ναραζάκι (1976) τερματοφύλακας
62 Γιουνούσι Ιμανότο (1978) μέσος
57 Μάρκους-Τούλιο Ταμάχα (1981) κεντρικός αμυντικός
56 Γιακούσι Ταμάντα (1979) επιθετικός
Οι σκόρερ
82 γκολ Κουσίγκε Καμαμότο
69 γκολ Κάζου Μιούρα
66 γκολ Μασούα Νακαγιάμα
61 Χιρόσι Ματισάμπα
59 Ναοτσίτο Τακαχάρα
51 Κέιζι Ταμάντα
- See more at: http://www.sentragoal.gr/afieroma.asp?catid=35187&subid=2&pubid=129761465#sthash.74j7yQFB.dpuf

 photo signature_zpsd2a79fd8.jpg