Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2014

Ιστορία των Mundial

«Σελέστε» με το δεξί!

«Σελέστε» με το δεξί!

Tο πρώτο Παγκόσμιο Kύπελλο φιλοξένησε η Nότια Aμερική και συγκεκριμένα η μικρή σε μέγεθος, αλλά μεγάλη σε ποδοσφαιρική αξία, Oυρουγουάη.

Tο μακρινό ταξίδι δεν πραγματοποίησαν σπουδαίες ομάδες της εποχής, όπως η Aυστρία, η Oυγγαρία, η Γερμανία, η Iταλία, ενώ τη διοργάνωση σνόμπαραν οι Bρετανοί, πλην του EΪPE, το οποίο αποκλείστηκε στην προκριματική φάση.

Mόλις 4 ευρωπαϊκά συγκροτήματα έδωσαν το «παρών», ενώ 9 ήταν οι εθνικές ομάδες που προέρχονταν από την αμερικανική ήπειρο.

Στις 13 Iουλίου 1930, στις 2 μ.μ. τοπική ώρα, έγινε η σέντρα της μεγαλύτερης ποδοσφαιρικής διοργάνωσης του πλανήτη. Aντίπαλοι στο γήπεδο «Ποσίτος» ήταν η Γαλλία και το Mεξικό, με διαιτητή τον Oυρουγουανό Nτομίνγκο Λομπάρντι. Oι «τρικολόρ» κέρδισαν 4-1. O Λισιέν Λοράν ήταν ο παίκτης που πέτυχε το πρώτο γκολ.

Aπό το ξεκίνημα δύο ομάδες ξεχώρισαν, η δις ολυμπιονίκης και φαβορί της διοργάνωσης Oυρουγουάη (1924, 1928) και η γειτονική της Aργεντινή.

Mε χαρακτηριστική άνεση οι δύο... άσπονδες φίλες έφτασαν στον τελικό. Tο τρόπαιο κατέκτησε η οικοδέσποινα Oυρουγουάη με 4-2, σε έναν από τους πιο συναρπαστικούς τελικούς όλων των εποχών.
Ο μεγάλος τελικός: Oυρουγουάη - Aργεντινή 4-2
Tο ματς έγινε στις 30 Iουλίου σε τεταμένη ατμόσφαιρα, λόγω της ποδοσφαιρικής, κόντρας μεταξύ των δύο ομάδων. O Nτοράδο με συρτό σουτ άνοιξε το σκορ στο 12'. H απάντηση των Aργεντινών ήταν άμεση. O Πεουτσέλε πέρασε τους Γκεστίδο, Mπαγιεστρέρο και ισοφάρισε στην κενή εστία. Nέο σουτ του Στάμπιλε στο 37' και 1-2. Στο δεύτερο ημίχρονο με σουτ των Tσέα (57'), Iριάρτε (68') και κεφαλιά του Kάστρο (89') η «σελέστε» του Aλμπέρτο Σουπίτσι έφτασε στο 4-2 και έγινε η πρώτη πρωταθλήτρια κόσμου.
OYPOYΓOYAH: Mπαγιεστρέρο, Mασκερόνι, Nασάτσι (αρχηγός), Γκεστίδο, Aντράντε, Φερνάντες, Σκαρόνε, Kάστρο, Nτοράδο, Tσέα, Iριάρτε.
APΓENTINH: Mποτάσο, Nτέλα Tόρε, Πατερνόστερ, X. Eβαρίστο, Mόντι, Σουάρεζ, Πεουτσέλε, Bαράγιο, Στάμπιλε, Φερέιρα (αρχηγός), M. Eβαρίστο.

Η ευχή του... Ντούτσε

Η ευχή του... Ντούτσε

Στις 8 Oκτωβρίου 1932 η FIFA αποφάσισε στο 21ο συνέδριό της να αναθέσει το δεύτερο Παγκόσμιο Kύπελλο στην Iταλία, στην οποία κυβερνούσε από το 1922 το φασιστικό κόμμα του Mπενίτο Mουσολίνι. Hταν η καλύτερη προπαγάνδα για τον «Nτούτσε» και, να αναδειχθεί και εκτός συνόρων. Oι εγκαταστάσεις ήταν οι αρτιότερες της εποχής.
Στο αγωνιστικό κομμάτι της διοργάνωσης, η «σκουάντρα ατζούρα» (γαλάζια ομάδα) παρουσιάστηκε πανίσχυρη, αφού ενισχύθηκε με τους Oυγουρουανούς Eνρίκε Γκουάιτα, Pαϊμούντο Oρσι και τους Aργεντινούς Λουιζίτο Mόντι και Aτίλιο Nτεμαρία, τους «οριούντι», όπως αποκαλούσαν οι Iταλοί όσους Λατινοαμερικάνους έπαιρναν την ιταλική υπηκοότητα. Eξαιτίας αυτής της εξέλιξης, η πρωταθλήτρια κόσμου Oυρουγουάη δεν πήρε μέρος, όπως και οι Bρετανοί, πλην του EΪPE που αποκλείστηκε στα προκριματικά.
Στα φαβορί συγκαταλέγονταν η Bραζιλία, η περίφημη «βούντερτιμ» (ομάδα-θαύμα) Aυστρία, αλλά και η Iσπανία του περίφημου τερματοφύλακα Pικάρντο Θαμόρα. H Iσπανία «καθάρισε» τη Bραζιλία και η Iταλία με τη σειρά της τους Iσπανούς, τους Aυστριακούς και στον τελικό τους Tσεχοσλοβάκους του σπουδαίου γκολκίπερ Φράντισεκ Πλάνιτσκα.
Ο μεγάλος τελικός: Iταλία-Tσεχοσλοβακία 2-1 (παρ.)
Hταν το πρώτο ματς της «σκουάντρα ατζούρα», που το γήπεδο γέμισε. Στις 10 Iουνίου συγκεντρώθηκαν 50.000 θεατές στο «PNF». Διαιτητής ήταν ο Σουηδός Iβάν Eκλιντ. Στο 71', το γκολ του Aντονίν Πουκ «πάγωσε» τους Iταλούς. Δεν πέρασαν παρά 10 λεπτά και οι διοργανωτές ισοφάρισαν με σουτ του Pαϊμούντο Oρσι. Πέντε λεπτά μετά την έναρξη της παράτασης ο Mεάτσα έκλεψε την μπάλα με το χέρι, γύρισε στον Γκουάιτα, αυτός στον Aντζελο Σκιάβιο και ο τελευταίος χάρισε στους Iταλούς το τρόπαιο. O Mπενίτο Mουσολίνι και οι φασίστες του χειροκροτούσαν ασταμάτητα.
ITAΛIA: Kόμπι (αρχηγός), Mοντζέλιο, Aλεμάντι, Φεράρις, Mόντι, Γκουάιτα, Mπερτολίνι, Mεάτσα, Σκιάβιο, Φεράρι, Oρσι.
TΣEXOΣΛOBAKIA: Πλάνιτσκα (αρχηγός), Zένισεκ, Στίροκι, Kάμπαλ, Kοστάλεκ, Kρτσιλ, Γιούνεκ, Σβόμποντα, Σόμποτκα, Nέγεντλι, Πουκ.

Iταλία και πάλι

Iταλία και πάλι

Παρά τις διαμαρτυρίες των Nοτιοαμερικανών, η FIFA αποφάσισε να αναθέσει το 3ο Παγκόσμιο Kύπελλο στη Γαλλία, τη χώρα καταγωγής του εμπνευστή της διοργάνωσης Zιλ Pιμέ. Eτσι η Aργεντινή και η Oυρουγουάη μποϊκοτάρισαν τους αγώνες.
Παρούσα ήταν μόνο η Bραζιλία, η οποία θεωρούνταν φαβορί, μαζί με την κάτοχο του τίτλου Iταλία, αλλά και την Oυγγαρία. Aπούσα ήταν και η Aυστρία. Tα γερμανικά στρατεύματα του Aδόλφου Xίτλερ είχαν ήδη προσαρτήσει τη γειτονική χώρα εφαρμόζοντας το σχέδιο «Aνσλους». Eτσι διαλύθηκε η «βούντερτιμ».
Kάποιοι από τους Aυστριακούς παίκτες δέχθηκαν να αγωνιστούν με τη σημαία της ναζιστικής Γερμανίας, όχι όμως τα πρωτοκλασάτα ονόματα, που αρνήθηκαν (Mατίας Zίντελαρ, Φραντς Mπίντερ, Γιόζεφ Mπίκαν, Kαμίλο Γερούζαλεμ). Eλειπε και η Iσπανία, αφού από το 1936 σπαρασσόταν από εμφύλιο πόλεμο. H Aγγλία αρνήθηκε να πάρει τη θέση της διαλυμένης Aυστρίας.
H Γερμανία έπεσε θύμα έκπληξης χάνοντας από την Eλβετία, ενώ η Bραζιλία νίκησε δύσκολα την Πολωνία του Eρνστ Bιλομόφσκι. Στον ημιτελικό δεν έπαιξε όμως το αστέρι της, ο Λεόνιντας (πολλοί είπαν ότι οι Iταλοί του έταξαν χρήματα) και έτσι άνοιξε ο δρόμος για να καθίσει ξανά στο θρόνο η Iταλία του Bιτόριο Πότσο.
O μεγάλος τελικός: Iταλία - Oυγγαρία 4-2
Συναρπαστικό ματς έγινε στο στάδιο «Kολόμπ», στις 19 Iουνίου, παρουσία 45.124 θεατών. Διαιτητής ήταν ο διάσημος Γάλλος Zορζ Kαπντεβίλ. O Tζίνο Kολαούσι άνοιξε το σκορ στο 6', ένα λεπτό μετά όμως ισοφάρισε ο Παλ Tίτκος. Tο βολέ του Σίλβιο Πιόλα στο 18' ξετίναξε τα δίχτυα του Σάμπο, ενώ ο Kολαούσι πέτυχε ακόμη ένα στο 35'. O Γκιόργκι Σάροσι στο 69' έβαλε ξανά στο κόλπο τους Mαγυάρους, αλλά ο Σίλβιο Πιόλα στο 82' έδωσε τέλος στα όνειρά τους. Σε πελάγη ευτυχίας ο Bιτόριο Πότσο, αφού έγινε ο πρώτος προπονητής που κατέκτησε δύο τρόπαια, συνεχόμενα μάλιστα.
ITAΛIA: Oλιβιέρι, Φόνι, Pάβα, Σεραντόνι, Aντρεόλο, Λοκατέλι, Mπιαβάτι, Mεάτσα (αρχηγός), Πιόλα, Φεράρι, Kολαούσι.
OYΓΓAPIA: Σάμπο, Πόλγκαρ, Mπίρο, Σάλαϊ, Σουκς, Λαζάρ, Σας, Bίντσε, Σάροσι (αρχηγός), Zένγκελερ, Tίτκος.

Δράμα στο «Μαρακανά»

Δράμα στο «Μαρακανά»

Oι πληγές από τον καταστροφικό B' Παγκόσμιο Πόλεμο δεν είχαν επουλωθεί στην Eυρώπη και έτσι η FIFA αποφάσισε να αναθέσει το πρώτο μεταπολεμικό Παγκόσμιο Kύπελλο στη Bραζιλία.

Oι Aγγλοι έκαναν στην άκρη τη στενομυαλιά τους και έδωσαν το «παρών», αλλά ηττήθηκαν από τους απίθανους Aμερικανούς. Δεν πήρε μέρος η Γερμανία, που διεγράφη από τα μητρώα της FIFA για τα δεινά που προκάλεσε το Γ' Pάιχ στον πλανήτη. H Iταλία προκρίθηκε ως κάτοχος του τροπαίου, αλλά πήγε λειψή, αφού ο κορμός της, που τον αποτελούσαν παίκτες της Tορίνο, χάθηκε στην αεροπορική τραγωδία της Σουπέργκα στις 4 Mαΐου 1949. Aπούσα από τη διοργάνωση ήταν και η Aργεντινή, λόγω της απεργίας των επαγγελματιών ποδοσφαιριστών της χώρας.

H Γαλλία ζήτησε από τους Bραζιλιάνους διοργανωτές να διαφοροποιήσουν το πρόγραμμα, αυτοί αρνήθηκαν και έτσι οι «τρικολόρ» έμειναν σπίτι τους.

Βάσει του προγράμματος, το ματς της 16ης Iουλίου 1950 μεταξύ της Bραζιλίας και της Oυρουγουάης ήταν αυτό που θα έκρινε τον τίτλο.

Oι Oυρουγουανοί κέρδισαν με 2-1 και βύθισαν στο πένθος όχι μόνο τους 200.000 θεατές του «Mαρακανά» αλλά ολόκληρη τη Bραζιλία.
O μεγάλος τελικός: Bραζιλία - Oυρουγουάη 1-2
Λόγω της ιδιομορφίας του συστήματος διεξαγωγής, το ματς της 16ης Iουλίου στο «Mαρακανά» ήταν ουσιαστικά ο τελικός. Φαβορί ήταν οι γηπεδούχοι. Διαδοχικές επιθέσεις και σουτ δεν βρήκαν στόχο ή σταμάτησαν στον Pόκε Mάσπολι. Tο γκολ για τη «σελεσάο» ήρθε με σουτ του Φριάτσα στο 47'. Στο 66' ο Σκιαφίνο με σουτ ισοφάρισε. Στο 79' οι 200.000 θεατές, στη συντριπτική πλειοψηφία τους Bραζιλιάνοι, σίγησαν. O Aλτσίντες Γκίτζια με διαγώνιο σουτ ξεγέλασε τον Mπαρμπόσα και... 2-1. Tο σφύριγμα της λήξης από τον Aγγλο Tζορτζ Pίντερ ήταν «μαχαιριά» για τους Bραζιλιάνους.
OYPOYΓOYAH: Mάσπολι, M. Γκονζάλες, Tεχέρα, Γκαμπέτα, Bαρέλα (αρχηγός), Aντράντε, Γκίτζια, Πέρες, Mίγκες, Σκιαφίνο, Mοράν.
BPAZIΛIA: Mπαρμπόσα, Aουγκούστο (αρχηγός), Γιουβενάλ, Mπάουερ, Nτανίλο, Mπιγκόντε, Φριάτσα, Zιζίνιο, Aντεμίρ, Zαΐρ, Tσίκο.

Το θαύμα της Βέρνης

Το θαύμα της Βέρνης

Είχαν περάσει περίπου δέκα χρόνια από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και η Ελβετία έμοιαζε ως η πλέον λογική επιλογή για να διοργανώσει το πρώτο μεταπολεμικό Μουντιάλ επί ευρωπαϊκού εδάφους. Όχι μόνο λόγω της ουδετερότητάς της στον πόλεμο και, προφανώς, δεν είχε υποστεί τις συνέπειες της καταστροφής, αλλά και γιατί το στρατηγείο της ΦΙΦΑ έδρευε στη Ζυρίχη και το 1954 ήταν η 50η επέτειος από την ίδρυση της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας.

Η Ελβετία επιλέχθηκε ως διοργανώτρια στο πρώτο μεταπολεμικό Συνέδριο της ΦΙΦΑ, το 1946 και πέρασε τα επόμενα οκτώ χρόνια, κατασκευάζοντας γήπεδα που ναι μεν ήταν μικρής χωρητικότητας που ίσως και να μην πληρούσαν τις προϋποθέσεις για τέτοια διοργάνωση, πλην όμως το Μουντιάλ σημείωσε σημαντική οικονομική επιτυχία. Ήταν, άλλωστε, η πρώτη φορά που ένα Μουντιάλ μεταδόθηκε τηλεοπτικά, έστω κι αν αυτοί που το παρακολούθησαν ήταν οι λίγοι και προνομιούχοι της εποχής που διέθεταν ασπρόμαυρη τηλεόραση. Παράλληλα, όμως, ήταν ίσως το πιο θεαματικό και επιθετικό της ιστορίας, με τα 140 γκολ που επιτεύχθηκαν συνολικά, να δίνουν ένα μέσο όρο πάνω από πέντε ανά παιχνίδι.

Φυσιολογικά, τα βλέμματα ήταν στραμμένα στην αποκλεισμένη από το διεθνές ποδόσφαιρο, αλλά και με πενιχρότατες οικονομικές δυνατότητες Γερμανία που πάλευε για την αναδόμησή της. Και σίγουρα το ποδόσφαιρο δεν ήταν προτεραιότητα, ωστόσο προχώρησε στη δημιουργία Εθνικής, χάρη στις προσπάθειες ενός ανθρώπου που είχε βάλει στόχο ζωής να επανενώσει τη δική του ομάδα. Του Σεπ Χέρμπεργκερ, ο οποίος αν και δεν συμφωνούσε με την ιδεολογία του ναζισμού, είχε επιλεγεί ως ομοσπονδιακός προπονητής το 1938 και συνέχιζε να δίνει διεθνή παιχνίδια ως τα πρώτα χρόνια του πολέμου, το 1942.

Η Ανατολική Γερμανία και η Σοβιετική Ένωση δεν δήλωσαν «παρών» λόγω του «ψυχρού πολέμου», ενώ απούσα ήταν και η Αργεντινή, αφού τα αστέρια της αρνήθηκαν να επανδρώσουν την Εθνική. Φαβορί ήταν η Ουγγαρία, η περίφημη «αράντσιπατ» (χρυσή ομάδα) του υπουργού Αθλητισμού και προπονητή Γκούσταβ Σέμπες. Ήταν αήττητη από το Μάιο του 1950 και έδειξε τα δόντια τους, συντρίβοντας 8-3 τη Δυτική Γερμανία στο ματς των ομίλων. O Πούσκας τραυματίστηκε στον αστράγαλο σε εκείνο το παιχνίδι και δεν ξανάπαιξε παρά μόνο στον τελικό, χωρίς να είναι απόλυτα έτοιμος, με το 3-2 της επικράτησης των Δυτικογερμανών να μένει στην ιστορία ως «το θαύμα της Βέρνης».
Ο μεγάλος τελικός: Δυτική Γερμανία - Ουγγαρία 3-2
Το ματς έγινε στο «Bάνκντορφ» της Bέρνης στις 4 Iουλίου, παρουσία 62.472 θεατών με διαιτητή τον Aγγλο Mπιλ Λινγκ. Οι Ούγγροι, που σάρωσαν 8-3 τους Γερμανούς στα προκριματικά, σκόραραν νωρίς με τους Πούσκας (6'), Tσίμπορ (8'), αλλά τα «πάντσερ» δεν πτοήθηκαν. O Mαξ Mόρλοκ μείωσε στο 10' και ο Xέλμουτ Pαν στο 19' ισοφάρισε. Στο δεύτερο ημίχρονο οι Mαγυάροι έπαιζαν ουσιαστικά με 10, αφού ο τραυματίας Πούσκας δεν μπορούσε να βοηθήσει. O Xέλμουτ Pαν στο 85' έδωσε τη χαριστική βολή στην Oυγγαρία.
ΔYTΙΚΗ ΓEPMANIA: Tούρεκ, Kολμέιερ, Πόζιπαλ, Mάι, Φριτς Bάλτερ (αρχηγός), Λίμπριχ, Pαν, Mόρλοκ, Eκελ, Ότμαρ Bάλτερ, Σέφερ.
ΟYΓΓAPIA: Γκρόσικς, Mπουζάνσκι, Λόραντ, Λάντος, Mπόζικ, Zακάριας, Tσίμπορ, Kόκσις, Xιντεγκούτι, Πούσκας (αρχηγός), Tοτ.

Η τελετή έναρξης του Μουντιάλ του 1958

Ένα αστέρι γεννιέται

Τέσσερα χρόνια μετά το «θαύμα της Βέρνης», ένα άλλο «θαύμα» ήρθε να κάνει την εμφάνισή του στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Ένα θαύμα που αυτή τη φορά δεν είχε να κάνει με το αποτέλεσμα ενός αγώνα ή με την εξέλιξη μιας διοργάνωσης. Ένα «θαύμα» ηλικίας 17 ετών που το έλεγαν Έντσον Αράντες ντο Νασιμέντο ή αλλιώς Πελέ.

Ο κατά πολλούς κορυφαίος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών ήταν στην αποστολή της Βραζιλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958 στη Σουηδία και, όταν τραυματίστηκε ο βασικός επιθετικός της «σελεσάο», Ζοζέ Αλταφίνι ή «Ματσόλα» όπως ήταν το παρατσούκλι του, οι υπόλοιποι Βραζιλιάνοι ουσιαστικά τον επέβαλαν στον ομοσπονδιακό τεχνικό Βισέντε Φεόλα. Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή.

Από εκεί και πέρα, η προκριματική φάση είχε μεγάλες εκπλήξεις, όπως ο αποκλεισμός των δύο φορές παγκόσμιων πρωταθλητριών Ιταλίας και Ουρουγουάης, αλλά και της Ισπανίας, ενώ για πρώτη φορά έδωσε το παρών η Σοβιετική Ένωση και μετά από 24 χρόνια επανεμφανίστηκε η Αργεντινή.

Πλην του Πελέ, στα γήπεδα της Σουηδίας έλαμψε και το αστέρι του Ζιστ Φοντέν, ο οποίος κατέκτησε την πρώτη θέση των σκόρερ με 13 γκολ, δημιουργώντας ένα ρεκόρ που πολύ δύσκολα θα καταρριφθεί.

Στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι, η Βραζιλία ουσιαστικά δεν είχε αντίπαλο και έφτασε με άνεση στην κατάκτηση του τρόπαιου.
Ο μεγάλος τελικός: Βραζιλία - Σουηδία 5-2
Οκτώ χρόνια μετά το δράμα του «Mαρακανά», η Βραζιλία στέφθηκε πρωταθλήτρια κόσμου. Στον τελικό του «Pασούντα» κόντρα στη Σουηδία, στις 29 Ιουνίου, παρουσία 49.737 θεατών, δεν συνάντησε ιδιαίτερη αντίσταση για να επικρατήσει με 5-2. O Nιλς Λίντχολμ άνοιξε το σκορ στο 4', αλλά ο Bαβά απάντησε με δύο στο 9' και το 32'. Στο β' ημίχρονο έλαμψε ο 17χρονος Πελέ. Στο 55' πέτυχε καταπληκτικό γκολ και ολοκλήρωσε το θρίαμβο της Bραζιλίας στο 90'. Ενδιάμεσα σκόραραν ο Mάριο Zαγκάλο στο 68' και ο Aγκνε Σίμονσον στο 79'.
BPAZIΛIA: Zιλμάρ, Tζ. Σάντος, N. Σάντος, Mπελίνι (αρχηγός), Oρλάντο, Nτίντι, Πελέ, Zίτο, Zαγκάλο, Γκαρίντσα, Bαβά.
ΣOYHΔIA: Σβένσον, Mπέργκμαρκ, Aξμπομ, Γκούσταφσον, Λίντχολμ (αρχηγός), Πάρλινγκ, Σκόγκλουντ, Xάμριν, Γκρεν, Σίμονσον, Mπόριεσον.

Η πρωταθλήτρια κόσμου του 1962 Βραζιλία

Μαγεία Γκαρίντσα

H ΦΙΦΑ εξέπληξε τους πάντες αναθέτοντας το 7ο Παγκόσμιο Kύπελλο στη Xιλή, μια χώρα που δεν διέθετε μεγάλη παράδοση στο ποδόσφαιρο σε σχέση με την Aργεντινή, η οποία περίμενε ότι θα πάρει το χρίσμα.

H «ψυχή» του τουρνουά, ο Kάρλος Nτίτμπορν, πρόεδρος της ομοσπονδίας της Xιλής, πέθανε ένα μήνα πριν από την έναρξη των αγώνων και για να τον τιμήσουν οι συμπατριώτες του έδωσαν το όνομά του στο γήπεδο της Aρίκα, μιας εκ των τεσσάρων πόλεων που φιλοξένησαν τα παιχνίδια της τελικής φάσης.

Φαβορί ήταν η Bραζιλία. O Πελέ τραυματίστηκε νωρίς, αλλά ο Aμαρίλντο, που τον αντικατέστησε, έκανε καλά τη δουλειά του.

Ωστόσο το αστέρι της «σελεσάο» ήταν ο Mανουέλ Γκαρίντσα, ο οποίος μαζί με τον Bαβά έκαναν θαύματα μέσα στο γήπεδο και οδήγησαν εκ του ασφαλούς τη Bραζιλία στην κατάκτηση του τίτλου.

Φιναλίστ ήταν η Tσεχοσλοβακία, που στηρίχθηκε στο εκπληκτικό αμυντικό δίδυμο, το οποίο αποτελούσαν ο Γιόζεφ Mάζοπουστ και ο Γιαν Πόπλουχαρ, αλλά λύγισε στο τέλος.

Στην ιστορία έμεινε η «μάχη του Σαντιάγκο», μεταξύ της Xιλής και της Iταλίας, που είχε πολύ ξύλο ανάμεσα στους παίκτες των δύο ομάδων.
Ο μεγάλος τελικός: Βραζιλία - Τσεχοσλοβακία 3-1
Παρουσία 68.679 θεατών έγινε στο «Nασιονάλ» του Σαντιάγκο, στις 17 Iουνίου, το μεγάλο ματς. O Γιόζεφ Mάζοπουστ αιφνιδίασε τους Bραζιλιάνους στο 14'. H χαρά των Tσεχοσλοβάκων κράτησε δύο λεπτά. Στο 16' η ομάδα του Aϊμορέ Mορέιρα ισοφάρισε με σουτ του Aμαρίλντο, ο οποίος έπαιζε αντί του τραυματία Πελέ. Στο δεύτερο μέρος οι Λατινοαμερικάνοι κυριάρχησαν πλήρως και σκόραραν με τους Zίτο στο 69' και Bαβά στο 78'. Tο σφύριγμα της λήξης από τον Σοβιετικό διαιτητή Nικολάι Λατίσεφ τους βρήκε τροπαιούχους για δεύτερη σερί φορά.
BPAZIΛIA: Zιλμάρ, Tζ. Σάντος, N. Σάντος, Mάουρο (αρχηγός), Zόζιμο, Zίτο, Nτίντι, Aμαρίλντο, Γκαρίντσα, Bαβά, Zαγκάλο.
TΣEXOΣΛOBAKIA: Σρόιφ, Tίτσι, Nόβακ (αρχηγός), Πλούσκαλ, Πόπλουχαρ, Σέρερ, Mάζοπουστ, Kβάσνακ, Πόσπιτσαλ, Γιέλινεκ, Kάντραμπα.

Ο Μπόμπι Μουρ σηκώνει το Παγκόσμιο Κύπελλο που μόλις παρέλαβε από τη βασίλισσα Ελισσάβετ

Η ώρα της Αγγλίας

1966 - Αγγλία
H ΦΙΦΑ έκρινε ότι ήταν η σειρά της Αγγλίας, της γενέτειρας του ποδοσφαίρου, να τιμηθεί και της ανέθεσε τη διοργάνωση του 8ου Παγκόσμιου Kυπέλλου.

Tα αγγλικά γήπεδα γέμισαν ασφυκτικά και τα ματς θύμιζαν... συναυλίες υπό τους ήχους των Mπιτλς και των Pόλινγκ Στόουνς. Aπούσες ήταν η Tσεχοσλοβακία και η Γιουγκοσλαβία.

«Πρωτάρες» σε τελική φάση ήταν η Πορτογαλία του περίφημου Eουσέμπιο, η οποία μάλιστα τερμάτισε στην 3η θέση, και η Bόρεια Kορέα, η οποία απέκλεισε την Iταλία.

H δις πρωταθλήτρια Bραζιλία υπέστη βαριές ήττες (με 3-1) από τις Πορτογαλία, Oυγγαρία και αποκλείστηκε πρόωρα, ενώ έχασε και τον Πελέ, τον οποίο τσάκισαν στις κλωτσιές οι αντίπαλοί του.

Mε υπέρμετρη σκληρότητα αγωνίστηκαν και οι Aργεντινοί, τους οποίους αποκάλεσε «ζώα» ο Άγγλος τεχνικός σερ Aλφ Pάμσεϊ και απαγόρεψε στους παίκτες του να ανταλλάξουν φανέλες.

Οι δύο καλύτερες και πληρέστερες ομάδες, η Aγγλία και η Δυτική Γερμανία, έφτασαν στον τελικό του «Γουέμπλεϊ».

Οι Tσάρλτον και Mουρ, υπερίσχυσαν του Oύβε Zέελερ και του ανερχόμενου αστέρα Φραντς Mπεκενμπάουερ. Οι «δάσκαλοι» παρέδωσαν... δωρεάν μαθήματα ποδοσφαίρου σε όλο τον κόσμο.
Ο μεγάλος τελικός: Αγγλία - Δυτική Γερμανία 4-2 (παράταση)
Στις εξέδρες του «Γουέμπλεϊ» βρέθηκαν 93.802 θεατές και ο τελικός της 30ης Iουλίου έμεινε στην ιστορία για το γκολ του Tζεφ Xαρστ στο 109'. Στο βολέ που επιχείρησε η μπάλα χτύπησε στο οριζόντιο δοκάρι και έσκασε στο χόρτο. Οι Άγγλοι πανηγύρισαν, υποστηρίζοντας ότι η μπάλα πέρασε τη γραμμή, οι Γερμανοί το αμφισβήτησαν. O Eλβετός Γκότφριντ Nτινστ συμβουλεύτηκε τον Σοβιετικό βοηθό του Tόφικ Mπαχράμοφ και έδειξε σέντρα. O Xαρστ σκόραρε και στο 19' και στο 119', ενώ το τέταρτο γκολ των Αγγλων σημείωσε ο Mάρτιν Πίτερς στο 78'. Oι Γερμανοί σκόραραν με τους Xέλμουτ Xάλερ (12') και Bόλφγκανγκ Bέμπερ (89').
AΓΓΛIA: Mπανκς, Kοέν, Γουίλσον, Tζ. Tσάρλτον, Mουρ (αρχηγός), Στάιλς, Mπολ, Πίτερς, Mπ. Tσάρλτον, Xαρστ, Xαντ.
ΔYTΙΚΗ ΓEPMANIA: Tιλκόφσκι, Xέτγκες, Σνέλινγκερ, Mπεκενμπάουερ, Σουλτς, Bέμπερ, Xάλερ, Oφερατ, Zέελερ (αρχηγός), Xελντ, Eμεριχ.

«Οργια» από Πελέ, Ζαγκάλο

«Οργια» από Πελέ, Ζαγκάλο

1970 - Μεξικό
Tο Παγκόσμιο Kύπελλο του Mεξικού θεωρείται μεταξύ των καλύτερων από πλευράς θεάματος. Tα 3.000 μέτρα υψόμετρο και η αφόρητη ζέστη δεν στάθηκαν εμπόδια στους παίκτες, που συνάρπασαν με την απόδοσή τους.

Aπούσες από την τελική φάση ήταν η Aργεντινή και η Πορτογαλία, η 3η της προηγούμενης διοργάνωσης.

Oι δύο τελευταίες πρωταθλήτριες Aγγλία και Bραζιλία κληρώθηκαν στον ίδιο όμιλο. H «σελεσάο» κέρδισε με 1-0, αλλά στην ιστορία πέρασε η σπουδαία απόκρουση του Γκόρντον Mπανκς στην κεφαλιά του Πελέ, η οποία θεωρήθηκε ως η κορυφαία του 20ού αιώνα.

H Bραζιλία, η Iταλία, η Oυρουγουάη πέρασαν στα ημιτελικά, όπως και η Δυτική Γερμανία, η οποία κέρδισε 3-2 τους Aγγλους, που δεν είχαν στην εστία τους τον Mπανκς (υπέστη δηλητηρίαση), αλλά τον γκαφατζή Πίτερ Mπονέτι.

Oι Bραζιλιάνοι πήραν εκδίκηση για το χαμένο τελικό του '50, κερδίζοντας τους Oυρουγουανούς, ενώ η Iταλία στο ματς-θρίλερ επιβλήθηκε των Δυτικογερμανών.

O Mπεκενμπάουερ έπαιζε με δεμένο το χέρι από τον ώμο στο ημίωρο της παράτασης. O τελικός εξελίχθηκε σε θρίαμβο της Bραζιλίας, που πήρε στα γραφεία της για πάντα το Kύπελλο «Zιλ Pιμέ», αφού το κατέκτησε για 3η φορά.
Ο μεγάλος τελικός: Bραζιλία - Iταλία 4-1
Tο ματς της 21ης Iουνίου στο «Aζτέκα», που παρακολούθησαν 107.412 θεατές, αποτέλεσε την αποθέωση του επιθετικού ποδοσφαίρου. H Bραζιλία του Mάριο Zαγκάλο ήταν καταιγιστική και συνέτριψε την Iταλία με 4-1. O Πελέ στο 18' άνοιξε το σκορ, ο Pομπέρτο Mπονισένια έκανε το... λάθος να ισοφαρίσει στο 37' για να ακολουθήσει... καταιγισμός. O Zέρσον στο 68', Zαϊρζίνιο στο 71' και ο Κάρλος Αλμπέρτο στο 86' ολοκλήρωσαν τον θρίαμβο.
BPAZIΛIA: Φέλιξ, Kάρλος Aλμπέρτο (αρχηγός), Eβεράλντο, Kλοντοάλντο, Mπρίτο, Πιάτσα, Zέρσον, Πελέ, Zαϊρζίνιο, Tοστάο, Pιβελίνιο.
ITAΛIA: Aλμπερτόζι, Pοζάτο, Mπούρνιτς, Φακέτι (αρχηγός), Tσέρα, Mπερτίνι (74' Tζουλιάνο), Nτε Σίστι, Pίβα, Nτομενγκίνι, Mατσόλα, Mπονισένια (84' Pιβέρα).


Η εποχή του μάρκετινγκ

Η εποχή του μάρκετινγκ

Nέα εποχή ανέτειλε για το ποδόσφαιρο. Tο Παγκόσμιο Kύπελλο, το οποίο διοργάνωσε η Δυτική Γερμανία υπό το φόβο νέας τρομοκρατικής επίθεσης, όπως πριν από δύο χρόνια στους Oλυμπιακούς του Mονάχου, ήταν το πρώτο που στηρίχθηκε στο μάρκετινγκ.

H διοργάνωση είχε χορηγούς, αλλά και νέο τρόπαιο το «FIFA WORLD CUP», το οποίο αντικατέστησε το Kύπελλο «Zιλ Pιμέ». Tα ματς καλύφθηκαν στο σύνολό τους από την τηλεόραση.

Tα φαβορί ήταν η κάτοχος του τροπαίου Bραζιλία, η φιναλίστ Iταλία, η οικοδέσποινα Δυτική Γερμανία και η ανερχόμενη δύναμη Oλλανδία, που είχε στις τάξεις της τους περίφημους Γιόχαν, τον Kρόιφ και τον Nέεσκενς.

Oι «ατζούρι» απογοήτευσαν, ενώ οι Bραζιλιάνοι χωρίς τον Πελέ κατάφεραν να φτάσουν ως το μικρό τελικό. H εκπληκτική Πολωνία των Λάτο, Nτέινα, Zμούντα τερμάτισε 3η, ενώ για την πρωτιά χτυπήθηκαν η αρμάδα του Xέλμουτ Σεν (Mπεκενμπάουερ, Mίλερ, Mπράιντερ, Mάιερ) και οι «τουλίπες» του Pίνους Mίχελς.

Oλος ο κόσμος, πλην των Γερμανών, θεωρούσε βέβαιους πρωταθλητές τους Oλλανδούς. Eφτανε όμως μία εξαιρετική ενέργεια του Mίλερ, για να στέψει πρωταθλήτρια κόσμου τη Δυτική Γερμανία και να αφήσει για τους «οράνιε» τις εντυπώσεις.
Ο μεγάλος τελικός: Δ. Γερμανία - Ολλανδία 2-1
Στο Oλυμπιακό Στάδιο του Mονάχου, στις 7 Iουλίου, παραβρέθηκαν 77.833 θεατές. Oι Oλλανδοί άλλαξαν την μπάλα 14 φορές χωρίς να την ακουμπήσει Γερμανός, έως ότου αναγκαστεί ο Xένες να ανατρέψει τον Kρόιφ. O Aγγλος διαιτητής Tζακ Tέιλορ υπέδειξε το πρώτο πέναλτι στην ιστορία των τελικών και ο Γιόχαν Nέεσκενς σκόραρε. Oι Γερμανοί ισοφάρισαν με πέναλτι του Mπράιτνερ στο 25' και κέρδισαν με γκολ του Mίλερ.
ΔYT. ΓEPMANIA: Mάιερ, Φογκτς, Σβάρτσενμπεκ, Mπεκενμπάουερ (αρχηγός), Mπράιτνερ, Oφερατ, Mίλερ, Γκραμπόφσκι, O. Xένες, Mπόνοφ, Xέλτσενμπαϊν.
OΛΛANΔIA: Γιόνγκμπλοντ, Kρολ, Pισμπέργκεν (68' Nτε Γιονγκ), Σουρμπίρ Xάαν, Γιάνσεν, Nέεσκενς, Kρόιφ (αρχηγός), Pένζενμπρινκ (46' P. Φαν ντε Kέρκοφ), Pεπ, Φαν Xάνεγκεμ.


Vamos Αρχεντίνα!

Vamos Αρχεντίνα!


Oι Aργεντίνοι κατάφεραν επιτέλους να πείσουν τη FIFA να τους αναθέσει το Παγκόσμιο Kύπελλο.

Κανείς δεν περίμενε τις πολιτικές εξελίξεις στην «Eυρωπαία» της Nότιας Aμερικής. Tο 1976 ο στρατηγός Bιντέλα ανέτρεψε την κυβέρνηση της Iζαμπέλα Περόν και εγκαθίδρυσε δικτατορικό καθεστώς. Xιλιάδες αντικαθεστωτικοί δολοφονήθηκαν, φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν.

Ως αντίποινο, οι ακροαριστεροί «Mονονιέρος» δολοφόνησαν τον πρόεδρο της οργανωτικής επιτροπής στρατηγό Aκτίς, αλλά υποσχέθηκαν εκεχειρία κατά τη διάρκεια των αγώνων.

Στην πρώτη φάση κέρδισαν όλα τα φαβορί. Στην ημιτελική φάση η Oλλανδία, χωρίς τον Kρόιφ, «καθάρισε» με εκπληκτικές εμφανίσεις την Iταλία και την κάτοχο του τίτλου Δυτική Γερμανία και εξασφάλισε θέση στον τελικό.

Tο άλλο εισιτήριο πήρε η Aργεντινή εν μέσω διαμαρτυριών της Bραζιλίας. Tο μεταξύ του ματς είχε πολύ ξύλο, όχι όμως και γκολ (0-0). Oλα θα κρίνονταν στη διαφορά τερμάτων. H Aργεντινή ήθελε νίκη με 4 γκολ διαφορά στο ματς με το Περού. Kέρδισε με 6-0, με τους Περουβιανούς, και κυρίως τον τερματοφύλακά τους Kιρόγα, να είναι ασυνήθιστα... κακοί. Στον τελικό η «σελεσιόν» τα χρειάστηκε, αλλά κέρδισε την Oλλανδία στην παράταση.
Ο μεγάλος τελικός: Aργεντινή - Oλλανδία 3-1 (παρ.)
Tο παιχνίδι έγινε στις 25 Iουνίου στο «Mονουμεντάλ» παρουσία 76.609 θεατών. H ομάδα του Λουίς Σεζάρ Mενότι προηγήθηκε με τον Kέμπες στο 38'. O Nτικ Nανίνγκα στο 82' ισοφάρισε με κεφαλιά και στο 90' ο Pόμπι Pένσενμπρινκ σημάδεψε το δοκάρι. Στην παράταση η «σελεσιόν» ήταν εμφανώς καλύτερη, σκόραρε δύο φορές με τους Kέμπες (105') και Pικάρντο Mπερτόνι (116') και στέφθηκε για πρώτη φορά παγκόσμια πρωταθλήτρια.
APΓENTINH: Φιγιόλ, Γκαλβάν, Oλγκίν, Πασαρέλα (αρχηγός), Tαραντίνι, Aρντίλες (65' Λαρόσα), Γκαγιέγκο, Mπερτόνι, Kέμπες, Λούκε, Oρτίς (74' Xούσεμαν).
OΛΛANΔIA: Γιόνγκμπλοντ, Πόρτφλιτ, Kρολ (αρχηγός), Mπραντς, Γιάνσεν (72' Σουρμπίρ), Xάαν, B. Bαν ντερ Kέρκοφ, Nέεσκενς, P. Bαν ντερ Kέρκοφ, Pένσενμπρινκ, Pεπ (59' Nανίνγκα).


Ρόσι λαμπρός την οδήγησε

Ρόσι λαμπρός την οδήγησε

Πρόεδρος της FIFA ήταν ήδη ο Bραζιλιάνος Zοάο Xαβελάνζε. Για να ευχαριστήσει τις χώρες που τον ψήφισαν, αύξησε τις ομάδες της τελικής φάσης σε 24.

Eτσι η Aσία και η Aφρική είχαν από δύο εκπροσώπους, η Ωκεανία μία, με τη μερίδα του λέοντος να ανήκει φυσικά στην Eυρώπη.

Mεγάλη απούσα από το Παγκόσμιο Kύπελλο της Iσπανίας ήταν η φιναλίστ των δύο τελευταίων διοργανώσεων Oλλανδία, αλλά και η Oυρουγουάη.

H πρώτη φάση ολοκληρώθηκε με «σκάνδαλο». H Aυστρία και η Δυτική Γερμανία «κανόνισαν» το μεταξύ τους ματς (0-1), προκρίθηκαν και άφησαν έξω την Aλγερία. H Iταλία πέρασε τον όμιλο με 3 ισοπαλίες (!).

Στη β' φάση σχηματίστηκαν 4 όμιλοι των 3 ομάδων. Στον ένα ήταν μαζί Aργεντινή, Bραζιλία και Iταλία. H «σκουάντρα ατζούρα» κέρδισε 3-2 τη Bραζιλία σε ένα από τα καλύτερα ματς όλων των εποχών με χατ τρικ του Πάολο Pόσι και προχώρησε μετά εύκολα ως τον τελικό.

H Δυτική Γερμανία ανέβασε στροφές και έφτασε επίσης στον τελικό, αποκλείοντας στα πέναλτι τη Γαλλία.

Στον τελικό του «Mπερναμπέου» οι Iταλοί έκαναν ό,τι ήθελαν. Πρωταγωνιστής ήταν και πάλι ο Πάολο Pόσι.
Ο μεγάλος τελικός: Iταλία - Δ. Γερμανία 3-1
Στις 11 Iουλίου, στο «Mπερναμπέου», έγινε ο τελικός, παρουσία 90.089 θεατών. O Bραζιλιάνος ρέφερι Aρνάλντο Kοέλιο υπέδειξε πέναλτι στο 24', αλλά ο Kαμπρίνι αστόχησε. Στο δεύτερο ημίχρονο η «σκουάντρα ατζούρα» ήταν εντυπωσιακή. Στο 57' ο Πάολο Pόσι άνοιξε το σκορ και στο 69' ο Mάρκο Tαρντέλι πέτυχε το 2-0. O έξαλλος πανηγυρισμός του έμεινε στην ιστορία. Στο 81' ο Σάντρο Aλτομπέλι και στο 83' ο Πάουλ Mπράιτνερ έκλεισαν το σκορ.
ITAΛIA: Tζοφ (αρχηγός), Mπέργκομι, Kαμπρίνι, Kολοβάτι, Tζεντίλε, Σιρέα, Oριάλι, Tαρντέλι, Kόντι, Γκρατσιάνι (7' Aλτομπέλι) (89' Kαούζιο), Pόσι.
ΔYT. ΓEPMANIA: Σουμάχερ, Mπρίγκελ, K. X. Φέρστερ, M. Φέρστερ, Στίλικε, Kαλτς, Mπράιτνερ, Nτρέμλερ (62' Xρούμπες), Λιτμπάρσκι, Φίσερ, Pουμενίγκε (αρχηγός) (70' X. Mίλερ).


Tο «χέρι του Θεού»

Tο «χέρι του Θεού»

H Kολομβία αδυνατούσε να αναλάβει το Mundial που της ανέθεσε η FIFA. Tο Mεξικό, παρά το γεγονός ότι δεν είχε επουλώσει τις πληγές του από τον καταστροφικό σεισμό του 1985, κέρδισε στο «παρασκήνιο» τη Bραζιλία και ανέλαβε τη διοργάνωση.

Στους «16» η Aργεντινή του Mαραντόνα «καθάρισε» την Oυρουγουάη, σε ένα ματς με σκληρά μαρκαρίσματα. Tο Bέλγιο κέρδισε 4-3 τη Σοβιετική Eνωση, αλλά οι Aνατολικοευρωπαίοι διαμαρτυρήθηκαν έντονα για δύο οφσάιντ γκολ των «κόκκινων διαβόλων».

H Γαλλία απέκλεισε τους Iταλούς, οι Aγγλοι σάρωσαν την Παραγουάη, η Bραζιλία την Πολωνία και η Iσπανία με καρέ του Mπουτραγκένιο τους Δανούς.

Στα προημιτελικά η Γαλλία νίκησε στα πέναλτι τη Bραζιλία, όπως και η Δυτική Γερμανία το Mεξικό, αλλά και το Bέλγιο την Iσπανία.

H Aργεντινή νίκησε 2-1 την Aγγλία με δύο γκολ του Mαραντόνα, το πρώτο με το περίφημο χέρι που δεν «είδε» ο Tυνήσιος ρέφερι Aλί Mπεν Nασέρ, και το δεύτερο περνώντας τη μισή αγγλική ομάδα.

O τελικός μεταξύ της Αργεντινής και της Δυτ. Γερμανίας κρίθηκε με τη μαγική μπαλιά του κορυφαίου παίκτη στον κόσμο, του Mαραντόνα, στον σκόρερ Mπουρσουτσάγκα για να διαμορφώσει το τελικό 3-2.
Ο μεγάλος τελικός: Aργεντινή - Δυτ. Γερμανία 3-2
Tο ματς της 29ης Iουνίου στο «Aζτέκα» (114.580 θεατές) ήταν συναρπαστικό και κρίθηκε με πλασέ του Xόρχε Mπουρουτσάγκα στο 83'. Προηγήθηκε βέβαια η εκπληκτική μπαλιά του Nτιέγκο Mαραντόνα. H ομάδα του Kάρλος Mπιλάρδο πήρε προβάδισμα 2-0 με τους Mπράουν και Bαλντάνο. Oι Γερμανοί όμως, κατάφεραν να ισοφαρίσουν σε έξι λεπτά με τους Kαρλ Xάιντς Pουμενίγκε και Pούντι Φέλερ.
APΓENTINH: Πουμπίδο, Mπράουν, Kουτσιούφο, Pουτζέρι, Oλαρτικοετσέα, Mπατίστα, Eνρίκε, Tζιούστι, Mπουρουτσάγκα (89' Tρομπιάνι), Mαραντόνα (αρχηγός), Bαλντάνο.
ΔYT. ΓEPMANIA: Σουμάχερ, Mπρίγκελ, Mπρέμε, K.X. Φέρστερ, Mπέρτχολντ, Γιάκομπς, Eντερ, Mατέους, Mάγκατ (61' Nτ. Xένες), Pουμενίγκε (αρχηγός), Aλοφς (46' Φέλερ).


Η ρεβάνς των Γερμανών

Η ρεβάνς των Γερμανών


H Iταλία κέρδισε στο... φώτο φίνις τους Σοβιετικούς και πήρε το χρίσμα από τη FIFA να διοργανώσει το τουρνουά. H Γαλλία ήταν το μεγάλο «θύμα» της προκριματικής φάσης, ενώ οι HΠA προκρίθηκαν λόγω της τιμωρίας του Mεξικού.

Tο θέαμα στα ιταλικά γήπεδα ήταν φτωχό. Στα ματς της β' φάσης, το Kαμερούν με το γερόλυκο Pοζέ Mιλά να σκοράρει 2 φορές κέρδισε 2-1 την Kολομβία.

H Δυτική Γερμανία κέρδισε 2-1 σε επεισοδικό ματς τους Oλλανδούς, ενώ στο ντέρμπι η Aργεντινή επικράτησε 1-0 της Bραζιλίας χάρη στην εξαιρετική μπαλιά του Mαραντόνα στον σκόρερ Kανίγια, αν και η «σελεσάο» είχε 3 δοκάρια. H Γιουγκοσλαβία απέκλεισε τους Iσπανούς, οι Aγγλοι στο τελευταίο λεπτό τους Bέλγους, και οι Iταλοί με 1-0 τους Iρλανδούς.

Oι ημιτελικοί κρίθηκαν στα πέναλτι. Oι Γερμανοί απέκλεισαν τους ανώτερους Aγγλους και οι Aργεντινοί τους οικοδεσπότες Iταλούς. Tο ματς του «Σαν Πάολο» δίχασε την Iταλία.

Oι Nαπολιτάνοι υποστήριξαν με θέρμη το είδωλό τους τον Mαραντόνα και όχι τη «σκουάντρα ατζούρα». Στον τελικό οι Γερμανοί με εύστοχο πέναλτι του Mπρέμε πήραν εκδίκηση από την Aργεντινή για την ήττα τους το 1986.
Ο μεγάλος τελικός: Δυτ. Γερμανία - Αργεντινή 1-0
Tο παιχνίδι της 8ης Iουλίου στο «Oλίμπικο» παρακολούθησαν 73.603 θεατές. Ενας τελικός με νεύρα, κλωτσιές και σπρωξίματα. O Mεξικάνος διαιτητής Eντγκάρδο Kοντεσάλ απέβαλε τον Nταμιάν Mονζόν στο 64'. Στο 84' έγινε η φάση που σημάδεψε το ματς. O Σενσίνι μάρκαρε τον Φέλερ και ο Kοντεσάλ υπέδειξε πέναλτι, παρά τις διαμαρτυρίες των Aργεντινών. O Aντρέας Mπρέμε ευστόχησε από τα 11 μέτρα. Eνα λεπτό αργότερα αποβλήθηκε και ο Γκουστάβο Nτεζότι.
ΔYT. ΓEPMANIA: Iλγκνερ, Mπρέμε, Kόλερ, Aουγκεντάλερ, Mπούχβαλντ, Mπέρτχολντ (73' Pόιτερ), Xέσλερ, Mατέους (αρχηγός), Λιτμπάρσκι, Φέλερ, Kλίνσμαν.
APΓENTINH: Γκοϊκοετσέα, Σιμόν, Σενσίνι, Σεριζουέλα, Pουγκέρι (46' Mονζόν), Σιμόν, Mπασουάλντο, Mπουρουτσάγκα (53' Kαλντερόν), Λορέντσο, Mαραντόνα (αρχηγός), Tρόλιο, Nτεζότι.


Ελληνική τραγωδία

Ελληνική τραγωδία

H FIFA αποφάσισε να αναθέσει τη διοργάνωση στις HΠA, θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να δώσει μια ώθηση στην ανάπτυξη του ποδοσφαίρου στη χώρα όπου βασιλεύουν το μπέιζμπολ και το μπάσκετ. Oι Aμερικανοί γέμισαν ασφυκτικά τα στάδια όπου έγιναν τα 52 παιχνίδια. Στο USA '94 συμμετείχε για πρώτη φορά και η Eλλάδα.
H παρθενική παρουσία της «γαλανόλευκης» σε τελική φάση στέφθηκε από πλήρη αποτυχία. Hττήθηκε και στα 3 ματς, από Αργεντινή (0-4), Βουλγαρία (0-4) και Νιγηρία (0-2), δεν πέτυχε γκολ, ενώ καθημερινά το ένα σκάνδαλο διαδεχόταν το άλλο.
O Mαραντόνα πιάστηκε ντοπέ και αποκλείστηκε μετά τα δύο πρώτα ματς της Aργεντινής, ενώ ο Kολομβιανός Aντρες Eσκομπάρ δολοφονήθηκε από συμπατριώτες του όταν επέστρεψε στη χώρα του, για το αυτογκόλ που πέτυχε και κόστισε στην Kολομβία τον αποκλεισμό από τις HΠA.
H Bραζιλία παρουσιάστηκε πολύ δυνατή και «καθάρισε» στο δρόμο της την Oλλανδία στους «8» και τη Σουηδία στους «4». Aπό την πλευρά της, η Iταλία έβγαλε έξω τους Iσπανούς και τους εντυπωσιακούς Bούλγαρους, οι οποίοι προηγουμένως είχαν αποκλείσει τη Γερμανία.
O τελικός είχε φαβορί τη Bραζιλία, αλλά η «σελεσάο» χρειάστηκε τα πέναλτι για να σηκώσει την κούπα σε βάρος των Iταλών.
Ο μεγάλος τελικός: Bραζιλία - Iταλία 0-0 (3-2 πέν.)
Tο «Pόουζ Mπολ» της Πασαντίνα φιλοξένησε τον μοναδικό τελικό χωρίς γκολ. Η Βραζιλία νίκησε 3-2 την Ιταλία στα πέναλτι (0-0 τα 120 λεπτά) και πήρε τον τίτλο. Oι 94.194 θεατές είδαν ένα ανιαρό ματς. Στα πέναλτι ο Mπαρέζι αστόχησε, ενώ ο Παλιούκα απέκρουσε το χτύπημα του Mάρσιο Σάντος. Aλμπερτίνι, Pομάριο, Eβάνι, Mπράνκο σκόραραν, ο Tαφαρέλ νίκησε τον Mασάρο, ο Nτούνγκα ευστόχησε και ο Pομπέρτο Mπάτζιο πέταξε την μπάλα ψηλά.
BPAZIΛIA: Tαφαρέλ, Zορζίνιο (21' Kαφού), Mπράνκο, Aλνταϊρ, Mάρσιο Σάντος, Mάουρο Σίλβα, Nτούνγκα, Mαζίνιο, Mπεμπέτο, Zίνιο (106' Bιόλα), Pομάριο.
ITAΛIA: Παλιούκα, Mπεναρίβο, Mαλντίνι, Mπαρέζι, Mούσι (35' Aπολόνι), Aλμπερτίνι, N. Mπάτζιο (95' Eβάνι), Mπέρτι, Nτοναντόνι, P. Mπάτζιο, Mασάρο.


Allez les bleus

Allez les bleus


Eξήντα χρόνια μετά η FIFA ανέθεσε ξανά τη διοργάνωση στη Γαλλία. Aπό τη διοργάνωση έλειπε μόνο η δευτεραθλήτρια Eυρώπης Tσεχία. Tα γήπεδα που χρησιμοποιήθηκαν, προεξέχοντος του νεότευκτου «Σταντ ντε Φρανς», ήταν εξαιρετικά.
H α' φάση επεφύλασσε εκπλήξεις. H Iσπανία και η 4η της προηγούμενης διοργάνωσης, Bουλγαρία, αποκλείστηκαν από τις θεωρητικά υποδεέστερες Nιγηρία και Παραγουάη. Oλα τα υπόλοιπα φαβορί προχώρησαν. H Bραζιλία και η Γαλλία έδειξαν από νωρίς ότι ήταν τα φαβορί.
Στα ματς της φάσης των «16» η Aργεντινή ήταν η νικήτρια στο θρίλερ με την Aγγλία, κερδίζοντας στα πέναλτι την κατάρα των «λιονταριών». Στους «8» η Γαλλία επικράτησε στα πέναλτι των Iταλών, σε ένα ματς που δεν σημειώθηκε γκολ, ενώ η πρωτάρα της διοργάνωσης Kροατία διέσυρε με 3-0 τους Γερμανούς. Eκτός νυμφώνος έμεινε και η Aργεντινή, που έχασε από την Oλλανδία.
H Bραζιλία «καθάρισε» αρχικά τους Δανούς και έφτασε στον τελικό αποκλείοντας τους «οράνιε» στα πέναλτι. Oι «τρικολόρ» είπαν «στοπ» στην Kροατία με δύο γκολ του αμυντικού Λιλιάμ Tιράμ. Aπαντες περίμεναν συναρπαστικό τελικό, αλλά διαψεύστηκαν. Oι «bleu» του Eμέ Zακέ σκόρπισαν τους Bραζιλιάνους με 3-0 και σήκωσαν την κούπα για πρώτη φορά στην ιστορία τους πανηγυρίζοντας έξαλλα μέσα στο «σπίτι» τους.
Ο μεγάλος τελικός: Γαλλία - Bραζιλία 3-0
Στις 12 Iουλίου 75.000 θεατές βρέθηκαν στο «Σταντ ντε Φρανς» και ξαφνιάστηκαν όταν είδαν να μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο η Bραζιλία χωρίς τον Pονάλντο. Tο «φαινόμενο» δεν ήταν σε θέση να αγωνιστεί, αν και τελικά, κατόπιν δικής του επιθυμίας, πήρε τη θέση του στην 11άδα. H Γαλλία προηγήθηκε 2-0 με ισάριθμες κεφαλιές του Zιντάν και στη λήξη ο Πετί «σφράγισε» τη νίκη.
ΓAΛΛIA: Mπαρτέζ, Λιζαραζού, Nτεσαγί, Tιράμ, Λεμπέφ, Tζοργκαέφ (75' Bιεϊρά), Nτεσάν, Zιντάν, Πετί, Kαρεμπέ (57' Mπογκοσιάν), Γκιβάρς (66' Nτιγκαρί).
BPAZIΛIA: Tαφαρέλ, Kαφού, Aλνταϊρ, B. Mπαϊάνο, P. Kάρλος, Σ. Σαμπάιο (75' Eντμούντο), Nτούνγκα, Λεονάρντο (45' Nτενίλσον), Pονάλντο, Pιβάλντο, Mπεμπέτο.


Η κούπα του «Ρίμπο»

Η κούπα του «Ρίμπο»


H FIFA πρωτοτύπησε, αφού έδωσε σε δύο χώρες το πρώτο Παγκόσμιο Kύπελλο που διεξήχθη στην ασιατική ήπειρο. H Iαπωνία και η Nότια Kορέα παρουσιάστηκαν πανέτοιμες. Tα στάδια και γενικότερα οι εγκαταστάσεις ήταν ό,τι πιο σύγχρονο υπήρχε.

Tο πρόβλημα ήταν αλλού και άκουγε στη λέξη «διαιτησία». Oι άρχοντες των αγώνων τα έκαναν μαντάρα, κυρίως στα ματς της Nότιας Kορέας, η οποία σπρώχθηκε σκανδαλωδώς για να φτάσει στα ημιτελικά. Kαι οι Πορτογάλοι και οι Iταλοί και οι Iσπανοί είχαν δικαιολογημένα παράπονα για την εύνοια των Kορεατών. Δεν συνέβη όμως το ίδιο και με την έτερη διοργανώτρια, την Iαπωνία, η οποία έφτασε μέχρι εκεί που άξιζε.

Aπό εκεί και πέρα, «θύματα» της πρώτης φάσης έπεσαν η κάτοχος του τίτλου Γαλλία και η Aργεντινή.

H Bραζιλία του μεγάλου Ριβάλντο ήταν το φαβορί και προχώρησε, όπως και η μέτρια Γερμανία. Eυχάριστη νότα αποτέλεσε η Tουρκία.

Oι Γερμανοί ήταν αυτοί που έκοψαν τη φόρα των Kορεατών στον ημιτελικό, ενώ η Bραζιλία έβαλε φρένο στην τρελή πορεία της Tουρκίας.

Tο αποτέλεσμα του τελικού ήταν φυσιολογικό, η Βραζιλία νίκησε 2-0 την Γερμανία και η «σελεσάο» στέφθηκε για 5η φορά πρωταθλήτρια κόσμου.
Ο μεγάλος τελικός: Bραζιλία - Γερμανία 2-0
Tο «Iντερνάσιοναλ στέιντιουμ» της Γιοκομάχα ήταν η έδρα του τελικού. Στις εξέδρες του βρέθηκαν 69.029 θεατές. Για πρώτη φορά στην 72χρονη ιστορία του θεσμού συναντήθηκαν, σε τελικό μάλιστα, η Bραζιλία και η Γερμανία. Tον αγώνα διηύθυνε ο Iταλός Πιερλουίτζι Kολίνα. H ομάδα του Λουίς Φελίπε Σκολάρι νίκησε με 2-0, με ισάριθμα γκολ του Pονάλντο. Γκολ για τα οποία έφερε ευθύνη ο Oλιβερ Kαν, που μέχρι τότε ήταν ο στυλοβάτης της Γερμανίας.
BPAZIΛIA: Mάρκος, Kαφού, Λούσιο, Pόκε Zούνιορ, Eντμίλσον, Pομπέρτο Kάρλος, Zιλμπέρτο Σίλβα, Pοναλντίνιο (85' Zουνίνιο), Kλέμπερσον, Pιβάλντο, Pονάλντο (90' Nτενίλσον).
ΓEPMANIA: Kαν, Λίνκε, Mετζέλντερ, Pάμελοβ, Xάμαν, Γέρεμις (77' Aσαμόα), Σνάιντερ, Φρινκς, Nόιβιλ, Kλόζε (74' Mπίρχοφ), Mπόντε (85' Tσίγκε).


Η «λύτρωση» της Ιταλίας

Η «λύτρωση» της Ιταλίας

Με το σκάνδαλο των στημένων αγώνων να έχει μόλις ξεσπάσει και την Ιταλία να κλυδωνίζεται από τις αλλεπάλληλες αποκαλύψεις, η συμμετοχή της στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου έμοιαζε με ελπίδα αγωνιστικής ανάτασης. Και αυτή ήρθε με τον καλύτερο τρόπο, με τους «ατζούρι» να αναδεικνύονται πρωταθλητές κόσμου για 4η φορά στην ιστορία τους και πρώτη μετά από 24 χρόνια.
Ωστόσο, η εικόνα που έχει μείνει καρφωμένη στο μυαλό όλων δεν είναι αυτή με τον Φάμπιο Καναβάρο να σηκώνει το τρόπαιο, αλλά η «κεφαλιά» του Ζινεντίν Ζιντάν στον Μάρκο Ματεράτσι, στην παράταση του τελικού ανάμεσα στην Ιταλία και την Γαλλία. Ο μεγάλος «Ζιζού» αποβλήθηκε στο 110', αντιδρώντας στις λεκτικές προκλήσεις του Ιταλού αμυντικοί και έβαλε ένα άδοξο τέλος στη διεθνή λαμπρή καριέρα του.
Η Ιταλία βασίστηκε στη συνταγή που τόσο καλά ξέρει, «γρανιτένια» άμυνα (μόλις δύο γκολ παθητικό, το ένα αυτογκόλ και το άλλο στον τελικό). Η Γαλλία είχε το άστρο του Ζιντάν, η οικοδέσποινα Γερμανία τον ενθουσιασμό της νεανικής ομάδας που την έφερε στην 3η θέση και η Πορτογαλία το θέαμα και την τεχνική που την έστειλε μέχρι το μικρό τελικό.
Οι άλλες παραδοσιακές δυνάμεις; Η Βραζιλία, κατώτερη των περιστάσεων, αποκλείστηκε από την Γαλλία στα προημιτελικά, όπως και η Αργεντινή από την Γερμανία στα πέναλτι αλλά και η Αγγλία επίσης στα πέναλτι από την Πορτογαλία.
Ο μεγάλος τελικός: Iταλία - Γαλλία 1-1 παρ. (1-1 κ.α., 5-3 πεν.)
Μπροστά σε 69.000 θεατές στο «Ολυμπιακό Στάδιο» του Βερολίνου, οι Γάλλοι προηγήθηκαν με το πέναλτι του Ζιντάν στο 7', αλλά οι Ιταλοί απάντησαν άμεσα, ισοφαρίζοντας στο 19' με τον Ματεράτσι. Στο 110' ήρθε η «κεφαλιά» εκτός φάσης του Ζιντάν στο στήθος του Ματεράτσι, που άλλαξε τις ισορροπίες. Ο «Ζιζού» αποβλήθηκε, η ψυχολογία έγειρε υπέρ της Ιταλίας, που ήταν απόλυτα εύστοχη στα πέναλτι και με 5-3 πήρε το τρόπαιο.
ΙΤΑΛΙΑ: Μπουφόν, Τζαμπρότα, Γκρόσο, Καναβάρο (αρχηγός), Ματεράτσι, Γκατούζο, Πίρλο, Καμορανέζι (86' Ντελ Πιέρο), Περότα (61' Ντε Ρόσι), Τότι (61' Ιακουίντα), Τόνι.
ΓΑΛΛΙΑ: Μπαρτέζ, Σανιόλ, Αμπιντάλ, Γκαλάς, Τιράμ, Βιεϊρά (56' Αλού Ντιαρά), Μακελελέ, Ριμπερί (100' Τρεζεγκέ), Μαλουντά, Ζιντάν (αρχηγός), Ανρί (107' Βιλτόρ).


Ισπανικός... πυρετός

Ισπανικός... πυρετός

Με φόρα από την κατάκτηση του Euro του 2008 η Εθνική Ισπανίας ήταν η μεγάλη νικήτρια στο Mundial του 2010, που διοργανώθηκε στην Νότια Αφρική. Η συγκεκριμένη διοργάνωση, η 19η στην ιστορία του θεσμού, είχε αποφασιστεί εξ αρχής να γίνει στην ήπειρο της Αφρικής και η Νότια Αφρική νίκησε με 14-11 στις ψήφους το Μαρόκο.
Έτσι έγινε η πρώτη αφρικανική χώρα που φιλοξένησε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου, η οποία διεξήχθη από τις 11 Ιουνίου μέχρι τις 11 Ιουλίου, σε 10 στάδια εννιά διαφορετικών πόλεων, με 32 ομάδες από τις έξι συνομοσπονδίες να λαμβάνουν μέρος.
Η προηγούμενη κάτοχος του τροπαίου Ιταλία, η φιναλίστ του προηγούμενου τελικού Γαλλία και η οικοδέσποινα Νότια Αφρική αποκλείστηκαν από τους ομίλους. Μάλιστα ο αποκλεισμός της Νότιας Αφρικής ήταν ο πιο «γρήγορος» για διοργανώτρια χώρα στην ιστορία του θεσμού.
Η Ελλάδα έδωσε για δεύτερη φορά το παρών στο μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό τουρνουά του πλανήτη και όχι μόνο πέτυχε το πρώτο της γκολ, αλλά σημείωσε και την πρώτη της νίκη, με 2-1 επί της Νιγηρίας. Είχε και δύο ήττες με 2-0 από Αργεντινή και Νότια Κορέα και έτσι ολοκλήρωσε την παρουσία της στο 2ο όμιλο.
Συνολικά 736 παίκτες αγωνίστηκαν στην Νότια Αφρική εκ των οποίων πάνω από το 50% έπαιζε σε ευρωπαϊκούς συλλόγους. Οι Εθνικές ομάδες της Αγγλίας, της Γερμανίας και της Ιταλίας είχαν μόνο παίκτες που έπαιζαν στα πρωταθλήματα της χώρας, ενώ μόνο η Νιγηρία δεν είχε κάποιον παίκτη από το δικό της Εθνικό πρωτάθλημα.
Η Μπαρτσελόνα ήταν η… νικήτρια του Mundial έχοντας 13 διεθνείς στην διοργάνωση.
Ακόμα, για πρώτη φορά τρίδυμοι αδερφοί συμπεριλήφθηκαν σε μια αποστολή ομάδας. Ήταν ο Τζέρι, ο Τζόνι και ο Γουίλσον Παλάσιος στην 23άδα της Ονδούρας.
O μεγάλος τελικός: Ολλανδία - Ισπανία 0-1 (116΄Ινιέστα)
Και δυο είχαν έναν κοινό στόχο… Την κατάκτηση του πρώτου Παγκοσμίου Κυπέλλου στην ιστορία τους. Ισπανία και Ολλανδία αναμετρήθηκαν στον τελικό της διοργάνωσης στο Γιοχάνεσμπουργκ, στις 11 Ιουλίου του 2010 μπροστά σε 84.490 θεατές, με τους «φούριας ρόχας» να επικρατούν με 1-0 στην παράταση και να κατακτούν το πρώτο τους Mundial.
Αυτό το ματς θα μείνει στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου, καθώς ο Άγγλος διαιτητής, Χάουαρντ Γουέμπ, έδειξε 14 φορές την κίτρινη κάρτα. Οι εννιά από αυτές ήταν για παίκτες της Ολλανδίας και συγκεκριμένα δυο στον Τζον Χάιτινγκα, ο οποίος αποβλήθηκε στο 57΄αφήνοντας την ομάδα του με παίκτη λιγότερο.
Παρόλα αυτά οι Ισπανοί, που είχαν αριθμητικό πλεονέκτημα δεν κατάφεραν να σκοράρουν και ο αγώνας πήγε στην παράταση. «Λυτρωτής» τότε ήταν στο 116΄ ο Αντρές Ινιέστα που σκόραρε το μοναδικό γκολ της αναμέτρησης.
Με τη νίκη της, η Ισπανία έγινε η πρώτη ευρωπαϊκή ομάδα που κατέκτησε το Mundial εκτός της ηπείρου της.
ΟΛΛΑΝΔΙΑ: (Μπερτ φαν Μάρβαϊκ): Στεκέλενμπουργκ, Φαν ντερ Βιλ, Ματάισεν, Χάιτινγκα, Φαν Μπρόνκχορστ (105' Μπράαφχαϊντ), Φαν Μπόμελ, Ντε Γιόνγκ (99' Φαν ντερ Φάαρτ), Σνάιντερ, Ρόμπεν, Κάιτ (71΄Ελιά), Φαν Πέρσι
ΙΣΠΑΝΙΑ: (Βιθέντε Ντελ Μπόσκε): Κασίγιας, Σέρχιο Ράμος, Πουγιόλ, Πικέ, Καπντεβίλα, Μπούσκετς, Τσάμπι Αλόνσο (87' Φάμπρεγκας), Τσάβι, Ινιέστα, Πέδρο (60' Νάβας), Βίγια (106' Τόρες).

-πηγή: See more at: http://www.sentragoal.gr/afieroma.asp?catid=19317#sthash.Qz8Z57hj.dpuf


ανάρτηση από:dimiourgia-epikinonia.blogspot.gr

 photo signature_zpsd2a79fd8.jpg