Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2014

Ποιος είναι ο Νίκος Μαζιώτης




Ο αντιρρησίας συνείδησης, οι καταλήψεις, οι βόμβες, οι αποδράσεις. Ένας “πονοκέφαλος” για την αστυνομία που διαρκεί ήδη 13 χρόνια

   Ο Νίκος Μαζιώτης έγινε πρώτη φορά ευρέως γνωστός το 1991 καθώς συνελήφθη έως αντιρρησίας συνείδησης. Το 1992 συνελήφθη ξανά τον Οκτώβριο για ανυποταξία και προσβολή του στρατού. Τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς, λίγο πριν από τη δίκη του, έκανε απεργία πείνας για 57 ολόκληρες ημέρες, όταν κρατούνταν στις στρατιωτικές φυλακές Παύλου Μελά στη Θεσσαλονίκη.
Ύστερα από μεγάλες κινητοποιήσεις κοινωνικών οργανώσεων τον Ιανουάριο του 1993 αφέθηκε τελικά ελεύθερος.
Τον Νοέμβριο του 1995 συνελήφθη και πάλι με 500 άλλους αναρχικούς για την κατάληψη στο Πολυτεχνείο, για να καταδικαστεί τελικά σε 12 μήνες με αναστολή.
Το 1996 τον συναντάμε ξανά στα μεγάλα επεισόδια που έγιναν στο Πολυτεχνείο. Στις 18 Νοεμβρίου πραγματοποιήθηκαν ομαδικές συλλήψεις δεκάδων νεαρών, ένας εκ των οποίων και ο Μαζιώτης.
Στις 5 και 10 Δεκεμβρίου 1997 γίνονται τα πρώτα χαρακτηρισμένα ως οικο-τρομοκρατικά χτυπήματα στα ελληνικά χρονικά. Συγκεκριμένα, με τοποθέτηση βόμβας που δεν εξερράγη στο υπουργείο Βιομηχανίας, στη Μιχαλακοπούλου, στις 5.12.1997 και, πέντε μέρες μετά, με βόμβα στο πολιτικό γραφείο της τότε υπουργού Ανάπτυξης Βάσως Παπανδρέου, στην οδό Ομήρου 15, στο κέντρο της Αθήνας, στις 5.50 μ.μ.

Το προειδοποιητικό τηλεφώνημα στις 10.12.1997 έγινε στην «Ελευθεροτυπία» μια ώρα πριν από την έκρηξη, ενώ δόθηκε λάθος χρόνος για το χτύπημα. Δυόμισι ώρες μετά την έκρηξη, με τηλεφώνημα στον ΣΚΑΪ, αναλαμβάνει την ευθύνη της έκρηξης η οργάνωση Μαχόμενος Αντάρτικος Σχηματισμός, με την επισήμανση ότι «η επίθεση αυτή έγινε ενάντια στα σχέδια για την εξόρυξη χρυσού από τα ορυχεία της Χαλκιδικής και την καταστροφή που θα προκληθεί στο περιβάλλον από την καναδική εταιρεία TVX».

Ο Μαχόμενος Αντάρτικος Σχηματισμός είχε ήδη αναλάβει νωρίτερα τις βομβιστικές επιθέσεις στο Πολυτεχνείο, στο κτήριο Ηλεκτρολόγων - Μηχανολόγων (13.11.1996), στην πρεσβεία του Περού (30.12.1996), στο σπίτι της Μαίρης Μπόση, πρώην συμβούλου του υπουργού Στέλιου Παπαθεμελή (23.2.1997), στην αεροπορική εταιρεία Alitalia (3.4.1997), όπως και στα γραφεία της εταιρείας αυτοκινήτων Lancia (16.4.1997).

Στις 13 Ιανουαρίου 1998 η αστυνομία συλλαμβάνει ξανά τον Μαζιώτη. Ταυτόχρονα γίνονται και 16 προσαγωγές στον 12ο όροφο της ΓΑΔΑ, εκ των οποίων οι οκτώ ήταν γυναίκες.

Στις 7.12.1997 είχαν ήδη φτάσει στο γραφείο του υπουργού Δημ. Τάξεως Γ. Ρωμαίου οι πρώτες αποδείξεις από τα εργαστήρια της Διεύθυνσης Εγκληματολογικών Ερευνών για αποτύπωμα που βρέθηκε σε μονωτική ταινία από τη βόμβα που είχε εντοπιστεί έξω από το υπουργείο Βιομηχανίας στη Μιχαλακοπούλου. Ήταν από τον δείκτη του αριστερού χεριού του 27χρονου τότε Νίκου Μαζιώτη.

Η αντιτρομοκρατική τον παρακολούθησε για περισσότερο από έναν μήνα, έτσι ώστε να δει πιθανές διασυνδέσεις του, και τον συνέλαβε σε μονοκατοικία στο Καματερό, στην οδό Σπάρτης 13. Το σπίτι ήταν νοικιασμένο και υπήρχε αποθηκευμένη μεγάλη ποσότητα εκρηκτικών υλών και όπλα, όπως 9.740 γρ. εκρηκτικής ύλης, 1 πιστόλι 9 mm Zastava, 1 περίστροφο 38 mm Smith and Wesson, 4 μάλλινες κουκούλες, 2 γεμιστήρες, 148 σφαίρες, 2 κουλούρες καλωδίων, 1 στρατιωτικό παγούρι με τσόχα, αυτοκόλλητα clips που ανέγραφαν «τα όμορφα μαγαζιά όμορφα καίγονται» κ.ά.

Ο Μαζιώτης, γιος εφοριακού, το προηγούμενο διάστημα ήταν άνεργος και μόλις είχε βρει δουλειά σε ένα σιδηρουργείο. Ανάμεσα σε όσους είχαν προσαχθεί εκείνη την μέρα ήταν και η τότε 29χρονη Πόλα Ρούπα.
Η δίκη

«Μετανιώνω μόνο γιατί έκανα αυτό το τεχνικό λάθος. Για τίποτα άλλο. Και να με καταδικάσετε, που θα με καταδικάσετε δηλαδή, δεν αλλάζει τίποτε. Άλλωστε η φυλακή είναι ένα σχολείο για κάθε κοινωνικό επαναστάτη, αφού δοκιμάζεται η ψυχική του αντοχή. Και αν αντέξει, μετά πιστεύει περισσότερο σε αυτά για τα οποία φυλακίστηκε». Αυτό ήταν μέρος της απολογίας Μαζιώτη για την τοποθέτηση εκρηκτικού μηχανισμού το 1997 στο υπουργείο.

Με κατηγορίες για «απόπειρα έκρηξης», «προμήθεια, κατοχή και κατασκευή εκρηκτικών υλών και βομβών» και «διακεκριμένη κατοχή όπλων και εκρηκτικών», ο Νίκος Μαζιώτης, με επιστολή του στην «Ε» κι αφού είχε συμπληρώσει 18 μήνες προσωρινής κράτησης, «αναλαμβάνει πλήρως τις πολιτικές ευθύνες των πράξεών του, σε ένδειξη αλληλεγγύης στον αγώνα των κατοίκων του Στρυμονικού κόλπου, ενάντια στην οικολογική καταστροφή που συντελείται από τις επενδύσεις της πολυεθνικής εταιρείας TVX GOLD», δηλώνοντας ότι «Οι Αναρχικοί Αντάρτες Πόλης είμαι εγώ. Μόνος μου κατασκεύασα και τοποθέτησα τον αυτοσχέδιο μηχανισμό στο υπουργείο Βιομηχανίας και Ανάπτυξης. Ό,τι βρέθηκε στο σπίτι της οδού Σπάρτης 13 είναι αποκλειστικά δικό μου. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου ένοπλο αντάρτη, αλλά κοινωνικό αντάρτη». Ταυτόχρονα, απέρριψε ότι είχε την παραμικρή πρόθεση να προκαλέσει κίνδυνο σε ανθρώπινες ζωές.

Ο Μαζιώτης καταδικάζεται πρωτόδικα σε 15ετή φυλάκιση. Η ποινή του μειώνεται και αποφυλακίζεται ύστερα από 3,5 χρόνια, τον Αύγουστο του 2001.

Η έφεση είχε εκδικαστεί στις 10.1.2001 και ο Μαζιώτης εξέφρασε τις θέσεις του με γραπτή δήλωση, αναφέροντας μεταξύ άλλων: «Το εφετείο όπου δικάζομαι σε δεύτερο βαθμό για τη βομβιστική απόπειρα στο υπουργείο Ανάπτυξης, πράξη την οποία έκανα σαν ένδειξη αλληλεγγύης στους κατοίκους των χωριών Στρυμονικού που αγωνίζονται ενάντια στην εγκατάσταση βιομηχανίας χρυσού από την πολυεθνική TVX GOLD, εξελίχθηκε σε στρατοδικείο συνοπτικών διαδικασιών παρόμοιων με αυτού του Δικαστηρίου Κρατικής Ασφάλειας της Τουρκίας. Αρνούμαι να συνεχίσω σ’ αυτή την τρομοδίκη, σ’ αυτή τη στημένη διαδικασία λογοκρισίας και φίμωσης καθώς και αποπολιτικοποίησης της υπόθεσής μου».
Με τη νέα… χιλιετία

Κάπως έτσι βρισκόμαστε πια στη νέα χιλιετία, όπου τα γεγονότα είναι πιο φρέσκα πλέον στη μνήμη όλων.

Ο Μαζιώτης τον Ιανουάριο 2004 καταγγέλλει την Αντιτρομοκρατική για πρόκληση ατυχήματος από μοτοσυκλέτα που τον παρακολουθούσε χωρίς πινακίδες «με ενδεχόμενη συνέπεια το θανάσιμο τραυματισμό μου», κάνοντας λόγο για «χωρίς όρια εκδικητικότητα των μηχανισμών ασφαλείας απέναντι σε αγωνιστές που οι φυλακές και οι διώξεις δεν μπορούν να νικήσουν».

Τρία χρόνια μετά καταγγέλλει ξανά την Αντιτρομοκρατική για αδιάκριτη παρακολούθηση και για διαρροές στον Τύπο που θέλουν να τον καταστήσουν ύποπτο. Την ίδια χρονιά προσάγεται βίαια στη ΓΑΔΑ ως ύποπτος για ληστεία στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο στο Ίλιον, ωστόσο λίγες ώρες μετά αφήνεται ελεύθερος.


Ο Επαναστατικός Αγώνας

Ο Επαναστατικός Αγώνας, με 15 χτυπήματα στο διάστημα 2003-2009, έκανε το ντεμπούτο του τον Σεπτέμβριο του 2003 με διπλή βομβιστική επίθεση στα κτήρια της πρώην Σχολής Ευελπίδων, την μέρα της απολογίας του Γιωτόπουλου.

Μαζιώτης και Ρούπα συλλαμβάνονται τον Απρίλιο του 2010, με την ΕΛ.ΑΣ. να ανακοινώνει ότι στο σπίτι τους στα Καλύβια Αττικής κατασχέθηκε σκληρός δίσκος με παλιές προκηρύξεις του Επαναστατικού Αγώνα, σχέδια προκηρύξεων για μελλοντικά τρομοκρατικά χτυπήματα, καθώς και χειρόγραφα προσχέδια προκηρύξεων. Θα αφεθούν, όμως, ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους τον Οκτώβριο του 2011, καθώς είχε παρέλθει το 18μηνο της κράτησής τους.

Οι περιοριστικοί όροι για απαγόρευση εξόδου από τη χώρα, παραμονή τους στο λεκανοπέδιο της Αττικής αλλά και παρουσία τους τρεις φορές τον μήνα στο αστυνομικό τμήμα παραβιάστηκαν τον Ιούνιο του 2012, οπότε και χάθηκαν τα ίχνη τους. Τον Απρίλιο του 2013 οι δυο καταζητούμενοι καταδικάστηκαν σε κάθειρξη 50 ετών για συμμετοχή τους στον Επαναστατικό Αγώνα.

Στις 11.10.2013 δημοσιοποιείται στο Διαδίκτυο κείμενο του 42χρονου Νίκου Μαζιώτη και της Πόλας Ρούπα για τη δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα από χρυσαυγίτες. Στις 30.10.2013, τέλος, ο Μαζιώτης με νέα του παρέμβαση στο indymedia μιλάει για κρατική προπαγάνδα σε βάρος του, για την εμπλοκή του ονόματός του από τις αρχές στις ληστείες στα Μέθανα και στο Βελεστίνο. Μέχρι και σήμερα τα ίχνη του αγνοούνται από τις αρχές.
Σήμερα Τετάρτη 16 Ιουλίου ο Μαζίωτης συλλαμβάνεται από την Αντιτρομοκρατική στο Μοναστηράκι.
Με πληροφορίες από
  Το Ποντικι 

http://news247.gr/eidiseis/koinonia/eglima/poios_einai_o_nikos_maziwths.2928047.html
Σχόλιο:
Επειδή δε πολλά ακούγονται και λέγονται σχετικά με το Νίκο Μαζιώτη καθώς και γενικότερα για τ'άτομα που εμπλέκονται στην τρομοκρατία, να ξεκαθαρίσουμε καταρχήν ότι ο εκάστοτε "τρομοκράτης" δεν έχει καμία σχέση με τους ανθρώπους που έχουν ψυχιατρικά πρ...Δείτε περισσότερα

Τι κρύβει η ψυχή ενός τρομοκράτη

Πώς η σεξουαλικότητα εμπλέκεται στην εκδήλωση της εγκληματικής συμπεριφοράς
Τι κρύβει η ψυχή ενός τρομοκράτη

εκτύπωση  

Ποια είναι τα σκοτεινά μυστικά στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής που συνθέτουν το προφίλ και οδηγούν έναν άνθρωπο στο να γίνει τρομοκράτης; Η απάντηση δεν είναι εύκολη αλλά υπάρχουν κάποια βασικά «συστατικά» στη συνταγή του ψυχολογικού προφίλ του τρομοκράτη. Κατ' αρχήν δεν πρόκειται για ψυχικά άρρωστα άτομα. Δίνοντας μια τέτοια διαγνωστική ταμπέλα στους τρομοκράτες προσβάλλουμε τα άτομα με ψυχιατρικά νοσήματα. Οι τρομοκράτες μπορεί να έχουν κάποια ψυχολογικά προβλήματα αλλά γενικά έχουν «σώας τας φρένας» και πλήρη επίγνωση των ενεργειών τους και των συνεπειών που αυτές έχουν σε ατομικό και σε κοινωνικό επίπεδο. Ο τρομοκράτης δεν δρα κατά τη διάρκεια ενός ψυχωσικού επεισοδίου, παρασυρμένος από το ξεστράτημα της φαντασίας του, από φωνές ή οράματα που βλέπει και αποτελούν μια επίπλαστη πραγματικότητα που δεν τη μοιράζεται κανένας άλλος. Χρειάζεται ψυχραιμία, υπολογισμό και συντονισμό στη σκέψη αλλά και εξειδικευμένες ενέργειες προκειμένου να εξασφαλίσει την «επιτυχία» της πράξης του. Η «διάγνωση»; Ανελέητος εγκληματίας με αντικοινωνική προσωπικότητα.

Η προσωπικότητα του τρομοκράτη ενέχει στοιχεία αυτοχειρίας και εγκληματικότητας. Για να σκοτώσουν άλλα άτομα οι τρομοκράτες ψυχρά αποδέχθηκαν και σχεδίασαν τον δικό τους θάνατο, ουσιαστικά αντιβαίνοντας στο ένστικτο αυτοσυντήρησής τους. Δεν έχουν τα ίδια κίνητρα που μπορεί να οδηγήσουν κάποιον στην αυτοχειρία ή στο έγκλημα. Στην αυτοχειρία μπορεί να φθάσει κανείς όταν βρίσκεται στο έσχατο σημείο απελπισίας και αδυναμίας να βρει ψυχική ανακούφιση και λύση στα προβλήματά του. Στο έγκλημα μπορεί να φθάσει κανείς για να αποκτήσει κάτι που έχει κάποιος άλλος, για να τιμωρήσει έναν τρίτο ή να «διορθώσει» μια αδικία που πιστεύει ότι του έγινε. 'Η σε μια πράξη αγάπης και αυτοθυσίας μια μάνα μπορεί να θυσιαστεί για το παιδί της. Κανένα από τα παραπάνω κίνητρα δεν χαρακτηρίζει τις πράξεις ενός τρομοκράτη. Ο τρομοκράτης ακολουθεί τυφλά μια ιδεολογία που δεν λαμβάνει υπόψη της άλλες ιδεολογικές τοποθετήσεις ή το καλό άλλων ανθρώπων και ο θάνατος και η καταστροφή γίνονται όχι μόνο μέσο αλλά και αυτοσκοπός.
* Η έλλειψη μεταμέλειας
Η δρ Susan Mirow, ειδική στην ψυχιατρική του τραύματος και στο ποινικό δίκαιο, περιγράφει τον «τυπικό τρομοκράτη» ως έναν νεαρό μοναχικό άντρα, χωρίς οικογένεια ή σύζυγο, με σεξουαλικές αναστολές. Αλλα βασικά ψυχολογικά χαρακτηριστικά του είναι η ικανότητα της καλής πρώτης εντύπωσης, η παρορμητικότητα, η αδιάφορη στάση προς τις κοινωνικές συμβάσεις, η ανικανότητά του να αγαπήσει και η έλλειψη μεταμέλειας ή ντροπής για τις πράξεις του.
Τι είναι όμως αυτό που τον ώθησε σε αυτό το ακραίο σημείο μίσους και φανατισμού; Η συνταγή της τρομοκρατίας περιλαμβάνει συνθήκες πολέμου και εξορίας κατά την παιδική ηλικία, έλλειψη αγάπης και στοργής, αδυναμία σύναψης στενών διαπροσωπικών σχέσεων, τραυματικές εμπειρίες, νιχιλιστική άποψη για τον κόσμο και τη ζωή, ρισκάρισμα και στάση ζωής μονίμως «στην κόψη του ξυραφιού».
* Η σχέση με το άλλο φύλο
Ειδικά στην περίπτωση των συγκεκριμένων τρομοκρατών υπάρχει και μια άλλη σκοτεινή και ανεξερεύνητη ψυχολογική πλευρά που συνετέλεσε στη δημιουργία τους: η καταπιεσμένη και μη διοχετευμένη σεξουαλικότητα των τρομοκρατών. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έδωσε σε μια τηλεοπτική συνέντευξη ένας ιδιοκτήτης στη Φλόριδα των ΗΠΑ που νοίκιασε χωρίς να το γνωρίζει ένα διαμέρισμα σε κάποιους αεροπειρατές, αυτοί είχαν καλύψει μια φωτογραφία που υπήρχε στον τοίχο και έδειχνε μια κοπέλα ντυμένη σεμνά και όχι αποκαλυπτικά, με βάση τα δυτικά πρότυπα, με μια μπλούζα με V κόψιμο στον λαιμό και μια φούστα ως το γόνατο.
Πώς όμως η σεξουαλικότητα εμπλέκεται στην εκδήλωση της εγκληματικής συμπεριφοράς; Για τον Φρόιντ οι σεξουαλικές επιθυμίες είναι αλληλοσυγκρουόμενες και επίσης συγκρούονται με τις κοινωνικές συμβάσεις και την πραγματικότητα. Ποτέ δεν ικανοποιούνται πλήρως. Επιθυμούμε αυτό που δεν έχουμε ή αυτό που πιστεύουμε ότι χάσαμε και αυτές οι ανικανοποίητες επιθυμίες βρίσκουν την έκφρασή τους με παράξενους ή και ασύμβατους τρόπους. Για τον ανθρώπινο ψυχισμό, σύμφωνα με τη φροϋδική θεωρία, τα δύο βασικά ένστικτα, ο έρως και ο θάνατος, αποτελούν την πηγή των συγκρούσεων για την καθημερινή ζωή και τα παγκόσμια γεγονότα.
Οι σεξουαλικές αναζητήσεις της παιδικής ηλικίας είναι ένα φυσιολογικό φαινόμενο που πηγάζει από το ένστικτο για γνώση και έρευνα. Σύμφωνα με τον Φρόιντ, αυτό το ένστικτο της γνώσης δεν ανήκει αποκλειστικά στη σεξουαλικότητα αλλά η δραστηριότητά του αντιστοιχεί σε έναν εξευγενισμένο τρόπο για να νιώσει κανείς ικανός και κυρίαρχος καθώς και για να έχει την αίσθηση του ελέγχου και κάποιου σκοπού στη ζωή του. Η κουλτούρα και οι ψυχοκοινωνικές συνθήκες στις οποίες μεγάλωσαν οι συγκεκριμένοι τρομοκράτες όχι μόνο δεν τους προσέφεραν πρόσφορο ψυχολογικό έδαφος για την εκδήλωση αυτού του ενστίκτου αλλά τους ευνούχισαν ψυχοσεξουαλικά προτού καλά καλά ξεκινήσουν. Η φροϋδική θεωρία πρεσβεύει ότι τα παιδιά θεωρούν πως όλοι οι άνθρωποι έχουν το ίδιο (ανδρικό) γεννητικό όργανο. Τα αγόρια πιστεύουν ότι τα κορίτσια, για κάποιον μυστήριο λόγο, έχουν χάσει ή έχουν υπαναπτυγμένο το γεννητικό τους όργανο και φοβούνται μήπως και οι ίδιοι υποπέσουν στο ίδιο σφάλμα και χάσουν το δικό τους γεννητικό όργανο. Με την παρατήρηση και έντονες εσωτερικές διαμάχες (το σύμπλεγμα του ευνουχισμού) εγκαταλείπουν αργότερα στη ζωή τους αυτή την ιδέα.
* Η άλυτη διαμάχη
Οι τρομοκράτες, όμως, που προέρχονται από κοινωνίες που αρνιούνται τη σεξουαλικότητα των γυναικών και δημιουργούν ταμπού γύρω από το πρόσωπο της γυναίκας, παραμένουν με άλυτη την εσωτερική διαμάχη τους που αφορά το σύμπλεγμα του ευνουχισμού, δηλαδή τον φόβο ότι θα χάσουν την πολυτιμότερη ένδειξη του ανδρισμού και της προσωπικότητάς τους. Ετσι ο τρομοκράτης θα μπει σε μια διαδικασία φόβου για τον ανδρισμό του και έντονης προσπάθειας να τον αποδείξει με οποιονδήποτε τρόπο. Αλλά αφού οι κοινωνικές συνθήκες δεν του επιτρέπουν γενικά τον συγχρωτισμό με γυναίκες, βρίσκει άλλη διέξοδο για την καταπιεσμένη σεξουαλικότητά του, αυτή της επιθετικότητας προς τον άλλον που είναι διαφορετικός από αυτόν, με αποτέλεσμα μέσω μιας μεταλλαγμένης ψυχικής διαδικασίας να επικρατεί το ένστικτο του θανάτου και όχι αυτό του έρωτα.
Η κυρία Λίζα Βάρβογλη είναι ψυχολόγος - ψυχοθεραπεύτρια.
http://www.tovima.gr/relatedarticles/article/?aid=137217

Ανάρτηση από:dimiourgia-epikinonia.blogspot.gr

 photo signature_zpsd2a79fd8.jpg