Κυριακή, 13 Ιουλίου 2014

Απόψε θέλω να νικήσει η χρεοκοπημένη Αργεντινή

Απόψε θέλω να νικήσει η χρεοκοπημένη Αργεντινή
 
ΤΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ ΚΑΚΟΥΡΗ

 ΘΑ ΜΑΣ ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΕΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗ, ΠΑΛΕΥΕΙ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ

Οπαδός της Εθνικής Αργεντινής έγινα το 1978. Λίγους μήνες πριν το Μουντιάλ, οι γονείς ενός φίλου - συμμαθητή που «είχαν δουλειές στην Αργεντινή», μού χάρισαν μερικά αναμνηστικά της διοργάνωσης.
Μία κορδέλα για τα μαλλιά και κάτι άλλο σαν περικάρπιο που φορούσαν κυρίως οι τενίστες της εποχής. Πιτσιρικάς, δεν θυμάμαι αν πανηγύρισα έντονα την κατάκτηση εκείνου του Μουντιάλ ούτε κι είχα «τύψεις» συνείδησης αν έβαλε το χεράκι του ο δικτάτορας Βιδέλα για να «στηθεί» το ματς με το Περού, στο οποίο η Αργεντινή νίκησε με 6-0. Για την ακρίβεια, ούτε τον Βιδέλα ήξερα τότε, ούτε ότι είχε ανατρέψει την Περόν και βύθισε τη χώρα στο «σκοτάδι».
Πολλοί φίλαθλοι της γενιάς μου συμπαθούν την Αργεντινή κυρίως λόγω Μαραντόνα. Όντως, ο Ντιεγκίτο ήταν το κάτι άλλο και κατάφερε να μαγέψει την υφήλιο και να «ξεπλύνει» κατ' επανάληψη την «ντροπή» του '78.
Με αποκορύφωμα το τρόπαιο του Μουντιάλ του '86 όταν χρησιμοποίησε και το χέρι και το πόδι του «θεού». Καλοί και άγιοι όλοι οι άλλοι μεγάλοι σταρ που είδαμε να παίζουν ποδόσφαιρο για ολόκληρα ενενηντάλεπτα και επί σειρά ετών (κι όχι από τα ολιγόλεπτα βιντεάκια στο Youtube), αλλά σαν τον Μαραντόνα κανένας!
Ως ποδοσφαιριστής μάγεψε ξανά και ξανά και ξανά την ποδοσφαιρική υφήλιο σε βαθμό που οι φανατικοί του φαν τού «συγχώρεσαν» ακόμη και τις αμαρτωλές περιόδους του. Τα ποτά, τα ξενύχτια, οι καταχρήσεις λίγο έλειψε να οδηγήσουν τον Ντιέγκο στον άλλο κόσμο, αλλά οι θαυμαστές του δεν τον «ρίχνουν» με τίποτα. Απλά διότι εκτός από μεγάλος ποδοσφαιριστής ήταν πάντοτε κόντρα στο κατεστημένο και κατάφερε να ξυπνήσει την περηφάνια ενός λαού και πολλών καταπιεσμένων του ποδοσφαίρου και όχι μόνο.
Απόψε θέλω να νικήσει η χρεοκοπημένη Αργεντινή
Οι Έλληνες και οι Κύπριοι έχουμε, πλέον, πολλά κοινά με την Αργεντινή. Το κυριότερο είναι ότι ουσιαστικά είμαστε... «πτωχεύσαντες». Πριν μερικές δεκαετίες, η χώρα του ταγκό ήταν κάτι σαν τη σημερινή Γερμανία. Αν πάμε, μάλιστα 60-70 χρόνια πίσω, ήταν μία από τις πλουσιότερες χώρες του κόσμου.
Πολύ πιο πλούσια κι από τις ΗΠΑ και την Αυστραλία και τον Καναδά. Ήταν, όμως, «αγκάθι» για τους ισχυρούς που της έβαλαν άγριο... χέρι και σε συνδυασμό με τις αιματηρές δικτατορίες οδηγήθηκε στην χρεοκοπία. Η πλήρης κατάρρευση. Η φτώχεια έφτασε στο 50% του πληθυσμού, ενώ μετρούσε 30 χιλιάδες νεκρούς και αγνοούμενους!
Ο δημοσιογράφος της παλιάς ΝΕΤ, Γιώργος Αυγερόπουλος είχε κάνει καταπληκτικά (βραβευμένα) ρεπορτάζ για την Αργεντινή της φτώχειας και της μιζέριας, αλλά και για την Αργεντινή που προσπαθεί να ανακάμψει. Η κοινωνία έδειξε ότι διαθέτει αντανακλαστικά και εσωτερικές δυνάμεις. Οι άνθρωποι αυτοοργανώθηκαν και άρχισαν να ανταλλάσουν αγαθά και υπηρεσίες.
Απόψε θέλω να νικήσει η χρεοκοπημένη Αργεντινή
Έτσι εμφανίστηκε το «τρουέκε», ένας τρόπος εμπορίου, ο οποίος εξασφάλισε την διαβίωση 10 εκατομμυρίων ανθρώπων. Ο κόσμος συγκεντρωνόταν σε ειδικά μέρη και αντάλλασε προϊόντα: Ένα μεταχειρισμένο ρούχο με ένα κιλό κρέας. Ένα ποδήλατο με τα μαθήματα χορού για τα παιδιά…
«Ήταν σαν γιορτή, γίνονταν βραδιές, ο κόσμος τραγούδαγε, και κανείς δεν στενοχωριόταν γιατί μπορούσε να φάει, να ντυθεί, ήταν ένα καταπληκτικό πράγμα! Να μην εξαρτάσαι από τις τράπεζες, από τα σούπερ μάρκετ, απ' τον υπουργό Οικονομίας, από το ΔΝΤ. Η αλήθεια είναι ότι ζήσαμε μια περίοδο πολύ μεγάλης ελευθερίας», είχε δηλώσει η Γαβριέλα Γκραγίσεβιτς ιδρυτικό μέλος του «τρουέκε».
Ένας πραγματικός αγώνας για την επιβίωση σε πολύ πιο δύσκολες συνθήκες. Οι Αργεντινοί έδιωξαν με τις κλοτσιές το ΔΝΤ και δεν είχαν, ούτε «μνημόνια» ούτε τίποτα. Μόνο την ψυχή και την περηφάνια τους, απόρροια του παρελθόντος, του ταγκό, του πολιτισμού τους, του Τσε Γκεβάρα και του Μαραντόνα…
Απόψε θέλω να νικήσει η χρεοκοπημένη Αργεντινή
Οι τελευταίες οικονομικές ειδήσεις αναφέρουν ότι η Αργεντινή δεν τα καταφέρνει. Μόλις πριν από μερικές μέρες έγινε γνωστό ότι η χώρα δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε δικαστικές αποφάσεις και η κυβέρνησή της έκατσε στο ίδιο τραπέζι με τα «αρπακτικά» της Νέας Υόρκης. Με μαθηματική ακρίβεια έρχονται και πάλι πιο δύσκολες μέρες…
Ένας λόγος παραπάνω να νικήσει απόψε η Αργεντινή στον τελικό του Μουντιάλ. Το θέμα δεν είναι πολιτικό, ούτε οικονομικό, ούτε ποδοσφαιρικό. Έχει να κάνει περισσότερο με τον άνθρωπο... Και οι Γερμανοί θα πανηγυρίσουν αν το πάρουν και θα περηφανεύονται ότι δεν είναι μόνο υπερδύναμη στην οικονομία, ότι διαφεντεύουν τη μισή υφήλιο αλλά ότι κάνουν… κουμάντο και στο ποδόσφαιρο. Και θα (υποχρεωθούμε να) τους χειροκροτήσουμε. Για τους Αργεντινούς, όμως, είναι διαφορετικά τα δεδομένα.
Ένα γκολ του Μέσι, μία αψεγάδιαστη εμφάνιση του Μασεράνο όπως στον αγώνα με την Ολλανδία, μερικές αποκρούσεις του Ρομέρο, θα είναι βάλσαμο στις πληγές ενός λαού που άξιζε καλύτερη τύχη από την περιθωριοποίηση, τον οικονομικό «πόλεμο» και την εξαθλίωση που βιώνει για μία 25ετία περίπου.
Απόψε θέλω να νικήσει η χρεοκοπημένη Αργεντινή
Θα είναι μία έκρηξη χαράς που θα μας υπενθυμίσει ότι η Αργεντινή είναι ακόμη δυνατή, παλεύει κι αντιστέκεται... Κι ας μην έχει στις τάξεις της Ντιέγκο Μαραντόνα. Κι ας έχουν χαθεί οι Τσε Γκεβάρα και οι σύντροφοί του.
Υ.Γ.: Στη δίνη της οικονομικής κρίσης στην Αργεντινή, το 2004, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, κάποιοι Κύπριοι δημοσιογράφοι κάναμε παρέα με ένα ηλικιωμένο Αργεντινό δημοσιογράφο. Στα 74 του χρόνια, τότε, κάλυπτε τους Αγώνες για λογαριασμό μίας ιστοσελίδας.
Καθημερινά με το κοντό του παντελόνι, υπερβολικά αδύνατος και με εμφανή τα σημάδια του χρόνου, είχε μία απίστευτη ψυχική γενναιοδωρία και προσπαθούσαμε να ρουφήξουμε κάθε πρόταση, κάθε λέξη από τη συσσωρευμένη δημοσιογραφική του «σοφία». Πάντα ευγενικός και πρόσχαρος.
Απόψε θέλω να νικήσει η χρεοκοπημένη Αργεντινή
Την τελευταία μέρα των Ολυμπιακών Αγώνων ήταν αγνώριστος, καταβεβλημένος και υπερβολικά αγχωμένος: «Είναι το μεγαλύτερο δίλημμα της ζωής μου. Η Αργεντινή έχει να κερδίσει χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς από το 1952. Απόψε συμμετέχει σε δύο τελικούς. Στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ. Διεξάγονται την ίδια ώρα και δεν μπορώ να αποφασίσω που θα πάω;».
Πήγε στο ποδόσφαιρο, αν θυμάμαι καλά στο Στάδιο «Καραϊσκάκης». Το βράδυ έλαμπε, ήταν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου. Η Αργεντινή νίκησε και στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ, διώχνοντας μία «κατάρα» 52 ολόκληρων χρόνων.

Δεν ξέρω καν αν ο συμπαθέστατος συνάδελφος είναι στη ζωή. Όπου κι αν είναι, εύχομαι ολόψυχα, απόψε να λάμπει και πάλι από χαρά...

http://sentragoal.philenews.com/article.asp?catid=19187&subid=2&pubid=129783198

Ανάρτηση από:dimiourgia-epikinonia.blogspot.gr

 photo signature_zpsd2a79fd8.jpg