Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014

Αφιέρωμα:Σπύρος Ζαγοραίος

Πέθανε ο Σπύρος Ζαγοραίος

Πέθανε ο Σπύρος Ζαγοραίος

Πρώτη καταχώρηση: Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2014, 10:03

Έφυγε χθες από τη ζωή, σε ηλικία 86 ετών, ο σπουδαίος ερμηνευτής, στιχουργός και συνθέτης Σπύρος Ζαγοραίος. Η κηδεία του θα γίνει αύριο το απόγευμα από το Γ' Νεκροταφείο.

Ο Σπύρος Ζαγοραίος γεννήθηκε στον Άγιο Αρτέμιο του Παγκρατίου στις 23 Ιουνίου 1928. Σε ηλικία 15 ετών έχασε σε ατύχημα το ένα του χέρι, όταν έσκασε μια χειροβομβίδα την ώρα που έπαιζε με συμμαθητές του στην Αγία Παρασκευή της Αττικής. Παρόλα αυτά, μπήκε δυναμικά στο χώρο του λαϊκού τραγουδιού και ξεχώρισε με τη φωνή του. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1952 από την Αθήνα και μετά τη Θεσσαλονίκη.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 άρχισε να τον συνοδεύει στο τραγούδι η σύζυγος του Ζωή, δημιουργώντας ένα από τα πιο λαοφιλή ντουέτα του λαϊκού τραγουδιού. Πραγματοποίησε πολλές συναυλίες στην Ελλάδα και σε χώρες του εξωτερικού που ζουν Έλληνες. Έως και τα τελευταία σχεδόν χρόνια της ζωής του εξακολουθούσε την καλλιτεχνική του δραστηριότητα στο Αιγάλεω Αττικής όπου διέμενε και είχε δημιουργήσει το λαϊκό κέντρο "Εντελαμαγκέν".

 
Δύσκολα τα τελευταία χρόνια της ζωής του

Ο Σπύρος Ζαγοραίος μετά τον θάνατο του γιου του, πέρασε πολύ άσχημα. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν ανήμπορος και κατάκοπος και η υγεία του ήταν ιδιαίτερα επιβαρυμένη.

«Περνούν τα χρόνια και ο Σπύρος Ζαγοραίος, δεν μπορεί να σηκωθεί πια. Με τη βοήθεια μιας κοπέλας τον σηκώνουμε λιγάκι με μεγάλη προσοχή. Βέβαια, λαχταρεί η ψυχή του να κατέβει στο μαγαζί και στον δρόμο. Όμως, έχει αρκεστεί να διαβάζει την εφημερίδα του και να σχολιάζει την κατάσταση και πώς άλλαξαν τα πράγματα, και να παρακολουθεί τα δελτία ειδήσεων στην τηλεόραση», σχολίαζαν άτομα του στενού του περιβάλλοντος.

Όπως είχε δηλώσει η σύζυγός του, εκτός από την πρόβλημα υγείας του, που είναι επιβαρυμένη, το ζευγάρι αντιμετώπιζε και οικονομικά προβλήματα. «Τα έσοδά μας είναι η σύνταξή μας. Ανέρχεται στο ποσό των 700 ευρώ μηνιαίως και 600 που εισπράττουμε από το ενοίκιο του μαγαζιού. Από αυτά τα 700 πηγαίνουν κάθε μήνα για τον μισθό της κοπέλας που φροντίζει τον Σπύρο Ζαγοραίο κι εμείς καλούμαστε να ανταπεξέλθουμε και να καλύψουμε τις ανάγκες μας και τις υποχρεώσεις μας με 600 ευρώ», είχε αναφέρει σε παλαιά συνέντευξή της.



Τελευταία ενημέρωση: Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2014, 10:20

http://www.zougla.gr/politismos/article/pe8ane-o-spiros-zagoreos


Βιογραφικό
Γεννήθηκε: 23-06-1928 στον Άγιο Αρτέμιο (Γούβα) του Παγκρατίου. Σε ηλικία 15 ετών έχασε σε ατύχημα το ένα του χέρι, όταν ειχε παρει μια χειρομβοβειδα νομιζοντας την για μελανοδοχειο χωρις να το διανοηθει τι ηταν πραγματικα. Με ατσάλινη θέληση, που βγήκε από τη δύναμη της ψυχής του, ξεπέρασε το πρόβλημα που του δημιούργησε το ατύχημα αυτό και από νέος μπήκε δυναμικά στο χώρο του λαϊκού τραγουδιού.
Με την ξεχωριστή φωνή του, τη γεμάτη συναισθήματα και καημό, δόνησε τις καρδιές των απλών ανθρώπων του λαού και τα τραγούδια του με τα ερτζιανά κύματα έφτασαν σε κάθε άκρη της χώρας.
Ξεκίνησε την καριέρα του το 1952 από την Αθήνα και μετά τη Θεσσαλονίκη, όπου συνέχισε τη θριαμβευτική του πορεία.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 άρχισε να τον συνοδεύει στο τραγούδι η σύζυγος του Ζωή, δημιουργώντας ένα από τα πιο λαοφιλή ντουέτα του λαϊκού πενταγράμμου.
Κέρδισε την εκτίμηση των μεγάλων συνθετών του λαϊκού τραγουδιού και τραγούδησε μεγάλες επιτυχίες, που τον καθιέρωσαν ως έναν κλασσικό ερμηνευτή, που αγγίζει τις ευαίσθητες χορδές της ψυχής.
Πραγματοποίησε πολλές συναυλίες στην Ελλάδα και σε χώρες του εξωτερικού που ζουν Έλληνες
https://www.facebook.com/pages/Spyros-Zagoraios/189042957779285?sk=info 

 

 

Σπύρος Ζαγοραίος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Σπύρος Ζαγοραίος
Γέννηση 23 Ιουνίου 1928
Τόπος γέννησης
Άγιος Αρτέμιος Παγκρατίου, Αθήνα, Ελλάδα Flag of Greece.svg
Θάνατος 20 Οκτωβρίου 2014 (86 ετών)
Τόπος θανάτου Αιγάλεω
Εθνικότητα Ελληνική
Υπηκοότητα Ελληνική
Είδος Τέχνης Τραγουδιστής, Συνθέτης, Στιχουργός, Οργανοπαίκτης
Καλλιτεχνικά ρεύματα Λαϊκό, Ρεμπέτικο
Ο Σπύρος Ζαγοραίος (1928- 2014) ήταν Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στον Άγιο Αρτέμιο (Γούβα) του Παγκρατίου στις 23 Ιουνίου 1928. Σε ηλικία 15 ετών έχασε σε ατύχημα το ένα του χέρι, όταν έσκασε μια χειροβομβίδα την ώρα που έπαιζε με συμμαθητές του στην Αγία Παρασκευή της Αττικής. Παρόλα αυτά, μπήκε δυναμικά στον χώρο του λαϊκού τραγουδιού και ξεχώρισε με τη φωνή του. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1952 από την Αθήνα και μετά τη Θεσσαλονίκη.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 άρχισε να τον συνοδεύει στο τραγούδι η σύζυγος του Ζωή, δημιουργώντας ένα από τα πιο λαοφιλή ντουέτα του λαϊκού τραγουδιού. Πραγματοποίησε πολλές συναυλίες στην Ελλάδα και σε χώρες του εξωτερικού που ζουν Έλληνες. Έως και τα τελευταία σχεδόν χρόνια της ζωής του εξακολουθούσε την καλλιτεχνική του δραστηριότητα στο Αιγάλεω Αττικής όπου διέμενε και είχε δημιουργήσει το λαϊκό κέντρο "Εντελαμαγκέν". Πέθανε σε ηλικία 86 ετών, στις 20 Οκτωβρίου του 2014.[1]

ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ

  • 1971-Χρόνια Στον Περαία
  • 1973-Λίγα χρόνια πίσω
  • 1975-Εκεί που μένουν οι νεκροί
  • 1976-Αλανιάρικα
  • 1976-Αγωνίες
  • 1978-Ο Χρυσός δίσκος
  • 1979-Εγώ δεν είμαι αλήτης Νο 8
  • 1982-Η τελευταία μου ζαριά
  • 1983-Τα χασικλίδικα
  • 1985-Η Χρυσή εποχή 13
  • 1985-Ο Πρώτος
  • 1986-Τα Ζαγοραίϊκα
  • 1987-Τα Δώρα
  • 1992-Live στη ΣαλονίκηΡ
  • 1992-Η κούκλα
  • 1994-12 Λαϊκά
  • 1994-Η γλώσσα της μαγκιάς 1
  • 1994-Μπουρλότα
  • 1995-Από τους θησαυρούς των 45 στροφών
  • 1995-Πλατεία Ψυρρή
  • 1996-Τραγούδια Από Τις 45 Στροφές
  • 1998-Τα χύμα
  • 1999-Της φυλακής
  • 2000-Από τις 45 Στροφές Νο 3
  • 2000-Σπύρος Ζαγοραίος~ Βαγγέλης Περπινιάδης - Καναβουριές
  • 2001-Η Ιστορία του Ρεμπέτικου
  • 2002-Ζήτω η αλητεία
  • 2002-Η γλώσσα της μαγκιάς 2
  • 2003-Μια αμαρτία μου παλιά απόψε ξαναγύρισε
  • 2003-Τα κόκκινα Φανάρια
  • 2004-Τα καλύτερα μου τραγούδια
  • 2005-E de la magen
  • 2006-Αγαπημένες φωνές






16 Ιανουαρίου 2013
AΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ- ΣΠΥΡΟΣ ΖΑΓΟΡΑΙΟΣ «Ένιωσα στο πετσί μου το ρατσισμό από συναδέλφους μου λόγω του κομμένου χεριού μου»
Σπύρος Ζαγοραίος: Άγνωστες πτυχές από μια συγκλονιστική ζωή
Του Νίκου Νικόλιζα
«Ένιωσα στο πετσί μου το ρατσισμό από συναδέλφους μου λόγω του κομμένου χεριού μου. Πολλοί έλεγαν "τον κουλό θα πάρουμε;". Εγώ απτόητος έκανα τη δουλειά μου σαν να μην τους άκουγα. Η καρδιά μου όμως πονούσε!». Με αυτά τα συνταρακτικά λόγια καρδιάς ο μεγάλος λαϊκός τραγουδιστής Σπύρος Ζαγοραίος ξετυλίγει το κουβάρι των αναμνήσεών του στη «News», μετά την πολύχρονη αποχή του από τις πίστες και τα νυχτερινά κέντρα.
Σε εξομολογητικούς τόνους, ο 85χρονος λαϊκός τραγουδιστής, ο άνθρωπος που γνώρισε μεγάλη δόξα σε Ελλάδα και εξωτερικό και έγινε σήμα κατατεθέν του λαϊκού πενταγράμμου, μιλάει για πρώτη φορά για την πραγματικά συγκλονιστική ιστορία με το χάσιμο του χεριού του και αφηγείται άγνωστα περιστατικά που βίωσε στα λαϊκά πάλκα, στα οποία ήταν πρωταγωνιστής!
Η συνάντησή μας έγινε στο σπίτι του, στην οδό Παπαναστασίου στο Αιγάλεω, κάτω από το οποίο δεσπόζει ακόμα το περίφημο κέντρο του «Εντελαμαγκέν».
«Ξέρεις, είναι το σήμα κατατεθέν του Αιγάλεω. Και ποιοι δεν πέρασαν από δω για να με δουν να τραγουδάω. Ακόμα και σήμερα, όταν καμιά φορά με βγάζουν έξω με το καροτσάκι, ο κόσμος πέφτει πάνω μου. Με φιλάει, με αγκαλιάζει, κλαίει με την πάρτη μου», λέει και τα μάτια του γεμίζουν δάκρυα. «Πλέον κλαίω με το παραμικρό. Με πιάνει το παράπονο. Εγώ που κάποτε "έκαιγα" τις πίστες, σήμερα να βρίσκομαι συνεχώς σε έναν καναπέ. Είναι μεγάλη η θλίψη μου», μας λέει ξεκινώντας την αφήγηση της σπουδαίας ιστορίας του σε μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις του!

Τα χρόνια πέρασαν και ο Σπύρος Ζαγοραίος γνωρίζει ακόμα τη δόξα της λαμπρής καριέρας της οποίας πρωταγωνίστησε με όλα τα κορυφαία ονόματα...
«Θέλω να ξεκινήσουμε κάπως αλλιώς την ιστορία μου. Ανάποδα! Εγώ έχω μια ασθένεια η οποία με ταλαιπωρεί και η οποία λέγεται Πάρκινσον. Παράλληλα έχω και ιλίγγους. Αυτά τα δύο με έχουν καθηλώσει στο σπίτι. Και δεν μπορώ να μιλήσω με ευκολία για τα περασμένα. Με πιάνουν τα κλάματα. Συγχώρεσέ με αν σε ταλαιπωρήσω, αλλά δεν είναι δική μου ευθύνη αυτό που παθαίνω.»


-Πότε και πού γεννηθήκατε;
«Γεννήθηκα το 1928 στον Άγιο Αρτέμη στο Παγκράτι. Από πάμπτωχη οικογένεια. Ο πατέρας μου ήταν γαλονάτος, αλλά δεν είχε μυαλό να μαζέψει χρήματα. Σε όλους έδινε και δεν έπαιρνε. Η μάνα μου ήταν από την Κωνσταντινούπολη και είχε πολύ μυαλό, αλλά δεν μπορούσε να κάνει πολλά πράγματα. Έπλεκε καρέκλες και έβγαζε το μεροκάματο για να μας ταΐσει. Εγώ στο δρόμο της φτώχειας... Ήθελα να μάθω γράμματα, αλλά η πείνα δεν με άφησε να τα μάθω. Έλα που μου άρεσε και το τραγούδι; Γιατί όλοι στην οικογένειά μου ήταν κιθαρωδοί. Κι εγώ είχα μανία με τα όργανα. Με την κιθάρα. Έπρεπε να φάω όμως κιόλας».
-Πόσο φτωχικά μπορεί να πέρασε ο Σπύρος Ζαγοραίος;
«Πάρα πολύ φτωχικά. Ο πατέρας μου έκανε δουλειές για άλλους, όμως δεν υπολόγιζε τη φτώχεια της οικογένειάς του και τα έκανε όλα τσάμπα. Εμείς όμως πεινάγαμε.»

-Φτάσατε στο σημείο να ζητιανέψετε;
«Το κύριο μέλημά μου ήταν να μη φτάσω στο σημείο να ζητιανέψω. Εγώ έκανα ό,τι δουλειά ήθελες. Θυμάμαι που έσπρωχνα καρότσια με πάγο σε έναν παντοπώλη. Η πείνα δεν λέγεται.»

-Τον πόλεμο πώς τον βιώσατε;
«Εκεί ήταν το φρικτό μου μαρτύριο! Πηγαίναμε στο βουνό και μαζεύαμε χόρτα και ξύλα καθημερινά. Το '41 έπεσε η μεγάλη πείνα. Ευτυχώς είχα μυαλό και χώθηκα μέσα σε ένα νταραβέρι με Ιταλούς και την έβγαλα κοτσανάτη, που λέμε».
-Με τη σύζυγό σας Ζωή, πότε παντρευτήκατε;
«Ακριβώς πριν από 60 χρόνια.»
-Δεν αγαπήσατε άλλες γυναίκες;
«Όχι, μόνο τη Ζωή. Πήγα όμως και με άλλες γυναίκες, παράλληλα».

-Η κ. Ζωή σας είχε αφήσει ελεύθερο;
«Όχι βέβαια! Ήμουν συνεχώς "δεμένος" πίσω της. Την αγαπούσα πολύ. Ήταν και πολύ όμορφη κοπέλα. Εν τω μεταξύ μάς άρεσε η οικογένεια και των δύο. Με πρόσεχε σαν παιδί. Ίσως επειδή ήμουν και με ένα χέρι κι όλα αυτά μας έκαναν να μείνουμε μαζί μια ολόκληρη ζωή.»

-Το μακαρίτη το γιο σας, πότε τον αποκτήσατε;
«Το 1949, μέσα στον Εμφύλιο. Πάει και το παιδάκι μου. Έφυγε κι αυτός από καρκίνο. Σε ηλικία 49 ετών. Τώρα απέκτησα το δισέγγονο και μου δίνει ζωή αυτό.»

-Πονέσατε με αυτό το χαμό;
«Μετά από αυτό κατέπεσα. Πόνος, θλίψη και τίποτε άλλο. Αλλά τι να κάνουμε έτσι είναι η ζωή.»
Η αλήθεια για το κομμένο χέρι
Τα λόγια του μεγάλου τραγουδιστή βγαίνουν από την ψυχή του. Λόγια καρδιάς, λόγια ενός ανθρώπου που στη ζωή του τα έζησε σχεδόν όλα. Στην Κατοχή ο Σπύρος Ζαγοραίος χάνει το χέρι του. Η πραγματική ιστορία για το κομμένο χέρι, για πρώτη φορά ξεδιπλώνεται και αναμοχλεύεται από τον ίδιο το λαϊκό τραγουδιστή!

Το χέρι σας, τότε το χάσατε;
«
Η ιστορία του χεριού είναι μεγάλη και πικρή για μένα. Τότε, μέσα στον πόλεμο, πηγαίναμε στην περιοχή Κοντοπήγαδο στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης και μαζεύαμε χόρτα. Καθώς μάζευα, λοιπόν, βρήκα μέσα στα χόρτα ένα κουτάκι με ένα καρφί από πάνω. Το κουτάκι αυτό, λοιπόν, το πήρα στο σπίτι. Επειδή οι γονείς μάς είχαν φοβίσει με διάφορα, το έκρυψα μέσα στα χόρτα και το έβαλα μέσα στο δωματιάκι μου. Όταν έφυγε ο πατέρας και η μάνα μου, πήρα το σκεπάρνι και αρχίζω και το χτυπάω. Σε μια στιγμή ήρθαν οι τοίχοι κάτω. Δεν έμεινε τίποτα από το σπίτι. Το κουτάκι αυτό ήταν χειροβομβίδα. Το χειρότερο απ' όλα, όμως, ήταν ότι όσοι Έλληνες κι αν πέρασαν από τη Λεωφόρο, κανένας δεν σταμάτησε για να δει το 13χρονο παιδάκι που τα αίματα από το σώμα του έτρεχαν ποτάμι. Κανένας! Τότε ήρθε ένας χωριάτης της περιοχής και λέει της μάνας μου: "Κυρα-Φώτω, πρέπει το παιδί να το πάτε σε νοσοκομείο, θα σας πεθάνει". Είχα χάσει πολύ αίμα. Τότε η μάνα μου, σαν τρελή στάθηκε στη μέση της Λεωφόρου και άρχισε να φωνάζει κλαίγοντας να σταματήσει κάποιο από τα αυτοκίνητα. Κανένας Έλληνας δεν σταμάτησε! Ξέρεις ποιοι με έσωσαν; Δύο Γερμανοί γιατροί οι οποίοι σταμάτησαν με το αυτοκίνητό τους και με πήγαν στο Γενικό Κρατικό. Αν δεν ήταν αυτοί, θα είχα πεθάνει. Είχα σε όλο μου το σώμα τραύματα. Ακόμα και σήμερα έχω θραύσματα στα μάτια μου.»
Η πολύωρη κουβέντα μας με τον μεγάλο τραγουδιστή φτάνει και στη συμπεριφορά  συναδέλφων του, εξαιτίας του κομμένου χεριού του. Όπως ο ίδιος λέει μόνο η Καίτη Γκρέυ ήταν εκείνη που τον προστάτευσε...
Νιώθατε μειονεκτικά λόγω του ενός χεριού;
«Όχι δεν το ένιωσα ποτέ κι ούτε το σκέφτηκα ποτέ ότι είχα ένα χέρι. Όταν όμως υπήρχαν περιπτώσεις, όπως σε ένα μαγαζί στο Μοσχάτο που μου ζήτησαν να εμφανιστώ και κάποιοι καινούριοι δεν δέχτηκαν να είμαι μαζί τους λόγω χεριού, ε, τότε σου κακοφαίνεται. Όμως δεν πτοούμαι.»

Άρα, υπήρχε ρατσισμός στη στάση τους.
«Πάρα πολύ μεγάλος ρατσισμός. Με ζήλευαν γιατί ξεσήκωνα όλο το μαγαζί σε κέφι. Εγώ δεν πούλαγα φύκια για μεταξωτές κορδέλες! Εγώ πουλούσα κέφι και τραγούδι.»

Υπήρχαν μεγάλες φίρμες οι οποίες σας αντιμετώπισαν έτσι και σας «έκοψαν» από τα νυχτερινά κέντρα;
«Πολλές φορές έγινε αυτό. Χάλασαν δουλειές λόγω του ρατσισμού. Εγώ όμως συνέχιζα... Βασιζόμουν σε μένα και όχι στους άλλους. Ο κοσμάκης ήθελε να γλεντήσει, να διασκεδάσει και τίποτε άλλο, και αυτό του έδινα. Δούλεψα σε όλα τα μεγάλα μαγαζιά και τους ξεσήκωνα όλους. Όταν, μάλιστα, ξεκίνησα να τραγουδάω με την Γκρέυ σε όλα τα μεγάλα κέντρα, η Γκρέυ με προστάτευε. Ο ρατσισμός σταμάτησε να υφίσταται απέναντί μου».

Γιατί ήταν τόσο σημαντική η συμπεριφορά της Γκρέυ;
«Γιατί η Γκρέυ ήταν η μεγαλύτερη βεντέτα του λαϊκού τραγουδιού και με προστάτευε. Μιλάμε για πολύ μεγάλο όνομα. Δεύτερο δεν υπήρχε. Αν σε συμπαθούσε έβγαινες κερδισμένος. Ήταν εξαιρετικός άνθρωπος. Έμπαινε μπροστά και τους ισοπέδωνε όλους! Ξέρεις τι σήμαινε εκείνα τα χρόνια Γκρέυ; Υποκλίνονταν οι πάντες! Και εμένα με είχε σαν οικογένειά της. Μαζί σαρώσαμε τα πάντα.»

Υπήρξαν φίρμες σημερινές οι οποίες σας έκλεισαν την πόρτα;
(γέλια) «Όχι πολλοί. Αρκετοί. Πολύ μεγάλα ονόματα του τραγουδιού. Κατά τα άλλα όλοι με αγαπούσαν. Γιατί εγώ έζησα όλες τις γενιές τραγουδιστών. Τον Βαμβακάρη, τον Παγιουμτζή, τον Τσαουσάκη, τον Λαύκα, τον Μπιθικώτση, τον Γαβαλά, μέχρι τον Νταλάρα, τον Τερζή, τον Μητροπάνο. Και με ποιον δεν τραγούδησα.»


«Θυμάμαι τα χρόνια που πέρασα και κλαίω...»
Η μεγάλη ευαισθησία του παλαίμαχου λαϊκού τραγουδιστή αποκαλύπτεται μπροστά σου σε κάθε κουβέντα του. Κλαίει, σκουπίζει τα δάκρυά του, προσπαθεί να κοιτάξει αλλού για να μην τον δεις να κλαίει. Ένα... μεγάλο παιδί με μια τεράστια καριέρα.

Όταν θυμάστε το παρελθόν, συγκινείστε;
«Πολύ. Κλαίω ασταμάτητα. Γι' αυτό και αποφεύγω να μιλάω γι' αυτό.»

Οι συνάδελφοί σας, σας θυμούνται; Σας τηλεφωνούν;
«Αν μου τηλεφωνούν; Δεν σταματάει το τηλέφωνό μου να βαράει νύχτα μέρα. Και συνάδελφοί μου και κόσμος απλός. Από κάθε γωνιά της Γης με παίρνουν τηλέφωνο για να μάθουν νέα μου. Αφού και τώρα με παρακαλάνε να πάω να τραγουδήσω στην Αμερική.»

Το τραγούδι, το χειροκρότημα σας λείπει;
«Αν μου λείπει; Κλαίω γι' αυτό. Ήταν η ζωή μου ολόκληρη. Από αυτό έπαιρνα ζωή. Λέω να ξανατραγουδήσω. Έστω για μία φορά. Για ένα χειροκρότημα...»

Το λέει η καρδιά σας;
«Αν το λέει; Κάθομαι με τις ώρες και κάνω πρόβες στο δωμάτιό μου. Ακούω τραγούδια, μελετάω.»

Θα λέγατε ποτέ «ας τραγουδήσω μία φορά κι ας πεθάνω στην πίστα»;
«Όχι. Εγώ το θάνατο δεν τον θέλω έτσι. Θέλω να μου δώσει μια "νταν", και να φύγω χωρίς να το καταλάβω καθόλου.»

http://www.athensmagazine.gr/portal/athenstalk/31114




Ανάρτηση από:dimiourgia-epikinonia.blogspot.gr

 photo signature_zpsd2a79fd8.jpg