Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2014

Αφιέρωμα : Βίκυ Μοσχολιού

 

9 χρόνια χωρίς τη Βίκυ Μοσχολιού Απολαύστε ένα αφιέρωμα σε αυτήν και στον Γιώργο Ζαμπέτα (φωτό & βίντεο)



 1965: «Γιατί με πρόδωσες» (Γ. Παπανικολόπουλου), «Ποιο μονοπάτι να διαβώ» (Γ. Παπανικολόπουλου), «Πάει-πάει» (Χ. Βασιλειάδη), «Τα δειλινά» (Χ. Βασιλειάδη),
«Ξημερώματα» (Δ. Χριστοδούλου).


 
Στις 8 Αυγούστου 2005 "έφυγε" από κοντά μας η Βίκυ Μοσχολιού.


1972: «Ο Κρητικός κι η κοπελιά» (Δ. Τζεφρώνη), «Παιδί της νύχτας» (Ν. Μπακογιάννη), «Δεκαεννιάρι μου» (Δ. Τζεφρώνη), «Όταν δείτε» (Φ. Φιλέρη), «Να ‘τανε τα πράγματα αλλιώς» (Αλ. Καγιάντα), «Το γραμμόφωνο» (Αλ. Καγιάντα), «Εγωιστής και πεισματάρης» (Δ. Τζεφρώνη), «Ποιος τα θυμάται» (Δ. Χριστοδούλου).

Η δεκαετία του ’60 θεωρείται από όλους τους «ειδικούς» ως εκείνη η οποία αποτέλεσε σταθμό για την ιστορία και την εξέλιξη του ελληνικού τραγουδιού. Η παρουσία πολύ σπουδαίων συνθετών αλλά και τραγουδιστών και το έργο που αυτοί παρουσίασαν κατά τη διάρκειά της, συνηγορεί προς την παραπάνω άποψη και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τα περισσότερα τραγούδια που ακούγονται και τραγουδιούνται μέχρι σήμερα, πρωτοεμφανίστηκαν εκείνη τη δεκαετία.





Δύο από εκείνους που τη σημάδεψαν με τη παρουσία τους, ήταν αναμφισβήτητα ο Γιώργος Ζαμπέτας και η Βίκυ Μοσχολιού. Εκείνος, είχε μπει στο χώρο στα δύσκολα μετεμφυλιακά χρόνια αρχικά ως σολίστας του μπουζουκιού κι από το 1953 και μετά και ως συνθέτης. Εκείνη, έκανε την εμφάνισή της το 1962 και ουδείς τότε μπορούσε να φανταστεί ότι θ’ αποτελούσε ένα από τα βασικότερα «εργαλεία» του διευθυντή της τότε πανίσχυρης Columbia Τάκη Β. Λαμπρόπουλου στη δημιουργία του «έντεχνου λαϊκού» τραγουδιού.

Διαβάστε το αφιέρωμα του www.musiccorner.gr για το μεγάλο αυτό καλλιτεχνικό ζευγάρι:



Ζαμπέτας και Μοσχολιού «συναντήθηκαν» για πρώτη φορά στη δισκογραφία το 1964, καθώς ο συνθέτης «κέντησε» με το μπουζούκι του την πρώτη μεγάλη επιτυχία της ερμηνεύτριας. Ο λόγος για το «Χάθηκε το φεγγάρι» του Σταύρου Ξαρχάκου, το οποίο ακουγόταν στη ταινία «Λόλα».
Την ίδια χρονιά, ο δημιουργός της έδωσε και τα πρώτα δύο τραγούδια της συνεργασίας τους, «Τα δάκρυα» και τον «Χωρισμό» (γνωστότερο ως «Κι αν θα διαβείς τον ουρανό»). Η επιτυχία ήταν άμεση και μεγάλη κι έτσι οι δυο τους συνυπήρξαν για αρκετό διάστημα έκτοτε και στα νυχτερινά κέντρα της εποχής.



Μάλιστα, η Βίκυ υπήρξε πολύ τυχερή τότε, καθώς όπως αναφέρει ο συνθέτης στην αυτοβιογραφία του, αυτά τα τραγούδια (αλλά και κάποια επόμενα) είχαν γραφτεί για τη φωνή της Πόλυς Πάνου, όμως όταν εκείνος πήγε στο σπίτι της για να κάνουν πρόβες, η τραγουδίστρια ήταν στη …θάλασσα για καλοκαιρινό μπάνιο! Έτσι, με προτροπή του «ισχυρού ανδρός» της εταιρείας, δόθηκαν στη Μοσχολιού!

Τα «χρυσά» χρόνια

Η αξέχαστη ερμηνεύτρια ισορροπούσε τότε ανάμεσα στις «έντεχνες» δημιουργίες κυρίως του Σταύρου Ξαρχάκου και τις πιο λαϊκές του Ζαμπέτα και του Απόστολου Καλδάρα με θαυμαστό τρόπο, καθώς η φωνή της ήταν τέτοια που μπορούσε να προσαρμοστεί σε όλα τα είδη.
Για τέσσερα χρόνια λοιπόν, από το 1964 ως το 1968, ο Γιώργος Ζαμπέτας «τροφοδοτούσε» διαρκώς τη Βίκυ Μοσχολιού με τις δημιουργίες του, παράλληλα με τις εμφανίσεις τους τόσο στο πάλκο, όσο και σε κάποιες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου της εποχής.
Μπορεί αυτή την περίοδο να ηχογραφήθηκαν συνολικά μόλις 15 τραγούδια του συνθέτη με την ερμηνεύτρια, όμως στην πλειοψηφία τους έγιναν τόσο μεγάλες επιτυχίες που στη συνείδηση του κοινού η συνεργασία τους έχει καταγραφεί ως πολλαπλάσια της υπάρχουσας…
Το 1965, ο δημιουργός θα της δώσει τρεις από τις πιο διαχρονικές και μεγαλύτερες στιγμές της καριέρας της. Κατ’ αρχήν, τα «Ξημερώματα» και τα «Δειλινά», που αγαπήθηκαν τόσο πολύ ώστε να δώσουν την επωνυμία σε δύο αντίστοιχα νυχτερινά κέντρα της εποχής!



Εκτός αυτών, την ίδια χρονιά έχουμε και το «Πάει-πάει», που συνέβαλε αποφασιστικά στην καθιέρωση της Μοσχολιού στο χώρο κι ακούγεται μέχρι σήμερα.



Η συνεργασία τους θα συνεχιστεί και το 1966 με το επίσης γνωστό κι αγαπημένο «Πόρτα κλειστή τα χείλη σου», ενώ οι εμφανίσεις τους στην πίστα αλλά και στις κινηματογραφικές ταινίες γίνονται όλο και πιο συχνές.



Οι επόμενες επιτυχίες τους θα έρθουν το 1968. Μπορεί η Αλίκη Βουγιουκλάκη να τραγουδά το «Αγάπη μου – αγάπη μου» στο φιλμ «Το κορίτσι του λούνα παρκ», αλλά ο Ζαμπέτας το ηχογραφεί και με τη φωνή της Μοσχολιού καθώς της πηγαίνει «γάντι».



Επιπλέον, της δίνει και το «Τι να φταίει» που μπορεί οι περισσότεροι να το γνωρίζουν με τη Μαρινέλλα (όντας μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της), αλλά η πρώτη εκτέλεσή του έγινε με τη Βίκυ…



Δεκαετία ’70, αλλαγή εταιρείας και φινάλε…

Το 1971 η Μοσχολιού φεύγει από την Columbia και πηγαίνει στην «Ελλαδίσκ», μετέπειτα Polygram. Ο Ζαμπέτας ανήκει ήδη εκεί κι έτσι ανοίγει ο δεύτερος κύκλος της συνεργασίας τους που θα διαρκέσει μόλις δύο χρόνια, αλλά θα «γεννήσει» νέες μεγάλες και διαχρονικές επιτυχίες: «Αλήτη», «Το γράμμα και η φωτογραφία», «Το αδιέξοδο», «Πού ήσουν και χάθηκες» κ.α., τα οποία κυκλοφορούν αρχικά στις 45 στροφές κι αργότερα στο προσωπικό άλμπουμ της ερμηνεύτριας με τίτλο το όνομά της.



Παράλληλα, το 1972 θα μοιραστούν ένα και μοναδικό μεγάλο δίσκο με τίτλο «Περιπέτειες» τραγουδώντας οι δυο τους τις δημιουργίες του συνθέτη, κάποιες από τις οποίες ακούστηκαν από τον …Γιώργο Παπαζήση -με ελαφρά αλλαγμένους στίχους- στην ταινία «Ο Μανωλιός στην Ευρώπη». Οι πιο γνωστές στιγμές είναι τα «Ο Κρητικός κι η κοπελιά», «Δεκαεννιάρι μου» και «Παιδί της νύχτας»



Έτσι θα κλείσει η διάρκειας οκτώ ετών συνύπαρξή τους στα στούντιο. Ο Ζαμπέτας έκτοτε θ’ ακολουθήσει ένα πιο «προσωπικό» δρόμο ερμηνεύοντας σχεδόν αποκλειστικά ο ίδιος τα τραγούδια του, ενώ η Μοσχολιού θα εγκαταλείψει τη νύχτα της «παραλίας» και θα μεταφερθεί στο «Ζυγό» στην Πλάκα, στρεφόμενη σ’ ένα πιο «έντεχνο» κι «εσωστρεφές» ρεπερτόριο…

Η τελευταία «συνάντηση»

Επειδή όμως το αίμα νερό δε γίνεται, θα ξαναβρεθούν το 1981 για να ηχογραφήσουν ως ντουέτο ένα τραγούδι του Σταμάτη Κραουνάκη σε στίχους του Κώστα Τριπολίτη. Πρόκειται για το «Επεμβαίνεις» που συμπεριλήφθηκε στο δίσκο «Σκουριασμένα χείλια» και ακούστηκε πάρα πολύ τόσο εκείνη την εποχή, όσο και αργότερα. Ήταν και η τελευταία τους συνάντηση στη δισκογραφία…



Λίγο πριν την «αναχώρηση» του Ζαμπέτα, η Μοσχολιού θα τον τιμήσει δίνοντάς του μια θέση για λίγες εμφανίσεις στο “Allegro” όπου τραγουδά η ίδια την περίοδο 1987-88 και πολύ αργότερα -όταν ο συνθέτης θα έχει φύγει από τη ζωή-, το 1995 η ερμηνεύτρια θα κάνει ένα δίσκο-φόρο τιμής σ’ έναν από τους ανθρώπους που τη βοηθήσαν πολύ στο ξεκίνημα και στην εδραίωση της καριέρας της.
Ο λόγος για το άλμπουμ «Ο Τζακ Ο’ Χάρα » και περιλαμβάνει ακυκλοφόρητες ως τότε μουσικές του συνθέτη σε στίχους του Θόδωρου Ποάλα, αλλά και τρία τραγούδια σε δεύτερη εκτέλεση. Δυστυχώς, ο δίσκος δεν πήγε ιδιαίτερα καλά αλλά δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι βγήκε σε μια εποχή όπου πλέον τα πράγματα στο χώρο είχαν ήδη αρχίσει να παίρνουν τον κατήφορο…

Η …σούμα
Εμείς, θα περιοριστούμε στην καταγραφή των τραγουδιών που ερμήνευσε η Βίκυ Μοσχολιού σε μουσική Γιώργου Ζαμπέτα όσο εκείνος ήταν εν ζωή. Συνολικά λοιπόν, ηχογράφησε 29 δημιουργίες του συνθέτη σε πρώτη εκτέλεση σε στίχους εκλεκτών στιχουργών και ποιητών, τα οποία κατά χρονολογική σειρά είναι τα εξής:

1964: «Τα δάκρυα» (Γ. Παπανικολόπουλου), «Χωρισμός» (Δ. Χριστοδούλου).

1966: «Πόρτα κλειστή τα χείλη σου» (Δ. Χριστοδούλου), «Ο δρόμος ο πλατύς» (Δ. Χριστοδούλου), «Πάρε τον δρόμο τον παλιό» (Δ. Χριστοδούλου), «Πήρες τον πόνο μου» (Γ. Παπανικολόπουλου), «Το παγωμένο χέρι σου» (Γ. Παπανικολόπουλου).
1967: «Στρατί-στρατί βαδίζαμε» (Γ. Φερμάνογλου).
1968: «Αγάπη μου-αγάπη μου» (Δ. Χριστοδούλου), «Τι να φταίει» (Δ. Χριστοδούλου).
1971: «Αλήτη» (Αλ. Καγιάντα), «Πού ήσουν και χάθηκες (Όνειρο)» (Αλ. Καγιάντα), «Το αδιέξοδο» (Αλ. Καγιάντα), «Το γράμμα και η φωτογραφία» (Αλ. Καγιάντα), «Μελαψός και μελανούρι» (Φ. Φιλέρη), «Τον άγγελο που σου ‘στειλα» (Δ. Χριστοδούλου).

 http://www.eirinika.gr/article/15713/9-hronia-horis-ti-viky-mosholioy-symplironontai-simera-apolayste-ena-afieroma-se-aytin


Πρίν απο 9 χρόνια σαν σήμερα έφυγε απο τη ζωή η μεγάλη Βίκυ Μοσχολιού. Σημαντικό αφιέρωμα

Δημοσιεύθηκε: 16/08/2014 16:30
mosxoliou kores

Την τελευταία της πνοή άφησε στις 11 το πρωί της 16ης Αυγούστου του 2005, σε ηλικία 62 ετών, η μεγάλη κυρία του ελληνικού πενταγράμμου Βίκυ Μοσχολιού. Η σπουδαία ερμηνεύτρια, που με τη φωνή…
της σφράγισε την ιστορία του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού, «έσβησε» έπειτα από άνιση πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο. Το τελευταίο διάστημα νοσηλευόταν στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του νοσοκομείου «Υγεία». Η Βίκυ Μοσχολιού γεννήθηκε στο Μεταξουργείο στις 17 Μαΐου του 1943 και έκανε τα πρώτα της βήματα στο λαϊκό πάλκο στην περίφημη «Τριάνα του Χειλά», πλάι στον Γρηγόρη Μπιθικώτση και τη Δούκισσα. Το αστέρι της άρχισε να λάμπει το 1964, όταν ο Σταύρος Ξαρχάκος την επέλεξε για να ερμηνεύσει το τραγούδι Χάθηκε το φεγγάρι στην ταινία Λόλα.
Από τη στιγμή εκείνη και μετά, η Βίκυ Μοσχολιού θα τραγουδήσει μερικά από τα καλύτερα τραγούδια του ελληνικού πενταγράμμου. Τη φωνή της, άλλωστε, εμπιστεύθηκαν οι σημαντικότεροι από τους Έλληνες συνθέτες. Ανάμεσα σε αυτούς, οι Σταύρος Ξαρχάκος, Γιώργος Ζαμπέτας, Απόστολος Καλδάρας, Δήμος Μούτσης, Γιάννης Μαρκόπουλος, Μίκης Θεοδωράκης, Γιάννης Σπανός, Γιώργος Κατσαρός, Ακης Πάνου, Μίμης Πλέσσας, Σταύρος Κουγιουμτζής, Γιώργος Χατζηνάσσιος, Τζορτζ Μουστακής, Βασίλης Τσιτσάνης, Μάρκος Βαβακάρης, Λουκιανός Κηλαϊδόνης και Σταμάτης Κραουνάκης.
Επιπλέον, τους στίχους τραγουδιών της υπογράφουν οι σημαντικότεροι ποιητές και στιχουργοί της χώρας: Γιώργος Σεφέρης, Γιάννης Ρίτσος, Νίκος Γκάτσος, Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, Βαγγέλης Γκούφας, Λευτέρης Παπαδόπουλος, Γιώργος Σκούρτης, Δημήτρης Χριστοδούλου, Μάνος Ελευθέριου, Πυθαγόρας, Κώστας Κινδύνης, Κώστας Βίρβος, Γιώργος Κατσαρός, Γιώργος Χρονάς, Λίνα Νικολακοπούλου, Κώστας Τριπολίτης και Θεόδωρος Ποάλας.
«Τα τρένα που φύγαν», «Τα δειλινά», «Οι μετανάστες», «Τα αρχοντορεμπέτικα» και τόσες άλλες επιτυχίες από το πλούσιο ρεπερτόριο της Βίκυς Μοσχολιού, σφράγισαν μια ολόκληρη εποχή,που αν και οι εκπρόσωποί της χάνονται, μένουν πάντα ζωντανές στην καρδιά των Ελλήνων. Το 1967 χιλιάδες άνθρωποι τη συνόδευσαν στη Μητρόπολη των Αθηνών, όπου ενώθηκε με τα ιερά δεσμά του γάμου με τον «στρατηγό» του ελληνικού ποδοσφαίρου Μίμη Δομάζο.

μοσχ δομαζοσ
Οι μπομπονιέρες του ζευγαριού με το κλειδί του σολ και το τριφύλλι, απέκτησαν συλλεκτική αξία και πωλούντο ακόμη και στη μαύρη αγορά σε υψηλή τιμή. Το μυστήριο τελέσθηκε στη Μητρόπολη των Αθηνών και υπολογίζεται ότι παρευρέθηκαν πάνω από 30.000 άτομα.
Η Βίκυ Μοσχολιού ερωτεύθηκε τον Μίμη Δομάζο ως πελάτη στην «Τριάνα» του Χειλά, όπου τραγουδούσε με τον Γιώργο Ζαμπέτα και τον Γρηγόρη Μπιθικώτση. «Το φθινόπωρο του ’63 η Βίκυ επέστρεψε στην “Τριάνα” για τη χειμερινή σεζόν με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση και τον Γιώργο Ζαμπέτα. Εκείνη την εποχή μπήκε στη ζωή της ο Δομάζος. Πήγαν στο μαγαζί μαζί με τον Παπαεμμανουήλ, τον Βαγγέλη Πανάκη, τον Λινοξυλάκη, τα μεγάλα αστέρια της χρυσής εποχής του Παναθηναϊκού και της ζήτησαν να τους κάνει παρέα. Οχι φυσικά για κονσομασιόν!» Το τι ακριβώς συνέβη τότε το περιγράφει η ίδια η Βίκυ Μοσχολιού στη συγγραφέα: «Εγώ ήθελα να πάω να του μιλήσω, αλλά ντρεπόμουν. Στο πρόγραμμά μας ήταν δύο κορίτσια, οι αδερφές Γεωργούλη, που ήταν πολύ πιο θαρραλέες από μένα. Τις πιάνω και τους λέω ότι και εγώ θέλω να κατέβω στο τραπέζι του Μίμη». Μια βραδιά τη σήκωσε ο Ζαμπέτας να τραγουδήσει τα «Παιδιά του Πειραιά». Σηκώνεται , στήνει το μικρόφωνο και πάνω που αρχίζει να τραγουδάει, να τος ο Δομάζος στην πόρτα και κοιτάει: «Γιώργο, θα καθίσω» λέει η Βίκυ στον Ζαμπέτα κι εκείνος της απάντησε: «Αντε με τον μπαλαδόρο σου, άντε τραγούδα!» έτσι άρχισε να ανθίζει η σχέση της Βίκυς με τον Μίμη.
Από το γάμο της αυτό, ο οποίος ωστόσο κατέληξε σε διαζύγιο, απέκτησε δύο κόρες.
κορεσ μικρεσ 

kores mosxoliou
Ηταν μία από τις αγαπημένες τραγουδίστριες του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Μάλιστα της είχε χαρίσει μια προτομή του και την είχε βάλει στο σαλόνι της.
«Ο Αχιλλέας Καραμανλής την κάλεσε να παραστεί σ’ ένα εορταστικό γεύμα προς τιμήν του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Μετά από εκεί θα πήγαινε στη δουλειά της. Εστειλαν ένα αμάξι για να την πάρουν από το ξενοδοχείο όπου μέναμε. Γυρίζοντας στο καμαρίνι μάς περιέγραψε τι συνέβη στη δεξίωση. Πλησίασε να χαιρετήσει τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, αλλά εκείνος μέσα στο πλήθος δεν τη γνώρισε. Λίγο αργότερα όμως, εκεί που έτρωγαν, κοιτάχτηκαν στα μάτια με τον πρόεδρο που ξαφνιάστηκε και σαν να την είδε για πρώτη φορά, της φώναξε μπροστά σε όλους: “Ρε συ, εδώ είσαι; Ελα δω κοντά μου, έλα από δω!”
Σηκώνεται η Βίκυ για να τον πλησιάσει, αλλά δυσκολεύτηκε. Δεν υπήρχε πολύς χώρος για να περάσει πίσω από τις καρέκλες των καλεσμένων. Τελικά τα κατάφερε κι έσκυψε να τον χαιρετήσει. Εκείνος την αγκάλιασε, τη φίλησε και στα δύο μάγουλα και της είπε: “Εσύ γιατί χάθηκες; Η ομορφιά σου συναγωνίζεται τη φωνή σου! Να έρθεις στο σπίτι μου να με δεις, όταν πας στην Αθήνα”.Η Βίκυ όμως δεν πήγε ποτέ στο σπίτι του. Ποτέ δεν εκμεταλλευόταν τις γνωριμίες της. Θυμάμαι πολλές φορές που μου έλεγε για τα δείπνα με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή στη δεκαετία του 1960. Η οικογένεια Δοξιάδη και πολλοί άλλοι συχνά του έκαναν το τραπέζι. Πάντα ήταν καλεσμένη και η Βίκυ. Του άρεσε να κάθεται η Βίκυ στο δεξί του χέρι και να του τραγουδάει στο αφτί το αγαπημένο τραγούδι του, τη “Νύχτα”».
smokoviths_mosxoliou
Στο σπίτι του Δοξιάδη
O Γολγοθάς της και οι τελευταίες στιγμές της  όπως της περιγράφει η γραμματέας της Αρετή Γκόρντον.
«Στις 16 Ιουλίου πήγαμε στο “Υγεία” για γαστροσκόπηση, κολονοσκόπηση και μαγνητική κοιλίας. Οταν ήταν μέσα και τελείωνε τις εξετάσεις της, βγήκε ο γιατρός της και μου είπε πολύ ανήσυχος: “Αρετή, κλείσε δωμάτιο, κάτι βλέπουμε στο πάγκρεας”. Δεν μπορώ να ξεχάσω αυτή τη στιγμή. Πάγωσα! “Θεέ μου τι μπορεί να είναι;” τον ρώτησα. “Θα κάνουμε μία ειδική εξέταση αύριο στο πάγκρεας για να δούμε τι γίνεται” μου απάντησε. Πήγα κοντά της και της είπα ότι θα μείνουμε στο νοσοκομείο. Δεν το ήθελε καθόλου. Είχαμε φοβηθεί αφάνταστα. Με κοίταξε και μου είπε: “Τι είναι, Αρετή, τι έχω;” Της απάντησα: “Δεν ξέρω, θα περάσει ο γιατρός και θα μας πει ο ίδιος”. Ηταν φανερά τρομαγμένη και το μυαλό της πήγε πάλι στη λέξη “καρκίνος”. “Μπορεί να είναι καρκίνος, γιατρέ;” τον ρώτησε. “Μπορεί ναι, μπορεί και όχι” της απάντησε. “Καλύτερα να μην είναι, αλλά και αν είναι, θα το τσακίσουμε”.
Η εξέταση στο πάγκρεας έγινε την επομένη, ανήμερα της Αγίας Μαρίνας, στις 17 Ιουλίου του 2003. Ηταν 6.00 το απόγευμα. Θυμάμαι τον άδειο διάδρομο στον 4ο όροφο όπου περίμενα τη Βίκυ να τελειώσει την εξέταση. Ηταν άδειο λόγω διακοπών. Ξαφνικά βγαίνει από το δωμάτιο των εξετάσεων ο γιατρός κι έρχεται προς το μέρος μου λέγοντας: “Είναι γεμάτη καρκίνο”. “Θεέ μου, όχι!” φώναξα και κατέρρευσα. Ευτυχώς όμως, όπως φάνηκε στη συνέχεια, η πρώτη εκτίμηση δεν ήταν ακριβής. Δεν ήταν γεμάτη καρκίνο. Είχε μία μικρή κύστη στο πάγκρεας. Η νόσος βρισκόταν στην αρχή. Το άλλο πρωί ήρθε ο γιατρός στο δωμάτιο, την κοίταξε στα μάτια και της είπε: “Βίκυ μου είναι καρκίνος στο πάγκρεας”. Πώς αντέδρασε; Τον κοίταξε και είπε: “Εφυγε η γης κάτω από τα πόδια μου, άδειασα. Μέχρι εδώ ήμουνα; Δηλαδή δεν θα ξαναδώ τα παιδιά μου, τα εγγόνια μου, τον ήλιο, τη μητέρα μου, τα αδέρφια μου; Θέλω έναν ιερέα να εξομολογηθώ”».
Μεταξύ των άλλων, αναφέρει τα εξής ενδιαφέροντα: «Μου έλεγε η Βίκυ ότι στην πρώτη εγχείρηση ανάρρωσε πολύ πιο γρήγορα και αναρωτιόταν γιατί τώρα αργούσε να δυναμώσει. Της είπα ότι μάλλον ήταν πιο δυνατός ο οργανισμός της παλιά, ενώ τώρα με τόσες χημειοθεραπείες είχε εξασθενήσει. Ομως, ποτέ δεν παραπονιόταν… Η καλύτερη ώρα της Βίκυς ήταν το βράδυ, όταν τη φρεσκάριζε η Τζένη και της έβαζε το νυχτικό. Στις αρχές Αυγούστου τα πόδια της ήταν πολύ πρησμένα και δυσκολευόταν να περπατήσει. Η Τζένη δεν μπορούσε να τη σηκώσει και να την περιποιηθεί μόνη της και τη βοηθούσα εγώ. Κατά τις εννιά τη βάζαμε σιγά-σιγά στην καρέκλα της έτοιμη, καθαρή, περιποιημένη, για να ξεκουραστεί με τα πόδια της ανεβασμένα στο σκαμπό ή στην ποδιά της Τζένης ή στη δική μου (…) Την άλλη μέρα ήρθε μια καταπληκτική ανθοδέσμη για τη Βίκυ από τον πρωθυπουργό μας, τον Κώστα Καραμανλή. Δύο μέρες αργότερα, θυμάμαι ήταν Σάββατο 6 Αυγούστου το πρωί, η Βίκυ ήταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι της κι έβλεπε προς την εξώπορτα της σουίτας. Εκεί που μιλούσαμε ξαφνιάστηκε κι ένα μεγάλο χαμόγελο απλώθηκε στο πρόσωπό της. Γυρίζω να δω και βλέπω την επιβλητική παρουσία του Κώστα Καραμανλή. Η Βίκυ προσπάθησε να σηκώσει το κορμί της να τον χαιρετήσει κι εκείνος της είπε “όχι”. Ακριβώς πίσω του ήταν ο Νικήτας Κακλαμάνης.
Ο πρωθυπουργός έσκυψε, αγκάλιασε τη Βίκυ και τη φίλησε τρυφερά. Μετά κάθισε δίπλα της σε μια πολυθρόνα και ακούμπησε το δεξί του χέρι πάνω στο σεντόνι που σκέπαζε τα πόδια της. Ολο αυτό τον καιρό δεν την είχα δει τόσο ευτυχισμένη. Φώναξε τη μητέρα της και τον αδελφό της, που έτρωγαν στο σαλόνι δίπλα, να τους συστήσει με υπερηφάνεια στον πρωθυπουργό μας…»
«Η Βίκυ ήθελε πολύ να πάει στον Αγιο Ταξιάρχη. Πίστευε ότι θα τη βοηθήσει. Τη μεθεπόμενη ξημέρωνε της Παναγίας, Δεκαπενταύγουστος. Την Παναγία που λάτρευε τόσο η Βίκυ την είχε δει δύο φορές στον ύπνο της λίγο καιρό πριν μπει στο νοσοκομείο. Ξημέρωνε Δεκαπενταύγουστος… Κάθισα εκεί δίπλα της όλη μέρα. Με πήρε τηλέφωνο η Βαγγελία (η κόρη της) από την Πάρο. Ημασταν σε συχνή επαφή. Μου είπε να ανοίξω την τηλεόραση να δούμε την περιφορά της εικόνας της Παναγίας της Εκατονταπυλιανής. Ανοιξα την τηλεόραση, αλλά μετά από λίγο μου έκανε νόημα η Βίκυ να την κλείσω… Με ρώτησε τι κάνει ο εγγονός της, ο Σταμάτης. Μου είπε πόσο της έλειπαν τα εγγόνια της και πόσο τα αγαπούσε!
Κατά τις 10.00 το βράδυ έμεινα μόνη με τη Βίκυ. Είχαν βγάλει αρκετή ώρα πριν τη μάσκα με το οξυγόνο κι έμενε μόνο ο σκληρός σωλήνας στη μύτη. Ομως, ακόμα κι εκείνη τη στιγμή παρακαλούσα τον Θεό για ένα θαύμα. Ηταν γυρισμένη προς το μέρος μου. Συνεχώς αισθανόμουν να με κοιτάζει. Ηταν τόσο γαλήνια! Τα μάτια της δεν σταμάτησαν να με κοιτάζουν. Το μικρό ρολόι δίπλα της στο κομοδίνο της έδειχνε έντεκα κι ένα λεπτό. Θυμάμαι αργότερα το αυτοκίνητο που έφευγε με τη Βίκυ από το νοσοκομείο…»
Τα τελευταία χρόνια κατοικούσε στους Θρακομακεδόνες (το σπίτι πουλήθηκε μετά το θάνατο της).
μοσχολιου σπιτι
Η Βίκυ Μοσχολιού ήταν η πρώτη που οργάνωσε μεγάλη συναυλία συμπαράστασης στην Κύπρο, αλλά και η πρώτη λαϊκή τραγουδίστρια που το 1972 άφησε τις μεγάλες πίστες και κατέβηκε στις μπουάτ της Πλάκας, στο «Ζουμ» και μετά στο «Ζυγό» για 6 σεζόν.
Τα Ελληνικά Ταχυδρομεία για να την τιμήσουν την έκαναν γραμματόσημο.
μοσχολιοθ

Βίκυ Μοσχολιού-Χάθηκε το φεγγάρι

 [Πέτρα την πέτρα] 1964



Κυρία Μοσχολιού σας ευχαριστούμε για όλα. Καλό ταξίδι!
Χάθηκε το φεγγάρι
Από την ταινία ''Λόλα''
το 1964


Στίχοι: Βαγγέλης Γκούφας
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Εκτέλεση: Βίκυ Μοσχολιού

Του ήλιου σβήστηκε το φως
εχάθη το φεγγάρι
και πάει το παλικάρι
καημός και πόθος μου κρυφός

Πέτρα την πέτρα περπατώ
το αίμα του ανασαίνω
και πια δεν περιμένω
που σκότωσαν 'τόν π' αγαπώ

Καημός και πόθος μου κρυφός
η νύκτα τον τυλίγει
και την φωνή μου πνίγει
ο πόνος μου 'γινε αδελφός

Πέτρα την πέτρα περπατώ
το αίμα του ανασαίνω
και πια δεν περιμένω
που σκότωσαν 'τόν π' αγαπώ

Ήρθε να μ' εύρει την αυγή
ήρθε να με φιλήσει
ήρθε για να γεμίσει
γαρύφαλλα κι αστέρια η γη

Πέτρα την πέτρα περπατώ,
φέγγει και ξημερώνει
Γλυκό πουλί τ' αηδόνι
τραγούδα μου τον π' αγαπώ.




 http://www.makeleio.gr/?p=149641

 photo signature_zpsd2a79fd8.jpg

1 σχόλια:

lamprini lamprou είπε...

υπέροχη..και σας έυχομαι χρονια πολλά
χαρηκα που σας είδα στο μπλογκ μου,καλώς ωρίσατε...
Λαμπρινή