Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2015

Αφιέρωμα: ΣΠΥΡΟΣ ΣΚΟΥΡΑΣ από τσοπάνης τσέλιγκας στο Χόλιγουντ

Skourasbroth

Σπύρος Σκούρας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Ο Σπύρος Π. Σκούρας (28 Μαρτίου, 189316 Αυγούστου, 1971) ήταν Ελληνικής καταγωγής Αμερικανός, διευθυντικό στέλεχος σε κινηματογραφικές εταιρείες και πρόεδρος της 20th Century Fox από το 1942 έως και το 1962. Η προφορά του στα αγγλικά, όντας μετανάστης στην Αμερική από την Ελλάδα, ήταν τόσο διαβόητη ώστε ο Μπομπ Χόουπ είχε πει κάποτε "Ο Σπύρος είναι εδώ (σ.σ. στην Αμερική) 20 χρόνια αλλά ακούγεται σαν να έρχεται την επόμενη εβδομάδα". Ο Σκούρας στη μακρόχρονη καριέρα του επέβλεψε την παραγωγή ταινιών όπως η μυθική Κλεοπάτρα του 1963 αλλά και τη δημιουργία του οικιστικού συγκροτήματος Century City στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια.

Βιογραφία

Γεννημένος στο Σκουροχώρι Ηλείας, ο Σπύρος μαζί με τα αδέρφια του Κάρολο και Γεώργιο έφθασαν στο Σεντ Λιούις του Μισούρι το 1910. Ήταν 3 από τα 10 παιδιά της οικογένειας ενός φτωχού βοσκού που κατάφεραν σε λίγα χρόνια να αναρριχηθούν στις διευθυντικές θέσεις των μεγαλύτερων στούντιο του Χόλυγουντ.
Ξεκίνησαν να εργάζονται σαν σερβιτόροι και μπάρμεν σε ξενοδοχεία και ζώντας με στερήσεις κατάφεραν να μαζέψουν μέχρι το 1914 οικονομίες 3.500 δολαρίων, τις οποίες επένδυσαν από κοινού με δυο ακόμα Έλληνες στην κατασκευή ενός κινηματογράφου. Τον ονόμασαν "Olympia" και σε λίγο καιρό ακολούθησαν οι εξαγορές και άλλων αιθουσών μέχρι του σημείου που είχαν στην κατοχή τους όλους τους κινηματογράφους του Σαντ Λιούις. Το όνειρο τους για την κατασκευή ενός παγκοσμίου κλάσεως κτιριακού συγκροτήματος με κινηματογράφους υλοποιήθηκε με την κατασκευή του "Ambassador", μια επένδυση 5,5 εκατομμυρίων δολαρίων, το 1926. Το 1929 πούλησαν την αλυσίδα των κινηματογράφων στη Warner Bros. για να καταλάβουν διευθυντικές θέσεις σε κινηματογραφικές εταιρείες.
Το 1932 οι αδελφοί Σκούρα είχαν τη διεύθυνση 500 και πλέον αιθουσών της αλυσίδας Fox-West Coast. Ο Σπύρος βοήθησε στην συγχώνευση της Fox με τη 20th Century το 1935 και ανέλαβε τα ηνία του νέου στούντιο το 1942. Στη διάρκεια της 20ετούς θητείας του προσπάθησε να σώσει την παραπαίουσα βιομηχανία του κινηματογράφου από την επέλαση της τηλεόρασης. Το μότο της 20th Century Fox "Movies are Better than Ever" (οι Ταινίες είναι Καλύτερες από Ποτέ) απέκτησε σάρκα και οστά όταν ο Σπύρος Σκούρας παρουσίασε το σύστημα ευρείας εικόνας Σινεμασκόπ στην πρωτοποριακή για την εποχή της ταινία Ο Χιτών. Το νέο σύστημα εικόνας θεωρήθηκε από πολλούς σαν το φιλί της ζωής στο σινεμά και ένα σημαντικότατο όπλο στη μάχη με την τηλεόραση.
Η αποπομπή του από την προεδρία της εταιρείας έγινε ύστερα από τους οικονομικούς κλυδωνισμούς που προκάλεσε η παταγώδης αποτυχία της ταινίας Κλεοπάτρα. Έμεινε στην εταιρία σαν πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου, αλλά με μειωμένες αρμοδιότητες, μέχρι το 1969. Πέθανε από καρδιακή προσβολή το 1971 σε ηλικία 78 ετών.



ΣΠΥΡΟΣ ΣΚΟΥΡΑΣ: Λάτρεψα το δολάριο...
- Λάτρεψα το δολάριο, το κυνήγησα με πάθος χρόνια και χρόνια, γέρασα, κουράστηκα... Αν ποτέ Skouras302ασχοληθείς με τη βιογραφία μου πέταξε τα ελαττώματά μου, κράτησε τα προτερήματά μου... Υπήρξα Οδυσσέας, Λεωνίδας, Τζιμ Λόντος μαζί... Απόκαμα... Φοβάμαι πως...
 - Τι φοβάσαι μπαρμπα Σπύρο;
- Ότι στον Άλλο  Κόσμο θα πάω στη Κόλαση και θα πουλάω ποπ κορν στους Διαβόλους τους Οβριούς...



skour.khruts.








Δεν τολμούσα να τον διακόψω, γιατί κι αυτά που έλεγε είχανε μεγάλο ενδιαφέρον:
—Εγώ έτυχε να φτάσω μετανάστης στην Αμερική και πολλοί κακοπέρασαν  που άφησα το χωριό μου... Έχω τυραννίσει αρκετούς Οβριούς, Ιταλούς, Ιρλανδούς, ώσπου να σκαρφαλώσω πάνω τους και να γίνω  μπιγκ μπος στο μούβι μπίζνες... Ποιός, εγώ που ΄βοσκα πρόβατα...
Και να ξαφνικά, μετά αυτό τον πρόλογο, ο μπαρμπα-Σπύρος μπαίνει στο θέμα που τον ρώτησα:
—Ο Νικήτας, που με ρώτησες, μου μοιάζει και του μοιάζω. Εγώ έτυχε να 'ρθω στα δολάρια κι εκείνος έτυχε να γραφτεί στο Κόμμα. Ήταν εργατικός και πονηρός σαν κι εμένα και είδες πού έφτασε. Για δέκα χρόνια ήταν το μεγάλο αφεντικό στο Κρεμλίνο! Ποιός, ο γιος του μουζίκου, που γεννήθηκε σ' ένα χαμόσπιτο από πλίθρα... Τώρα θέλεις να μάθεις για το Καν-Καν που είδε το 1959 με την Νικήταινα... Καθόμουνα δίπλα τους και τους παρακολουθούσα, που χαιρόντουσαν το θέαμα, λες και βρισκόντουσαν στο Μπολσόι... Ήξερα πως στο φινάλε οι χορεύτριες θα 'ρχόντουσαν μπροστά μας και θα δείχνανε τα βρακιά τους... Ε, όταν έγινε αυτό, μέσα στο θόρυβο της μουσικής και στα ξεφωνητά τους, ο Χρουστσόφ χάζευε και απολάμβανε το θέαμα σαν παιδί που πρωτοπάει στη Ντίσνεϊλαντ. Κι οι σωματοφυλακές του δείχνανε ξετρελαμένοι με τα μεταξωτά βρακιά και τις δαντέλες, καθώς οι γάμπες τιναζόντουσαν ψηλά ή ανοίγανε και πέφτανε με πάταγο στο πάτωμα... Η Χρούστσεβα χειροκρότησε μαζί του, αλλά αμέσως είδε πρώτη ν' αστράφτουνε τα φλας κατά το μέρος τους... Έσκυψε και κάτι ψιθύρισε στον άντρα της, που άρχισε να κοιτάζει με τα μικρά μάτια του αυτούς που τον φωτογραφίζανε... Τότε εγώ στενοχωρήθηκα, μήπως έγινα αίτιος διπλωματικού επεισοδίου, αλλά εκείνος μου χαμογέλασε. Είπε στο διερμηνέα να μου εξηγήσει ότι και στις μπαλαρίνες του Μπολσόι φαίνονται τα βρακιά τους...
Την εποχή του πολέμου ο Σκούρας  πήγε στην Ουάσιγκτον και πήρε άδεια να πετάξει στο Λονδίνο, αναστατωμένος γιατί έμαθε πως στην Ελλάδα πεθαίνανε από την πείνα. Συνάντησε τον Ρούζβελτ, τον Τσώρτσιλ, τον Στετίνιους, τον Ήντεν, τον Τζορτζ Άλεν, τους προέδρους του Ερυθρού Σταυρού Νόρμαν Ντέιβις (ΗΠΑ) και πρίγκιπα Κάρολο (Σουηδίας). Τον τελευταίο μάλιστα τον πίεσε τόσο, που ταξίδεψε ως το Βερολίνο και έπεισε τους Γερμανούς να δεχθούνε τα φορτία των τροφίμων και των φαρμάκων για τον ελληνικό λαό. Πρόεδρος τότε της «Ελληνικής Πολεμικής Περίθαλψης», ο Σκούρας θυμάται:
—Σε διάστημα δύο ετών, 17 Σουηδικά πλοία μεταφέρανε στην κατεχόμενη Ελλάδα τρόφιμα και φάρμακα αξίας 250 εκατομμυρίων δολαρίων. Οι Γερμανοί μάς είχανε βάλει τον όρο να μη λέμε ούτε από το ραδιόφωνο ότι προέρχονται από την Αμερική... Αλλά και μετά τον πόλεμο αγωνίστηκα και ανεγερθήκανε η νέα πτέρυγα του Ευαγγελισμού, τα νοσοκομεία Θεσσαλονίκης, Τρίπολης, Πύργου (ιδιαίτερη πατρίδα του) και 26 Υγειονομικά Κέντρα στη λοιπή χώρα...
Στη διάρκεια του πολέμου, ο Σπύρος Σκούρας έμαθε τη σύλληψη του ανηψιού του Θάνου (αδελφού του γνωστού αθλητικού παράγοντα Σπύρου Σκούρα του νεώτερου) και την καταδίκη του σε θάνατο από το γερμανικό στρατοδικείο. Πέταξε ε ως τη Στοκχόλμη για να τον σώσει, αλλά δεν μπόρεσε. Ο Θάνος Σκούρας είχε σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο Γέηλ και ήταν σημαίνων πράκτορας των Συμμάχων.
Την εποχή που μπαινόβγαινα στο γραφείο του  στη Νέα Υόρκη, ο μπαρμπα Σπύρος  ήταν γύρω στα 75 και ως τσέρμαν της Fox δεν είχε πλέον καμιά εκτελεστική εξουσία στη μεγάλη κινηματογραφική εταιρία. Μεγάλο αφεντικό ήταν ο Ντάριλ Ζανούκ. Ο Σκούρας εκείνο τον καιρό ασχολιότανε με το Ρεπουμπλικανικό κόμμα (εισφορές και ανάδειξη ΄Αγκνιου) τα εκκλησιαστικά της Ορθοδοξίας ( Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως- Αρχιεπισκοπή Β.Ν. Αμερικής) και για την επιστροφή των stratasολυμπιακών αγάνων στη κοιτίδα τους. Είχε όμως και  ξεμώραμα, το γέρικο νταλκά του, έλεγε ο Ωνάσης, με μιά νεαρή υψίφωνο από τον Καναδά την Τερέζα Στράτας (Αναστασία Στρατάκη) που αργότερα έγινε διάσημη, όπως και η παλιά προστατευόμενη του Μέριλιν Μονρόε.
φωτο: Η Τερέζα Στράτας βοηθήθηκε αρκετά από τον Σκούρα στα πρώτα της  βήματα, αλλά όταν άρχισε να καθιερώνεται ως λυρική καλλιτέχνις,  ο μπαρμπα Σπύρος δεν ήταν πιά τιμονιέρης στα στούντιο. Αργότερα η Στράτας είχε επιλεγεί από τον Τζεφιρέλι για τον ρόλο της Κάλλας στη ταινία του, αλλά αντικαταστάθηκε από την Βαρντάν.  

ΚΛΙΚ ΕΔΩ για περισσότερα...









ο τσέλιγκας του ΧόλιγουντSkourasSp1
TCFoxΑν σκηνοθετούσε τη ζωή του ο Ηλίας Καζάν, θα τον παρουσίαζε ως παμπόνηρο Έλληνα μετανάστη   που μεταλλάχτηκε σε σκληροτράχηλο μπίζνεσμαν που  τα΄ βαλε και κατανίκησε Οβριούς και μαφιόζους μπόσηδες του Χόλιγουντ. Αν αναλάμβανε το σενάριο ο Κώστας Γαβράς, θα τον βιογραφούσε ως προστάτη πολιτικών και ιερωμένων - και προς ίδιον όφελος... Εγώ θα πω: Ο Σπύρος Σκούρας ήταν το τσοπανόπουλο που έγινε μπροστοκρίαρο και κατασπάραξε τους λύκους αλλά και μαρκάλισε τις προβατίνες του Χόλιγουντ! Για είκοσι χρόνια υπήρξε το μεγάλο αφεντικό της 20th CENTURY FOX. Ξεκίνησε με τα αδέρφια του να πουλάει ποπ κόρν σε μιά αίθουσα του βωβού κινηματογράφου στο Σεν Λούις και συνέχισε να "πουλάει" τους συνεταίρους του στο Χόλιγουντ...

           Skourasbroth
Οι Αμερικάνοι νόμιζαν ότι ο πρόεδρος της Τουέντιθ Σέντσουρυ Φοξ Σπύρος Σκούρας, 
 ξέρει ελληνικά και οι Έλληνες αμερικάνικα...Καμιά από τις δυο γλώσσες δεν μιλούσε
 σωστά, αλλά δεν είχε σημασία  πως εκφραζόταν αλλά πως έπραττε. Και οι πράξεις 
του μετανάστη, που παιδί έβοσκε γίδια και πρόβατα στην Ελλάδα, ήταν πράξεις 
μπροστοκρίαρου που μπήκε στο Χόλιγουντ και τά κανε γυαλιά καρφιά... 
Ήρθε στην Αμερική την εποχή που ένας Έλληνας ήταν ο βασιλιάς της παλαίστρας, 
γι΄αυτό κάποιος τον αποκάλεσε και "Τζιμ Λόντο με γραβάτα". 
Η ιστορία του Σπύρου Σκούρα είναι δεμένη μ΄αυτές των αδελφιών 

του Τσάρλυ και Τζορτζ. Παιδόπουλα αγράμματα  ξεκίνησαν από το Σκουροχώρι
 της Ηλείας. Με ένα ταγάρι ψωμί κι΄ ελιές και την ευχή της μάνας τους περάσανε
 τον Ατλαντικό, «κατάστρω­μα», όπως ακριβώς το περιγράφει ο Ελία Καζάν στο
 «Αμέρικα - Αμέρικα». Οι ουρανοξύστες και η πολυκοσμία τους τρόμαξαν και
 τράβηξαν κατά το Σαιν Λιούις, να βρουν βοσκοτόπια, αλλά και κει άνθρωποι με 
γραβάτες και καπέλα, μαγαζιά και φάμπρικες... Αρχί­σανε να πουλάνε ποπ-κορν 
σ' ένα σινεμά του βωβού στο Σαιντ Λιούις και μετά αγόρασαν την αίθουσα. 
Ο Σπύρος μάλιστα πήρε γυναίκα του και την ταμία του κινηματογράφου Σάρα
 που ως γραμματιζούμενη, κρατούσε τα λογιστικά βιβλία των αδερφών με το
 κοινό κομπόδεμα.
—Είμαστε δεμένοι σαν κληματόβεργες, έλεγε ο μπαρμπα-Σπύρος. Λυγίζαμε

 μα δε 
σπάγαμε και το ένα σινεμά μάς έφερνε κι άλλο. Σε λίγα χρόνια, ανάμεσα στους
 μεγάλους πολέμους, γίναμε κύριοι πολλών κινηματοθεάτρων κι ενός ουρανοξύστη.
 Με τόσες αίθουσες (600 στις νότιες πολιτείες!)  μπορούσαμε να επιλέγουμε ταινίες 
και ξαφνικά καταλάβαμε ότι μας υπολόγιζαν μεγαθήρια,  όπως ο Μάγερ, ο Γουόρνερ
  και αργότερα  τον Ζανούκ. Ο Τσάρλι ήταν ο πρώτος μπίζνεσμαν που πήρε ετήσια
 αμοιβή ένα εκατομμύριο δολάρια κι ο Τζορτζ είχε στον έλεγχο του τόσες αίθου­σες
 όσες κανένας άλλος. Κι εγώ ο πρώτος μη Εβραίος, Ιρλανδός ή Ιταλός που έσπασα
 το φράγμα τους και εγκαταστάθηκα μέσα. Δεν είχα ιδέα από παραγωγές, αλλά  έδινα 
τις εντολές και οι ειδικοί τις πραγματοποιούσαν.  Ήμουνα πρόεδρος της
 «Τουέντιθ Σέντσουρι Φοξ» την εποχή του «Χιτώνα» και της «Κλεοπάτρας»,  
λάνσαρα το Σινεμασκόπ,   ανάθεσα στην Ελίζαμπεθ Τέηλορ να υποδυθεί την 
τελευταία εύμορφη Ελληνίδα βασίλισσα της Αιγύπτου! Μέσα  μου έχω την Ελλάδα
 και γι΄αυτό έκανα τον "Λέοντα της Σπάρτης"  και το "Συνέβη στην Αθήνα".
 Οι Εβραίοι και οι Ιταλοί τις δικές τους ιστορίες, εγώ τις δικές μας...Αυτοί τον 
Μωυσή και τον Αλ Καπόνε, εγώ με την εύμορφη Κλεοπάτρα μας, τον ηρωικό 
 Λεωνίδα μας και τον θρυλικό  Σπύρο Λούη μας.
Αυτά μου έλεγε ο μπαρμπα-Σπύρος το 1966, όταν τσέρμαν πια της «Φοξ» 

(σε τιμητική διαθεσιμότητα δηλαδή) με κουβάλησε από τη Νέα Υόρκη στο 
Μόντρεαλ, για το Κληρικολαικό Ορθόδοξο Συνέδριο.

kleopatra300 



















 Όταν οι σύνεδροι 
πήγαιναν να κοιμηθούν, αυτός με ένα ποτήρι ουίσκυ στο χέρι,
 μου αράδιαζε ιστορίες για Ελλάδα, μπίζνες και μάχες που έδωσε
 με Οβριούς και μαφιόζους τα είκοσι χρόνια της θητείας του στο κινηματογράφο.
 "Γι΄αυτό βλάχο μου σε έστειλα στα γυρίσματα της ταινίας "Κλεοπάτρα" στην Ιταλία,
 για να δεις από κοντά τις δολοπλοκίες και το μίσος που τρέφουν ο ένας ηθοποιός
 για τον άλλο μπροστά στις κάμερες... Παραγωγός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος,
 συνεργάτες, ηθοποιοί, τεχνικοί, όλοι χαμογελούν ψεύτικα  ο ένας στον άλλο, 
έτοιμοι όμως να ξεσχιστούν με νύχια και με δόντια... Θυμάσε τι έγινε  στη 
Τσινετσιτά με την Τέηλορ και τον Μπάρτον, μπροστά στα μάτια των συζύγων 
τους και των παιδιών τους. Έρωτας παράφορος, που παραλίγο να τινάξει ένα 
εκατομμύριο δολάρια στον αέρα! Η ταινία μόλις και μάζεψε τα λεφτά των 
χρηματοδοτών της και όπως ξέρεις, αυτό ήταν το τέλος μου στη προεδρία της Φοξ. 
Γέρασα κι΄όλας, βαρέθηκα ν΄αντισταθ'ω, όπως παλιά και να τους φέρω τούμπα με
 το αεροπλανικό του Τζιμ Λόντου... Ο  Σκούρας έφυγε από το Λος Άντζελες και 
εγκαταστάθηκε στα γραφεία της T.S.Fox στη Νέα Υόρκη και δεν θα ξεχάσω μιά
 μέρα;, που όταν αυτός έβγαινε από το ασανσέρ, ετοιμαζόταν να μπει
 ο Ντάρυλ Ζανούκ. Έκαναν απότομα μεταβολή κι΄οι δυό, λες και τους χτύπησε
 ηλεκτρικό ρεύμα...
 CinetsLiz Ο  Σκούρας αν και ήταν τυπικά τσέρμαν

 της Φοξ, είχε ακόμη το πρεστιζ του 
πανίσχυρου που την διαφέντευε δυό 
δεκαετίες. Θυμάμαι στη πρεμιέρα της
 ταινίας  "Η κιβωτός του Νώε" με 
σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή τον Τζον
 Χιούστον στη Νέα Υόρκη, ο Σκούρας 
έδωσε όλες τις εισπράξεις στην 
αρχιεπισκοπή του Ιάκωβου. Αυτές ήταν
 πλέον οι  ασχολίες του, νυχθημερόν, με την Αρχιεπισκοπή, το Πατριαρχείο, αλλά και το Ρεπουμπλικανικό κόμμα, όπου 
εξακολουθούσε να είναι από τα βασικά
 οικονομικά στελέχη του. Και μαζί με
 τον Τομ Πάππας,ως μπροστοκρίαρα 
του ελληνικού λόμπυ,  προώθησαν την 
ανάδειξη του Άγνιου σε κυβερνήτη του 
Μαίριλαντ και αργότερα ως αντιπροέδρου
 των ΗΠΑ, δίπλα στο Νίξον. 
 Άλλη ενασχόληση του Σκούρα ήταν η επαφή του με τον παλιό του κολέγα Χρουστσόφ
 και  τα συχνά ταξίδια του στη Μόσχα, όπου πήγαινε να τον δει, σε  τιμητική 
διαθεσιμότητα και εκείνον... Είχανε συνδεθεί με φιλία  όταν ο πρόεδρος Αιζενχάουερ,
 μετά την επίσημη επίσκεψη του Σοβιετικού ηγέτη, ανέθεσε στο Σκούρα να τον  
ξεναγήσει στο Χόλιγουντ. Ο Χρουστσόφ με την Χρούστσεβα τη κόρη του και το 
γαμπρό του, ταξιδέψανε ως την πόλη των αγγέλων, όπου έκαναν ως παιδιά που
 μπήκανε να παίξουνε  στη ΝτίζνειλαντΣτην ίδια κοψιά Σπύρος και Νικήτας και σε
 παράλληλους βίους: από χωριάτες σε θώκους παντοδυναμίας. Ο Καζάν χαριτολογούσε:
 ο ένας μάζευε τον κόσμο στις σκοτεινές αίθουσες για ψυχαγωγία κι΄ο άλλο στις
 πλατείες για επανάσταση!  Ιστορι­κός έχει μείνει ο διάλογος τους, παρουσία σταρ και δημοσιογράφων, όταν ο Σκούρας τσίγκλησε τον φιλοξενούμενο:
—Σύντροφε, ήμουνα τσοπανόπουλο και να πού έφτασα. Διαφεντεύω χιλιάδες

 εργαζόμενους, που ο καθένας τους έχει δικό του αυτοκίνητο. Και τις ταινίες μου
 βλέπουν εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο
Ο Χρουστσόφ άκουσε τον διερμηνέα, χαμογέλασε κι απάντησε:
—Εγώ ήμουνα γιος ανθρακωρύχου και τώρα κυβερνάω 350 εκατομμύρια ανθρώπους

 που έχουνε δωρεάν σπίτι, παιδεία και νοσοκομείο...
Ο Χρουστσόφ είχε ενθουσιαστεί παρακολουθώντας μια χορευτική σκηνή από το

 γύρισμα του «Καν-Καν», με τη Σίρλεϊ Μακ Λέιν και κάλεσε το ζεύγος Σκού­ρα στη
 Μόσχα, όπου —όπως μου είχε πει ο μπαρμπα-Σπύρος— ο πρόεδρος των Σοβιέτ
 καταναλώνοντας αρκετή βότκα είχε χορέψει, με συνοδεία μπαλαλάικας, κοζάκικο χορό...
Ταιριάζανε ο Νικήτας με τον Σπύρο και γι' αυτό γίνανε φίλοι. Και οι δυό εί­χανε φτωχούς αγράμματους γονείς, κι οι δυό παιδόπουλα βοσκάνε πρόβατα. Χάρι στο Κόμμα ο ένας,

 με το δολάριο ο άλλος, πετύχανε εκμεταλλευόμενοι τις ευκαιρίες και την εξυπνάδα τους.
Ο Σπύρος Σκούρας ( όπως και ο Ωνάσης) δεν έδινε συνεντεύξεις, αλλά όταν τύχαινε 

να περπατάμε στο δρόμο, του΄ πιανα κουβεντούλα κι΄εκείνος μακριά από το γραφείο 
του και τα στούντιο, απαντούσε σε ερωτήσεις μου και κυρίως απελευθερωμένος για
 λίγο απο τις ασχολίες του, άνοιγε τη καρδιά του και μιλούσε για χίλια δυό πράγματα...
 όπως για το χωριό του, το πέρασμα του Ατλαντικού ως μετανάστης,τον ανταγωνισμό
 του με τα θεριά του Χόλιγουντ, το πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και την αρχιεπισκοπή Αμερικής, το Κρεμλίνο και το φίλο του Κρουστσόφ... αλλά και γιά τα παιδιά των 
μεταναστών, μαζί με τα δικά του, που τα βρήκαν όλα έτοιμα και δεν τα... εκτιμούν. 
Θα έπρεπε να είχα γράψει ένα ολόκληρο βιβλίο γι΄αυτό το ιερό τέρας της ομογένειας,
 που όταν άκουγε ελληνικό όνομα, λες και θυμότανε το χωριό του, το προσφωνούσε
 με συμπάθεια "βλάχο μου" και "εύμορφή μου"...όπως τον Τζιμ Λόντο, τον
 Δημήτρη Μητρόπουλο, τον Νικ δε Γκρήκ, τον Ηλία Καζάν, τον Πολ Νορ,
 τον Αλέκο Λιδωρίκη, εμένα τον ασήμαντο ρεπόρτερ,   την Κατίνα Παξινού, την
 Μαρία Κάλλας, την Ειρήνη Παππά, την Μελίνα Μερκούρη, την Κορίνα Τσοπέη...
 από το  "Έθνος" 10 Φεβρουαρίου 1960 (όταν ο Σκούρας ήταν ακόμη πρόεδρος της Φοξ):  

η φιλία του με τον Χρουστσόφ
XroutskankanΟ μπαρμπα-Σπύρος —έτσι τον έλεγα— είχε γίνει κολέγας του συντρόφου πασών των Σοβιέτ   Νικήτα από το 1959, που ως  παντοδύναμος του Κρεμλίνου και της ΕΣΣΔ είχε επισκεφθεί τον ΟΗΕ, στη Νέα Υόρκη. Γνωριστήκανε, μετά,  στο Χόλιγουντ, όταν αποσυρθήκανε πολιτικοί και διπλωμάτες και τον "παραδώσανε" μαζί με την οικογένεια του στον πρόεδρο της «Τουέντιθ Σέντσουρι Φοξ»  για ξενάγηση στην κινηματογραφούπολη. Ο Νικήτας, η Χρούστσεβα, η κόρη τους, ο γαμπρός τους Αλεξέι Ατζούμπεη —αρχισυντάκτης της «Ισβέστια»— σωματοφύλακες, πρά­κτορες με γουόκι-τόκι (η αφρόκρεμα του F.Β.Ι. δηλαδή) κι από κοντά δημοσιο­γράφοι και φωτορεπόρτερς... Ο Μεγάλος της Σοβιετικής Ένωσης ζούσε τη μεγάλη έκπληξη, αυτό το θαύμα της Δύσης που, όπως και να το κάνουμε, θα κέντριζε το ενδιαφέρον ακόμη και του Στάλιν... Κι όχι του απλοϊκότερου στην Ιστορία ηγέτη του Κρεμλίνου, που μπορεί να ήτανε γέννημα και θρέμμα προλετάριος, αλλά έχασκε σαν μετανάστης τουλάχιστον  στην οπτική μαγεία που ασκεί ο  ομφαλός του κεφαλαίου... Ουρανοξύστες, κρεμαστές γέφυρες, Χόλιγουντ! Ο Σκούρας γελούσε όταν μου περιέγραφε το στιγμιότυπο, που ο τσάρος του κομμουνισμού ενθουσιάστηκε με το Καν καν της Σίρλευ Μακ Λέην και των χορευτριών. Μη ξεχνάς βλάχο-σχολίασε- ότι ο Νικήτας χόρευε μπροστά στον Στάλιν όταν ήθελε να τον διασκεδάσει και καλοπιάσει... «Ιστορική» έμεινε η στιγμή που ο Χρουστσόφ χειροκρότησε μετά μανίας τα αναποδογυρισμένα οπίσθια των κοριτσιών του Καν-Καν, καθώς παρακολουθούσε αναπαράσταση «γυρίσματος» της ομώνυμης ταινίας... Το στιγ­μιότυπο μπήκε πρωτοσέλιδο σε ολόκληρο τον Κόσμο, εκτός φυσικά από την επικράτεια της ΕΣΣΔ.
Skour.Hrouts.
Στη φωτο, ο Χρουστσόφ παρακολουθεί οικογενειακά, σκηνή από το χορευτικό  Καν καν της Σίρλευ Μακ Λέην και του μπαλέτου. Πίσω του ο Σκούρας και δεξιά η Χρούστσοβα και η Σαρούλα Σκούρα, που είχαν φορτώσει όλη την οικογένεια με δώρα.
Την πρώτη νύξη την έκανα στο Σκούρα για τον Χρουστσόφ το καλοκαίρι του 1966, στο Κληρικολαϊκό SkourMontrΣυνέδριο του Μόντρεαλ, όπου με είχε κουβαλήσει από τη Νέα Ιόρκη. Βρισκόμαστε στο απέραντο ξενοδοχείο «Κουίν Ελίζαμπεθ» (στη φωτο με τον ηθοποιό Ζαν Πιέρ Ομόν, που παρουσίαζε το σόου στο ξενοδοχείο) για αρκετές ημέρες και τα βράδια ο μπαρμπα-Σπύρος, με συντροφιά το αγαπημέ­νο του ουίσκι, όλο μου ΄λεγε ιστορίες για τ' αδέρφια του, τον Τσάρλι και τον Τζορτζ... Κι η συνηθισμένη του επωδός ήτανε: Φύγανε και μ' αφήσανε μόνο... Ένα βράδυ, για να τον βγάλω από τη θλίψη, δεν ξέρω πώς, σκέφτηκα το περιστατικό του Καν-Καν και τον ρωτάω. Φωτίστηκε το πρόσωπο του με τη θύμιση του φίλου του Νικήτα και άρχισε το κουβεντολόι. Πάντοτε είχα μαγνητόφωνο τσέπης κι όπως φαίνεται καλά έκανα, γιατί ακούω τώρα τη βραχνή φωνή του σεβαστού μου αξέχαστου φίλου, με τα ακατάληπτα πολλές φορές αμερικανοελληνικά του... Σας μεταφράζω:
—Παιδί μου, Τζίμη, όλα είναι τυχερά και μοιραία στη ζωή... Η Λιζ Τέηλορ έτυχε να 'ρθει τον καιρό του πολέμου εδώ, με τα παιδιά που στέλνανε από την Αγγλία για να γλιτώσουνε από τις μπόμπες... Μα αυτή η εύμορφη με τα βιολετιά μάτια, μπομπάρδισε με τα καπρίτσια της εμένα... Θυμάσαι τότε που σε είχα στείλει στη Ρώμη, στην Κλεοπάτρα, τα είδες με τα μάτια σου που τα 'φτιαξε με τον βλογιοκομμένο Μπάρτον... Από τότε ξεκίνησε ο πόλεμος του Ζανούκ και των μετόχων της Φοξ  εναντίον μου, κι όπως βλέπεις από αφεντικό των μούβι σταρ, κουμαντάρω τώρα παπάδες... Δε βαρυγκομάω, γιατί γέρασα και φροντίζω για την ψυχή μου...
Ο γερο Σκούρας έπινε και μιλούσε, όχι όμως για το φίλο του Νικήτα που τον είχα ρωτήσει...
  




Τελευταία ανακάλυψα στο You Tube αυτό το βίντεο που δείχνει τον Nick Jianios (Νικόλαο Γιαννιό) εστιάτορα στο Λος Άντζελες και διευθυντή του "Καφε ντε Παρί", που εγευμάτιζαν οι ηθοποιοί της Τουέντιθ Σέντσουρι Φοξ την εποχή της παντοδυναμίας του Σπύρου Σκούρα. Θα τον δείτε, στην αρχή, με τον δημοσιογράφο Αλέκο Λιδωρίκη και τον Έλβις Πρίσλευ και μετά με άλλα αστέρια, όπως  Μάρλον Μπράντο, Μέρυλιν Μονρόε, Τάυρον Πάουερ κ.α. Ακόμη με τη μικρούλα  Σίρλευ Τεμπλ. Υπάρχει και η φωτογραφία που Νικήτα Χρουστσόφ και του Σπύρου Σκούρα που  συνγευματίζουν και υψώνουν τα ποτήρια τους, όταν ο ισχυρός άντρας της Σοβιετικής Ένωσης ήταν φιλοξενούμενος του Έλληνα μεγιστάνα στο Χόλιγουντ.  



 



        
 από το  "Έθνος" 10 Φεβρουαρίου 1960 (όταν ο Σκούρας ήταν ακόμη πρόεδρος της Φοξ):   
   
ScourasAthens
απ'ο την "Ελευθερία" 16 Ιουλίου1962 (όταν ο Σκούρας έπαψε να είναι ο ισχυρός άντρας της Φοξ):
ScourasSp

SCOURAS1


KleopFOX
ΡΩΜΗ  1962 (γυρίσματα ταινίας "Κλεοπάτρα)
kleo
KleopatraRoma
(ΣΗΜΕΙΩΣΗ: το φιλμ των φωτογραφιών που είχα βγάλει στα γυρίσματα της ταινίας χάθηκε)
Skouras6
Ο Σκούρας αγαπούσε και βοηθούσε κάθε τι το ελληνικό σε εποχές που υπήρχε
 ακόμη το "αμερικάνικο όνειρο" που το πέτυχαν πέρα απο τον Ατλαντικό χιλιάδες μετανάστες με τα εστιατόρια και τις επιχειρήσεις τους, επιστήμονες, καλλιτέχνες,
 πολιτικοί, λογιών-λογιών εργατικοί και ταλαντούχοι πατριώτες που, όπως έλεγε, 
αν είχαν μείνει στη ψωροκώσταινα θα ψωμοζούσαν.    
G.SkourasDiagorasF
Στη φωτό μου λέει ο Γιώργος Σκούρας (που ήθελε να τον φωνάζουν Γωργή) 
 αγράμματο τσοπανόπουλο ξεκίνησα απο το Σκουροχώρι και με τα δύο 
αδέρφια μου γίναμε τσέλιγκες με 600 κινηματογραφικές αίθουσες.
 Παρακολουθεί το θείο ο ανηψιός Σπύρος Σκούρας τζούνιορ, ιδιοκτήτης της  ελληνικής
 "Σκούρας φιλμς". Δίπλα, στο γραφείο του μπάρμπα Σπύρου στη Νέα Υόρκη, 
 που σε ένα συρτάρι του είχε καταχωνιάει ένα τετράδιο με ελληνικά διάσημα
 ονόματα, από τον Οδυσσέα της Ιθάκης και τον Λεωνίδα της Σπάρτης, ως 
τον Τζιμ Λόντο του Άργους και τον εαυτό του...   
Canada1966 Iakovos
Μόντρεαλ Καναδά 1966 στο Κληρικολαικό συνέδριο, Σπύρος Σκούρας,
 Ζαν Πιέρ Ομόν και ρεπόρτερ. Δίπλα, με τον Αρχιεπίσκοπο Ιάκωβο και
 τον Τομ Πάππας -δαιμόνιο επιχειρηματία- που με τον αδελφό του 
Τζον Πάππας και τον Σπύρο Σκούρα βοήθησαν την  ανοδική
  σταδιοδρομία του ιερωμένου.
Skouras1  Skouras2 Skouras3 
              
          
SkourOnas
Ανατρέχω στο βιβλίο μου "Έλληνες υπέροχοι, απίθανοι και
 τρελοί" (εκδόσεις Γιάννης Β. Βασδέκης 1988) αλλά και σε συμπηρωματικές
 σημειώσεις μου και ηχογραφήσεις, όπου κυρίως ο ίδιος ο Σπύρος
 Σκούρας μου διηγείται το βίο και τη πολιτεία του στην Αμερική, αλλά 
και τη φιλία του με το Χρουστσόφ.
φωτό: Σκούρας και Ωνάσης στο αεροδρόμιο Ελληνικού
Δίπλα  στον Ορθόδοξο Καθεδρικό Ναό του Λος Άντζελες, την Αγια Σοφιά, υπάρχει 
ο οικογενειακός τάφος των Σκουραίων. Τον εγκαινίασε, το 1954, ο Κωνσταντίνος (Τσάρλυ)
 Σκούρας, που ως μεγαλύτερος αδελφός πέρασε πρώτος  τον Ατλαντικό. Ο Σπύρος, που 
ακολούθησε με τον Γιώργη, υπήρξε ο εγκέφαλος  της τριανδρίας που οδήγησε στο 
μεγαλούργημα  των αδελφών Σκούρα. Γιατί μεγαλούργημα πρόκειται, όταν  ο ένας
 αδελφός γίνεται ιδιοκτήτης 600 αιθουσών προβολής ταινιών, ο άλλος παίρνει μισθό 
όσο κανένας άλλος Αμερικανός ως τότε και ο τρίτος γίνεται αφεντικό της 
μεγαλύτερης κινηματογραφικής εταιρίας του Χόλιγουντ! Έλληνες, υποκλιθείτε μπροστά
 σ΄αυτά τα χαλκέντερα κι΄απίθανα πατριωτάκια...Όταν πήγα το 1967 από τη Νέα Υόρκη
 στο Λος Άντζελες, ο μπαρμπα Σπύρος μου είχε πει να μιλήσω με ανθρώπους που 
τον γνώρισαν, ώστε να πάρω μιά ιδέα για το «ποιόν» του...Το γνώριζε ότι δεν είχε μόνο
 φίλους και θαυμαστές, αλλά και εχθρούς που ζήλευαν την εκπληκτική εκτίναξή του 
από το χώμα στ΄αστέρια. Ο ίδιος μου άνοιγε τη καρδιά του, λες και διαισθανόταν
 ότι θα έγραφα κάποτε γι΄αυτόν και τ΄ αδέρφια του:     
—Πολλά, πάρα πολλά, έχουνε γραφτεί για εμάς, αλλά λίγα ανταποκρίνονται στην
 αλήθεια.  Όλοι, δημοσιογράφοι και  «βιογράφοι» θέλουν να παρουσιάσουν την ζωή μας
 σαν σενάριο και προσθέτουν-αφαιρούν, μας ηρωποιούν ή  μας παραμορφώνουν. 
 H καημένη η αλήθεια είναι αυτή που την καταχωνιάζουνε βαθειά μέσα στην ψευτιά. Όσα 
περισσότερα ψέματα συσσωρεύονται, τόσο πιο δύσκολα  βρίσκεις τη 
πραγματικότητα. . Παραδείγματος χάρη, οι Αμερικανοί λένε: «Ο Σκούρας τα είπε ένα  
χεράκι στον Χρουστσόφ σαν... Αμερικανός.» κι οι Έλληνες καμαρώνουν που μπήκα σαν
 ταύρος εν υαλοπωλείο στη βιομηχανία του κινηματογράφου. και συχώρεσέ με που
 πετάω και κάποιες ελληνικούρες, αλλά αυτές θυμάμαι από το χωριό μου κι΄ακόμη 
περισσότερες τις έμαθα πηγαίνοντας, σε μεγάλη ηλικία,  στο ελληνοαμερικάνικο 
σχολείο... Στα στερνά, τί είμαι; Αμερικάνος   που έχει έτοιμο τον τάφο του στο
 τσιμεντένιο Λος Άντζελες ή Ρωμηός που πρέπει ν' αναπαυθεί στο δροσερό Σκουροχώρι;
 Ε, λοιπόν, καημένε μου, είμαι βέρος Αμερικάνος, που μ' αρέσουν οι μπίζινες, με τη
 διαφορά ότι πολλές φορές, καθώς με φέρνει ο σοφέρ μου κάτω από τους
 ουρανοξύστες, σιγοψιθυρίζω το «γερο-Δήμο» και γεμίζουνε τα μάτια μου δάκρυα...
Τα τρία αδέλφια αν και ανεβήκανε τόσο ψηλά, ποτέ δε χάσανε την επαφή τους με τον
 πελάτη, που τον είχανε γνωρίσει από τη δεύτερη δεκαετία του αιώνα. Από τότε που 
προβιβαστήκανε από τη λάτζα του ξενοδοχείου «Πλάντερς» του Σαιντ Λιούις σε γκρουμ
 (το 1913) και σε πωλητές ποπ-κορν στο σινέ «Ολύμπια», είχανε βάλει στη Μπάνκα
 τρεις-τέσσερις χιλιάδες δολάρια, που ως το 1926 γίνανε 38 αίθουσες προβολής, 
ιδιοκτησίας τους! Τότε αποχτήσανε και τον πρώτο ουρανοξύστη τους, που τον κάνανε 
καρτ-ποστάλ και τον στέλνανε στο Σκουροχώρι... Πώς να μη μεταδοθεί από τον κάμπο 
ως το βουνό, ότι στην Αμερική τα δολάρια φυτρώνουνε στους δρόμους... Και να τρέχουνε
 στην Πάτρα τα βλαχόπουλα για να μπούνε στο πρώτο βαπόρι...
Ο Σπύρος Σκούρας θυμάται:
—Εκείνα τα χρόνια πολλοί έβγαζαν λεφτά, αλλά λίγοι ήξεραν να τα κρατήσουν και να τα
 αυγατίσουν... Εμείς είμαστε δυνατοί στο χαρακτήρα, γιατί δεν καπνίζαμε, δεν
 πίναμε, δεν χαρτοπαίζαμε, και τυχεροί, γιατί ασχοληθήκαμε με τη καινούργια σόοθ μπίζνες
 που γέμιζε τις αίθουσες.
Βλέποντας τη γυναίκα του Σαρούλα, ντελικάτη, κομψή κι αρχοντική, τόλμησα να τον
 ρωτήσω  αν είχε κάνει πλούσιο γάμο. Έβαλε τα γέλια:
—Κανένας μας δεν παντρεύτηκε πλούσια γυναίκα. Η σύζυγος μου ήταν συμμαθήτρια
 μου στο νυκτερινό σχολείο που πήγαινα, μεγάλος πια, και μετά ταμίας σ' ένα Θέατρό μας.
 Το ίδιο κι οι γυναίκες των αδελφών μου δεν ήσαν πλούσιες. Παντρευτήκαμε κι οι
 τρεις μας από αγάπη και γι' αυτό ευτυχίσαμε στη ζωή μας.
σαν σενάριο, σαν παραμύθι...SKOURplaket

Ο μπαρμπα-Σπύρος μού είχε διηγηθεί πώς τα τρία αδέρφια αποχτήσανε, το 1914, τον πρώτο τους κινηματογράφο, το Ολύμπικ Θίατερ στο Σαιντ Λιούις.Δεν ξέρω αν "σεναροποιούσε"  καθώς μου καυχιότανε το οδοιπορικό τους στην Αμερική  (Κάρολος-Τσάρλυ, Γιώργος-Τζορτζ και Σπύρος) αλλά αυτά μου είχε πει:
—Ο Εβραίος ιδιοκτήτης του μας κάλεσε για γουίκ-εντ στη βίλα του, με πρόθε­ση να μας το φορτώσει σε υπέρογκη τιμή. Ήξερε πως πουλώντας γλυκά και αναψυκτικά στα διαλείμματα είχαμε λεφτά στην Τράπεζα. Μαζί με το δικηγόρο και τον συμβολαιογράφο του, μας έριχναν διαρκώς ποτό, αλλά εμείς αντέχαμε... Γιατί ο ένας από μας χωνότανε σε κάποιο δωμάτιο και λαγοκοιμότανε, μετά ερχότανε και εξαφανιζότανε ο άλλος, ώσπου τους ζαλίσαμε και τους μεθύσαμε εμείς... Μετά 48 ώρες, είχαμε γίνει ιδιοκτήτες του Ολύμπικ Θίατερ σε χαμηλή τιμή...
 Ήμουνα 21 χρονών τότε και είχα βάλει σκοπό να παλέψω, αλλά και να συνεργαστώ
 με αυτή την δαιμόνια ράτσα, που εξουσίαζε τις σόου μπίζνες... Σπύρο, έλεγε ο Τσάρλι
 —που έφτασε πρώτος στην Αμερική— γιατί να πέσουμε στα πιάτα σαν τους συμπατριώτες
 μας κι όχι στις... πιατέλες όπως οι Οβριοί...
—Μπαρμπα-Σπύρο, γιατί δε γράφεις την αυτοβιογραφία σου;
—Πρόλαβε κάποιος απρόκοφτος ανηψιός μου, που έβγαλε βιβλίο με ανακρί­βειες και 
συκοφαντίες.
—Εσύ ποια κεφάλαια της ζωής σου θα τόνιζες περισσότερο;
Ο ασπρομάλλης κοτσονάτος γέρος, κουνάει το κεφάλι του, βγάζει ένα πλακέ μπουκαλάκι 
και τραβάει μια γουλιά. Το ξανακρύβει, για το φόβο της γραμμα­τέας του Ανίτας Άθουρ, και
 συνεχίζει:
—Πρώτα θα υπαγόρευα στο γραμματικό μου —γιατί ο ίδιος βαριέμαι να γρά­φω— τα δύσκολα
 χρόνια της μετανάστευσης, τότε που ο ένας μετά τον άλλο, τα τρία βλαχάκια, ήρθαμε στην 
Αμερική... Δεκάξη ώρες δουλεύαμε, δύο ώρες θέλα­με να πάμε και να 'ρθουμε στο 
δωμάτιο που κοιμόμαστε ο ένας πάνω στον άλ­λο... Σκληρά χρόνια, αλλά μακάρι να τα 
ξαναζούσα, γιατί ήμουνα νέος... Και ξέ­ρεις τι λένε στο χωριό μου: Νά 'ταν τα νιάτα δυό φορές!
—Μπαρμπα-Σπύρο, λίγοι Ρωμιοί πλούτισαν τότε, οι περισσότεροι μείνανε στη βιοπάλη, έτσι
 δεν είναι;
—Βρε βλάχο, θεόστραβος είσαι; Δεν βλέπεις γύρω σου πως οι Έλληνες έχου­νε κάνει 
περιουσίες, εκτός από κείνους που τζογάρανε ή πέσανε στις ασωτίες; Ξέρεις ο Αϊζενχάουερ
 ήτανε Κουάκερος θεοσεβούμενος και εκτιμούσε πολύ το ότι πήγαινα κάθε Κυριακή στην
 εκκλησία. Μια μέρα, τότε στις μεγάλες δόξες μου, με ρώτησε αν παρακαλάω το Θεό να μου
 δώσει κι άλλα δολάρια... Μου κακοφάνηκε γιατί οι Εβραίοι κυκλοφορούσανε τη φήμη
 πως ήμουνα τσιγκούνης και του απάντησα: Κύριε Πρόεδρε, παρακαλάω το Θεό να μου 
δίνει χρήσιμα ελαττώματα! Τέζα ο Άικ...
—Οι ομογενείς μπαρμπα-Σπύρο έχουνε φέρει μαζί τους τα ελαττώματα που έχουμε στην
 πατρίδα;
—Αν θεωρείς ελαττώματα την τόλμη και την τρέλα, ναι. Και να σου πω για παράδειγμα 
τρεις τρελούς και υπέροχους δικούς μας, βλάχο: Τον πασίγνωστο Νικ δε Γκρικ, που σε
 μια βραδιά κερδίζει περιουσία στις κάρτες και την άλλη την χάνει στα ζάρια ή στα άλογα. 
Τον Νικ Ντένις, ένα κοντούλη συμπατριώτη μας, που ξεκίνησε καραγκιοζοπαίχτης, μποξέρ
 και κλόουν για να γίνει ηθοποιός στο Χόλιγουντ και στο Μπρόντγουεη! Κι ο τρίτος είμαι
 εγώ από το Σκουροχώρι, που τη μια μέρα βερνίκωνα παπούτσια έξω από το Ολίμπικ 
Θίατερ, την άλλη μπήκα μέσα και πουλούσα ποπ-κορν, την τρίτη το αγόρασα, την τέταρτη
 σκέ­φτηκα πως έπρεπε να έχω μερίδιο στην ταινία που παιζότανε... Και μετά, η τρέλα 
μεγάλωσε και έβαλα την παλάμη την αριστερή στο μέτωπο και κοίταξα κατά τα φώτα
 και τους προβολείς του Χόλιγουντ. Έκανα το σταυρό μου με το δεξί και μαζί με τ' αδέρφια
 μου, την πέμπτη ημέρα πατήσαμε, όπως ο Κολοκοτρώνης την Τριπολιτσά, το 
Λος Αντζελες με τα στούντιο του... Και την έκτη ημέρα εγώ ο Θεοπάλαβος, σκέφτηκα να
 κάνω την μεγαλύτερη ταινία που έχει γίνει ποτέ, για την εύμορφη Ελληνίδα 
βασίλισσα, την Κλεοπάτρα... Και την έβδομη, καλύτερα να μη μιλάω γι' αυτήν... Χτίζω 
εκκλησίες, πάω προσκυνητής στον Πατριάρχη στην Κωνσταντινούπολη, φτάνω ως τη 
Μόσχα στον κολέγα μου Νικήτα, θέλω να χτίσω Ολυμπιακό στάδιο στην Αθήνα, θέλω
 να είναι μονιασμένα τα παιδιά μου και οι Έλληνες... Το 1950 με ανακήρυξαν πιονέρο 
της χρονιάς, δηλαδή πρωτοπόρο στο κινηματογράφο... Να δεις Δημητράκη, που
 μιά μέρα αυτή η πλακέτα μπορεί να χαθεί στα σκουπίδια... Εδώ ένας Κολοκοτρώνης
 ξεχάστηκε κι΄όταν ρώτησα κάποτε, στο ξενοδοχείο που έμενα στην Αθήνα, που είναι 
ο τάφος του, δεν ήξεραν να μου πούν...

LibertyNY



το έπος των μεταναστών
Σκέφτομαι την ογδόη ημέρα για τον μπαρμπα-Σπύρο, αυτόν τον σχεδόν
αγράμματο Έλληνα, που κατάκτησε με τ' αδέρφια του την Αμερική και έγινε
πρόεδρος της Τουέντιθ Σέντσουρι Φοξ και παράγοντας του Κόμματος
 των Ρεπουμπλικάνων και παίζει γκολφ με τον  Αϊζενχάουερ και λέει με το μικρό
 του όνομα τον Νίξον. Και τώρα ετοιμάζει έναν συνονοματά του Έλληνα για
μελλοντικό πρόεδρο των ΗΠΑ, γιατί όπως λέει ο ίδιος «αν είχα γεννηθεί στην
 Αμερική και πρόεδρος της θα μπορούσα να γίνω...».
Η όγδοη και τελευταία ημέρα του Σπύρου Σκούρα ήτανε το 1972. Πέθανε στο κατώφλι
των ογδόντα χρόνων στο Ράι της Νέας Ιόρκης και οι καμπάνες της Αγίας Σοφίας, που
 είχε χτίσει ο ίδιος, χτυπούσανε πένθιμα στο Λος Άντζελες. Εκεί αναπαύονται ο Τσάρλι
 και ο Τζορτζ Σκούρας που, μαζί με τον Σπύρο, δημιούργησαν αυτό το καταπληκτικό
 παραμύθι του Χόλιγουντ, μαζί με τον Μάγερ, τον Γουόρνερ, τον Φέρμπανξ, τον Τσάπλιν,
τον Ντε Μιλ, τον Καζάν κι άλλους παραγωγούς, σταρ και σκηνοθέτες. Σήμερα τους 
αδελφούς Σκούρα  θυμίζουν μόνο οι τάφοι τους στο περίβολο της Αγίας Σοφίας και τον
ιδιαίτερα τον Σπύρο, στα κινηματογραφικά λεξικά, που αναφέρουν ότι ήταν ο πρώτος
 παραγωγός που έφερε στο Χόλιγουντ το Σινεμασκόπ («Χιτώνας» με τον Βίκτορα Μάτσιουρ)
 και αυτός που έκανε την ως τότε ακριβότερη ταινία («Κλεοπάτρα» με την Λιζ Τέηλορ).
Όταν είχα επισκεφθεί το Χόλιγουντ,το 1967, με πρόσκληση του μπαρμπα Σπύρου,
 μου είπε: Πριν είκοσι χρόνια οι παραγωγοί έκαναν ταινίες για θεατές με μέση
νοημοσύνη ενός 16χρονου θεατή, γιατί ο κόσμος δεν ήταν και πολύ γραμματιζούμενος.
 Σήμερα οι σκηνοθέτες προχώρησαν και ο θεατής πρέπει να στύψει το μυαλουδάκι
του για να καταλάβει... Μη νομίζεις όμως, το Χόλιγουντ ποτέ δεν θ΄απαρνηθεί τη χρυσή
 του εποχή  με ταινίες μπαμ μπουμ με καουμπόηδες και γκάγκστερ, περιπέτειες και
 κωμωδίες...Ο μετανάστης που έγινε Αμερικάνος κουβαλάει και στους απογόνους
του την εύκολη ψυχαγωγία, όπως εμείς οι Έλληνες τον Καραγκιόζη...
      
EllisIsland1Στη Νέα Υόρκη (με τις τετρακόσιες, σχεδόν, χιλιάδες
 ομογενείς) σκεφτόμουνα την περιγραφή του πατέρα
μου που είχε περάσει με το «Σατούρνια» τον Ατλαντικό:
 <<Όταν μπαίναμε στο λιμάνι της Νέας Υόρκης, όλοι
 σπρωχνόμαστε στο κατάστρωμα, κατά τη πλευρά που
φαινότανε το άγαλμα της Ελευθερίας. Το πρωί, κατεβήκαμε
 κολλητά ο ένας πάνω στον άλλο, στη γη της
επαγγελίας, άλλοι κάνανε το σταυρό τους, άλλοι
πέφτανε και φιλούσαν το χώμα... Τη βραδιά που οι
επιβάτες μείναμε στο Έλλις Άιλαντ για να περάσουμε το πρωί από το Ιμιγκρέισον,
ένας γιατρός γαλλομαθής, κοιτάζοντας το χρυσό  δαχτυλίδι και το αγγλικό κασμιρένιο
κουστούμι μου,  μου είπε: «Μεσιέ δεν κάνεις εσύ για μετανάστης... Δεν είναι για σένα το
σκάψιμο στις  σιδηροδρομικές γραμμές, το πλύσιμο πιάτων και το γυάλισμα
παπουτσιών...» Κι εγώ, βλέποντας όλους αυτούς τους ταλαιπωρημένους
ταξιδιώτες με τις ροζιασμένες παλάμες, κοίταξα τις δικές του και  ο γιατρός μου έσφιξε
το χέρι και μου είπε "μεσιέ καλή επιστροφή στην Ευρώπη". Γύρισα στην Ελλάδα με το
 ίδιο πλοίο...>>  Πολλές φορές ο γονιός μου το μετάνιωσε, αλλά και ο πατέρας της
 μητέρας μου, που έζησε πάνω από τριάντα χρόνια στο Ντιτρόιτ,  κι εκείνος το μαράζωσε,
που έφαγε τα καλύτερα χρόνια της ζωής του βάζοντας κάθε μέρα κάποιο εξάρτημα
αυτοκινήτου, στο ίδιο εργοστάσιο, στην ίδια θέση, με τις ίδιες κινήσεις, όπως ο
Τσάρλυ Τσάπλιν στη γνωστή ταινία του.
Μια μέρα πήγα στο Έλλις Άιλαντ και στο μουσειακό πια χώρο του
 Ιμι­γκρέισον, με τις απέραντες αίθουσες και τα χωρίσματα, απ' όπου περνούσανε
 σαν γελάδια για μαρκάρισμα οι μετανάστες... Με έστειλε ο Σπύρος Σκούρας με τον
σοφέρ του, γιατί ο ίδιος δεν άντεχε, θα τον πιάνανε τα δάκρυα...
—Μπαρμπα-Σπύρο, του είπα, η Αμερική αντικατέστησε τους σκλάβους με τους μετανάστες...
Θύμωσε και παρά λίγο να μου κόψει το τσεκ που μου έδινε κάθε βδομάδα, για να μάθω
 καλά αγγλικά και να φοιτήσω σε Πανεπιστήμιο δημοσιογραφίας, αλλά εγώ ξενύχταγα
 στα σκυλάδικα κι΄έτρεχα στ΄άλογα...



Ellisisland2 









—Εγώ και τ' αδέρφια μου, οι Πάππας από τη Βοστόνη, ο Χέλης στη Νέα Ορλεάνη,
ο Παπαδάκος στο Λονγκ Άιλαντ, οι εστιάτορες της Αστόρια και του Σικάγου, οι
σφουγγαράδες με τα καΐκια τους στο Τάρπον Σπρινγκς, ο Μανάτος δεξί χέρι
 του Κένεντι, ο γερουσιαστής Μπρεδήμας, σκλάβοι είναι; Έβγαλε από το συρτάρι του
μια φωτογραφία κιτρινισμένη, με τους μετανάστες να προωθούνται από το
Ιμιγκρέσιον προς τους προορισμούς τους, που ήταν η Νέα Υόρκη, το Σικάγο και
 οι άλλες μεγάλες πόλεις. Εγώ κατάληξα στο Σαιν Λούις - μου είπε - και δεν μετάνιωσα,
 Η αρχή ήταν δύσκολη, η συνέχεια δυσκολότερη, αλλά με μεγαλεία και τώρα καλή ψυχή...
Μετάνιωσα για την ερώτησή μου, γιατί θυμήθηκα πως στο μικρό χτήμα που μεγάλωσα
 ανάμεσα Παλιό Φάληρο και Νέα Σμύρνη, δεν είχαμε ηλεκτρικό και διάβαζα με τη
λάμπα πετρελαίου. Και τις Κυριακές, όταν έβλεπα στο σινεμά κατάφωτους
 ουρανοξύστες, ονειρευόμουνα την Αμερική...Μα πιο πολύ ντράπηκα, γιατί τα
εβδομήντα δολάρια που μου έδινε ο μπάρμπα-Σπύρος κάθε Παρασκευή τα ξόδευα
αλόγιστα... Το ήξερε πως δεν πατούσα στο Πανεπιστήμιο που είχα γραφτεί, αλλά
 με συγχωρούσε γιατί τον έκανα να γελάει, όταν ήτανε στενοχωρημένος και
 έβλεπε ότι με συμπαθούσανε όλοι, εκτός από τον Αρχιεπίσκοπο Ιάκωβο... Ίσως γιατί
παρέσυρα στα σκυλάδικα της Νέας Υόρκης
 μιά Βοστονέζα, ίσως γιατί δεν εκκλησιαζόμουνα συχνά.

metanastes 












Την ημέρα που θα πήγαινα στο Έλλις Άιλαντ, μου ζήτησε να του φέρω ένα
 κείμενο ρεπορτάζ ή εντυπώσεις, για να δει αν πραγματικά το επισκέφθηκα και δεν
 παρέσυρα και τον σοφέρ του στα άλογα... Άνοιξα το βιβλίο του Μπάμπη Μαλαφούρη,
βρήκα μερικά στοιχεία και τα συνόψισα σ' αυτό το κείμενο, που το έχω εδώ
 μπροστά μου κιτρινισμένο. Του το διάβασα:
<<Σύμφωνα με την επίσημη στατιστική, ο πρώτος πίνακας με τις αφίξεις
μεταναστών,που είχανε ελληνική υπηκοότητα και μητρική γλώσσα, αναφέρεται
 το 1900. Εκείνη τη χρονιά πέρασαν το Μεταναστευτικό Γραφείο της Νέας Ιόρκης 3.655
 Έλληνες  και 118 Ελληνίδες. Πιο παλιά υπάρχουνε μόνο τα εξής στοιχεία: 1820- 1880
μετανάστες, από τους οποίους 398 Έλληνες. Από το 1900 ως το 1917 μετανάστευσε στην
στην Αμερική το ένα δέκατο του πληθυσμού της Ελλάδας! Αλλά  από το 1908 ως
 το 1924, οι μισοί Έλληνες από αυτούς που ήρθανε και μείνανε στην Αμερική για
κάμποσα χρόνια, γυρίσανε πίσω. Ωστόσο, όσοι μείνανε στο Νέο Κόσμο, ποτέ δεν
ξεχάσανε το χωριό τους και την Ελλάδα >>
 Και αυτοί που  προκόψανε στον Κινηματογράφο —πρόσθεσα με σημασία— πάντοτε
 βοηθάνε τους νεοφερμένους...
Αξέχαστε, μπάρμπα-Σπύρο, που βοήθησες τον Πολ Νορ, τον Αλέκο Λιδωρίκη, τον
 Γιάννη Κοκκινάκη, άλλους πολλούς και περισσότερο εμένα, για να τη βγάλω στη
 Νέα Υόρκη... Βλάχο- μου ΄λεγες και μου ξανάλεγες- μάθε καλά αγγλικά να γίνεις πρώτος
  στη πρώτη Χώρα του Κόσμου... Μα εγώ σκεφτόμουνα, τι να την κάνω τη γλώσσα,
 αφού εσύ που πρόκοψες δεν μιλούσες καλά ούτε τα ρωμέικα, ούτε τα εγγλέζικα...
 Συχώρα, με μπαρμπα-Σπύρο, αλλά τώρα νομίζω πως έβαλα μυαλό και ξέκοψα από
όλες τις Κίρκες και έμεινα συντροφιά μόνο με τη γραφομηχανή μου και τις
αναμνήσεις μου (κι΄αργότερα με τον υπολογιστή μου)... Όταν θα συναντηθούμε στη
 Κόλαση (γιατί εκεί πρέπει να πάω κι΄εγώ, που δεν έκανα στη ζωή μου όσα έπρεπε
 να κάνω) θα  στα εξηγήσω καλύτερα...
Ο Σπύρος Σκούρας θυμάται:
—Εκείνα τα χρόνια πολλοί έβγαζαν λεφτά, αλλά λίγοι ήξεραν να τα κρατήσουν και να
 τα αυγατίσουν... Εμείς είμαστε δυνατοί στο χαρακτήρα, γιατί δεν καπνίζαμε, δεν
 πίναμε, δεν χαρτοπαίζαμε, και τυχεροί, γιατί ασχοληθήκαμε με τη καινούργια σόοθ μπίζνες
που γέμιζε τις αίθουσες.
Βλέποντας τη γυναίκα του Σαρούλα, ντελικάτη, κομψή κι αρχοντική, τόλμησα να τον
 ρωτήσω  αν είχε κάνει πλούσιο γάμο. Έβαλε τα γέλια:
—Κανένας μας δεν παντρεύτηκε πλούσια γυναίκα. Η σύζυγος μου ήταν συμμαθήτρια
 μου στο νυκτερινό σχολείο που πήγαινα, μεγάλος πια, και μετά ταμίας σ' ένα Θέατρό μας.
 Το ίδιο κι οι γυναίκες των αδελφών μου δεν ήσαν πλούσιες. Παντρευτήκαμε κι
 οι τρεις μας από αγάπη και γι' αυτό ευτυχίσαμε στη ζωή μας.
  

          

 TCFoxΠριν κατακτήσουν το Χόλιγουντ, οι
 αδελφοί Σκούρα κατέλαβαν με έφοδο 
τη Νέα Ιόρκη. Αυτό έγινε πριν το μεγάλο 
οικονομικό κραχ, όταν πούλησαν στην 
«Γουόρνερ Μπρος» τα παλαιά κινηματοθέατρα
 τους στο Σαιντ Λιούις και στην περιοχή του και ήρθαν και τ' αντικαταστήσανε με 
καινούργια στη μεγαλύτερη πόλη του Νέου Κόσμου. Δεν πέρασε πολύς καιρός κι 
οι τρεις ΄Ελληνες διαθέτανε τόσες αίθουσες  πρώτης προβολής, ώστε άρχισαν να 
έχουνε βαρύνουσα γνώμη στην παραγωγή του Χόλιγουντ. Από εκεί και πέρα δεν 
ήταν τόσο δύσκολο για την τριανδρία Τσάρλυ-Σπύρου-Τζορτζ, να παίξει ρόλο τριών σωματοφυλάκων στη παραγωγή και να εισβάλει ξιφήρης από τις αίθουσες  στα
 στούντιο. Η εισβολή έγινε κάπως έτσι: Η «Τσέιζ Νάσιοναλ Μπανκ» είχε δανείσει τη
 μεγάλη κινηματογραφική εταιρία «Φοξ», που βρισκόταν στα πρόθυρα της 
χρεωκοπίας. Υπήρχε όμως μια άλλη μικρή εταιρία, η «Τουέντιθ Σέντσουρι», 
χωρίς φήμη, αλλά και χωρίς χρέη. Οι αδελφοί Σκούρα αγόρασαν τις μετοχές 
της τελευταίας και πρότειναν στην Τράπεζα να συνεταιριστεί με την υπό 
χρεωκοπίαν «Φοξ». "Το συμπεθεριό  έγινε, κι η ξεπεσμένη νύφη ένωσε την
 τύχη της με τον  γαμπρό που χε το κομπόδεμα", χαμογελάει ο μπάρμπα 
Σπύρος.  


φωτο: Χόλιγουντ 1956, μιά καρυάτιδα (Ειρήνη Παππά) με ένα σκληρό (Τζέημς Κάγκνευ)
 
KagneyPappa










Έτσι ξεπετάχτηκε η «Τουέντιθ Σέντσοΰρι Φοξ», που πολύ σύντομα υπό την προεδρία
 του (1942) εξελίχθηκε στη γιγάντια βιομηχανία κινηματογράφου. Τότε, την εποχή του
 πολέμου, ο Σκούρας ήταν πολύ δυνατός και πήγε στην Ουάσιγκτον και πέταξε και στο Μόντρεαλ και στο Λονδίνο, αναστατωμένος γιατί έμαθε πως στην Ελλάδα πεθαίνουν 
από πείνα. Συνάντησε τον Ρούζβελτ, τον Τσώρτσιλ, τον Στετίνιους, τον Ήντεν, τον 
Τζορτζ Άλεν, τους προέδρους του Ερυθρού Σταυρού Νόρμαν Ντέιβις (ΗΠΑ) και
 πρίγκιπα Κάρολο (Σουηδίας). Τον τελευταίο μάλιστα τον πίεσε τόσο, που ταξίδεψε
 ως το Βερολίνο και έπεισε τους Γερμανούς να δεχθούνε τα φορτία των τροφίμων
 και των φαρμάκων για τον ελληνικό λαό. Πρόεδρος τότε της «Ελληνικής Πολεμικής Περίθαλψης», ο Σκούρας θυμάται:
—Σε διάστημα δύο ετών, 17 Σουηδικά πλοία μεταφέρανε στην κατεχόμενη Ελλάδα
 τρόφιμα και φάρμακα αξίας 250 εκατομμυρίων δολαρίων. Οι Γερμανοί μάς είχανε 
βάλει τον όρο να μη λέμε ούτε από το ραδιόφωνο ότι προέρχονται από την Αμερική..
. Αλλά και μετά τον πόλεμο αγωνίστηκα και ανεγερθήκανε η νέα πτέρυγα του
 Ευαγγελισμού, τα νοσοκομεία Θεσσαλονίκης, Τρίπολης, Πύργου (ιδιαίτερη 
πατρίδα του) και 26 Υγειονομικά Κέντρα στη λοιπή χώρα...
Στη διάρκεια του πολέμου, ο Σπύρος Σκούρας έμαθε τη σύλληψη του ανηψιού
 του Θάνου (αδελφού του γνωστού αθλητικού παράγοντα Σπύρου Σκούρα του
 νεώτερου) και την καταδίκη του σε θάνατο από το γερμανικό στρατοδικείο. 
Εφτασε ως τη Στοκχόλμη για να τον σώσει, αλλά δεν μπόρεσε. Ο Θάνος 
Σκούρας είχε σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο Γέηλ και ήταν σημαίνων πράκτορας των 
Συμμάχων.
Μετά τον πόλεμο, ο  Σκούρας εξελίχθηκε σε παράγοντα του Ρεπου­μπλικανικού 
Κόμματος και συγκέντρωνε χρήματα στις εκλογές, κυρίως από τους Έλληνες μεγαλοεφοπλιστές. Τον θυμάμαι στη σουίτα του της «Μεγάλης Βρετανίας» με 
γραμματέα  την Όλγα Τζαβάρα, να τηλεφωνάει στο Μόντε Κάρλο και στο Παρίσι
 και να ζητάει εμβάσματα για τον προεκλογικό αγώνα του Νίξον κατά του Κένεντι,
 από τους Ωνάση και Νιάρχο.

ο Σκούρας βάζει ορχήστρα στο βωβό και φέρνει το 1952 το Σινεμασκό
Το 1952, η τηλεόραση είχε μειώσει την πελατεία των αιθουσών κινηματο­γράφου κατά 50%, με αποτέλεσμα να κλείσουν στις Η.Π.Α. 3.000 κινηματο­γράφοι. Οι παραγωγοί του Χόλιγουντ είχαν πανικοβληθεί και οι εγκέφαλοί του έκαναν μια συγκέντρωση ανωτάτου επιπέδου. Οι ομιλητές ήσαν τρομο­κρατημένοι. Όταν ήρθε η σειρά του Σπύρου Σκούρα, είπε απλά και σταράτα: Κύριοι, μας ρίξανε έξω τα Όσκαρ. Βάζουμε τη δύναμη μας σε πέντε-δέκα ταινίες που θα τα διεκδικήσουν, και αγνοούμε τις εκατοντάδες άλλες, αυτές που παίζονται σε χιλιάδες αίθουσες για εκατομμύρια κοσμάκη. Όπως αγνοούμε τους θεατές, μας αγνοούν... Ο Σκούρας ανέκαθεν φρόντιζε να ευχαριστήσει τον πελάτη και το 1926 ήταν ο πρώτος αιθουσάρχης που είχε βάλει οεχήστρα κάτω από την οθόνη του βωβού κινημαογράφου. Είχε καθιερώσει στο Σαιν Λιούις και παραστάσεις με κωμωδίες για παιδιά τα πρωινά των Κυριακών.Το ένα αδέλφι στο ταμείο, το άλλο  στη μηχανή προβολής και το τρίτο στα ποπ κορν κι΄αναψυκτικά...

 Έτσι και το 1952, ο Σκούρας σκέφτηκε ότι ο θεατής θέλει κάτι το καινούργιο, ένα έναυσμα να cinemaskop1ξαναγεμίσει τις αίθουσες. Άφησε τους εγκεφάλους του Χόλιγουντ να συτζητάνε  και πήγε και βρήκε το γηραιό Γάλλο εφευρέτη Κρετιέν, που από καιρό μιλούσε για μια νέα τεχνοτροπία προβολής πάνω σε γιγαντιαία οθόνη. Αμέσως αγόρασε την αποκλειστικότητα της εφεύρεσης, την ονόμασε «Σινεμα-σκόπ» και επένδυσε πάνω στη πρώτη της ταινία, το «Χιτώνα», περισσότερο από δέκα εκατομμύρια δολλάρια. Όταν το επληροφορήθη ο πρόεδρος της «Μέτρο Γκόλντουϊν Μάγερ» ανεφώνησε: «Πάει τρελλάθηκε ο Έλληνας». Η προβολή όμως του «Χιτώνα», το 1953, έκανε τους μισούς από τα 50% των χαμένων θεατών του κινηματογράφου να ξαναγυρίσουν στις σκοτεινές αίθουσες και τον Έλληνα, σωτήρα του Χόλιγουντ. Όλες οι εταιρίες έσπευσαν τότε, πατείς με πατώ σε, ν' αγοράσουν πανάκριβα δικαιώματα για να γυρίσουν κι αυτές ταινίες σινεμασκόπ.  φωτο: ο Σκούρας στη ταράτσα του Γάλλου εφευρέτη Κρετιέν, πρωτοβλέπει το Σινεμασκόπ και αγοράζει την αποκλειστικότητά του αυτοστιγμή.
Τώρα, ο πρόεδρος της «Τουέντιθ Σέντσουρι Φοξ», που θα εγκαταλείψει το αξίωμα του τον προσεχή Σεπτέμβριο, πλησιάζει τα 70 χρόνια. Κι όμως εξακολουθεί να εργάζεται τόσες ώρες, όσες όταν τα τρία αδέλφια οικοδομούσαν το μαγικό παλάτι τους. Από τις 8 το πρωί έως τις 8 το βράδι, ο γερος με τις φαρδιές πλάτες, το χοντρό σβέρκο και τη λιονταρίσια εμφάνιση, βρίσκεται στο γραφείο του, εκτός αν ταξιδεύει. Αλλά και στην περί­πτωση αυτή, στο ξενοδοχείο θα βρίσκεται με το τηλέφωνο στο χέρι και με μιά γραμματέα δίπλα του να της υπαγορεύει. Πουλώντας οικόπεδα της Φοξ στο Λος Άντζελες αγοράζει  βαπόρια για τα παιδιά του, που ανεπρόκοβα τα ανεβάζει και τα κατεβάζει...
Κανένας δεν ξέρει τι θα κάνει ο πρόεδρος, όταν μετά από δύο μήνες αφήσει το θρόνο του. Μαθημένος, εδώ και είκοσι χρόνια, ν' ασχολείται, ακόμη και στην πολυτελέστατη βίλα του—στο προάστιο Ράι, 25 μίλια έξω από το Μανχάταν—τις νύχτες και τα Σαββατοκύριακα, με τις δουλειές του κινηματογράφου, κινδυνεύει να πάθει μαρασμό. Ο Σκούρας χωρίς παραγωγούς, σκηνοθέτες, ηθοποιούς, σεναριογράφους, τεχνικούς και ανθρώπους γενικά των στούντιο, θα μοιάζει σαν έκπτωτος βασιλιάς χωρίς αυλικούς και στρατηγούς. Και οι φιλενάδες, που τις άλλαζε σαν πουκάμισα, αλλά για μόνιμη φανέλα- έλεγε- έχω τη Σαρούλα μου.
Όταν κάποιος φίλος του ομογενής, παλιός μετανάστης κι εκείνος που πλούτισε στην Αμερική, προσπάθησε να τον παρηγορήσει, μόλις έμαθε την αναγγελία της παραιτήσεως του, άκουσε τα εξής λόγια από τον ακατάβλητο Σκουροχωρίτη:
—Τι λες, ρέ πατριώτη; Μπας και νόμισες πως ξόφλησα; Όταν θα βλέπεις τον κοσμάκη,  στα ταμεία των κινηματογράφων, σ' όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης, για να δουν τις ταινίες που εγώ έκανα και συνεχίζουν στ΄αχνάρια μου να φτιάχνουν οι διάδοχοί μου, θα είμαι φευγάτος-ζωντανός! Όσο για τώρα κοντά, θα παίζω γκολφ με τον πρόεδρο της Αμερικής, θα πηγαίνω προσκυνητής στο Πατριάρχη, θα πετάγομαι ως τη Μόσχα, να πιώ βότκα με τον κολέγα μου Νικήτα.
Τα πιο αγαπημένα πλάσματα σήμερα για τον Σπύρο Σκούρα είναι η γυναίκα του Σάρα, τα παιδιά του Δάφνη, Σπύρος, Διάνα και Πλάτων, οι γαμπροί, οι νύφες και τα εγγόνια του. Ακόμη λατρεύει τον αδελφό του Γιωργή, την τυφλή αδελφή του, που βρίσκεται στην Αθήνα και τα δεκάδες ανήψια κι εγγόνια του.
Το 1968,  μου ΄λεγε στο γραφείο του: Το καλοκαίρι θα τους μαζέψω όλους στο Σκουροχώρι, να ψήσουμε αρνί στη σούβλα, να πιούμε κρασί και να χορέψουμε με τα κλαρίνα... Κι΄έκανε πως πάει για νερού του, για να μη δω τη συγκίνησή του. Κι΄όταν ξανακαθότανε στη πολυθρόνα  του, μου΄ λεγε: Βλάχο μου κι΄αν αποχωρησε ο Τζιμ Λόντος από τη παλαίστρα, νόμισες πως ξέχασε το αεροπλανικό; Ούτε ο Χριστοφορίδης που άνοιξε ρεστωράν ξέχασε τις μπουνιές του... Είχε και το παράπονο πως το ίδρυμα "Διαγόρας-Κουμπερτέν" για τη μόνιμη επαναφορά των Ολυμπιακών αγώνων στην Ελλάδα, θα πήγαινε στράφι, όπως  και πήγε, θα δείτε παρακάτω... Αρκετές φορές είχα επιχειρήσει να τον ρωτήσω για την περίοδο της φιλοξενείας του Χρουστσόφ στο Χόλιγουντ, αλλά απόφευγε να μου πει. Κρατούσε εφτασφράγιστο μυστικό τις κουβέντες τους με παρέα βότκα, ουίσκυ και ένα διερμηνέα, αλλά μου είπε πολλά το καλοκαίρι του 1966 στο Μόντρεαλ του Καναδά, όπως θα δείτε παρακάτω.  Κι΄αργότερα μου είπε κι΄άλλα  σε ταξίδια του στην Αθήνα, κόμβο ανάμεσα σε Κωνσταντινούπολι, που πήγαινε συχνά και Μόσχα, κάποιες φορές. 
Monroe

 
 
 
 
 
 
 
οι τρεις Έλληνες εραστές της Μέριλιν

 
Αυτό με λίγα λόγια, είναι το οδοιπορικό του πεινασμένου μετανάστη που έφτασε 
ν΄απολαύσει  το μέγα φαγοπότι του Χόλιγουντ! Αυτά κι΄ως προς τη φιλία του με 
τον σύντροφο Νικήτα, που όπως έγραψαν κάποιες εφημερίδες της εποχής, 
χειροκρότησε μετά μανίας όταν η Σίρλευ Μακ Λέην και το μπαλέτο του Καν Καν 
έδειξαν στο φινάλε  τα οπίσθιά τους... Ο Σκούρας γιατί να χειροκροτήσει, αφού 
έτσι για μεζέ καλούσε στο ιδιαίτερό του όποια στάρλετ λιχούδιαζε, ακόμη και
 πρωταγωνίστριες που πάσει θυσία ήθελαν κάποιο καλό ρόλο... Όταν λέω
 "ιδιαίτερό" του, εννοώ ένα μπάγκαλοους στην απέραντη περιοχή της Τ.Σ.Φοξ, 
από αυτά που χρησιμοποιούσαν οι πρωταγωνιστές και πρωταγωνίστριες κατά την
 διάρκεια των γυρισμάτων. Στο πιό απομακρυσμένο από τα στούντιο, κλειδοκράτορας
 ήταν ο δικός μας Τζορτζ Ζαγόρας, ανηψιός του Νίκου Γιαννιού που διαφέντευε το
 εστιατόριο και τη τροφοδοσία στα γυρίσματα των ταινιών. Εκεί ο κοτσονάτος βλάχος απολάμβανε τα "γλυκάδια" του, όπως μου  έλεγε ο φίλος Ζαγόρας, που πέθανε 
το 2003 στην Αθήνα. Εκεί οδηγήθηκε από τον Ζαγόρα και η Μαίρυλιν Μονρόε, 
χωρισμένη από τον αστυφύλακα άντρα της και  εντελώς άγνωστη, που την γνώρισε
 στο Σκούρα ο φίλος της ηθοποιός Νίκος Μινάρδος,  που ο πρόεδρος της Φοξ του
 έδωσε πρωταγωνιστικό ρόλο στη ταινία "Συνέβη στην Αθήνα". Μετά,  ο μπαρμπα 
Σπύρος την ξεφορτώθηκε  σαν σκυτάλη στον Ηλία Καζάν κι΄αυτός, αργότερα, την 
σύστησε στον συγγραφέα Άρθουρ Μίλλερ  που - διάσημη πιά -  τον παντρεύτηκε... 
Στη φωτο, ο ρεπόρτερ με τον γεννημένο και μεγαλωμένο στο Παγκράτι Νίκο Μινάρδο
 το 1967 στη βίλα του στο Μπέβερλυ Χιλς. Παντρεμένος με την Τζούλυ (κόρη του επι 
κεφαλής του εράνου των Εβραίων στο πόλεμο των εφτά ημερών) δεν θέλησε να μου
 πει κουβέντα για τον δεσμό του με την Μαίρυλιν. Αργότερα ο Μινάρδος έγινε στενός
 φίλος του Άραβα μαικήνα Κασόγκι και της αδελφής του,τον ανέμειξαν στο σκάνδαλο
 Ιράνγκέητ, αλλά τελικά βγήκε αθώος.
Ο Ωνάσης, θαυμαστής και φίλος του Σπύρου Σκούρα, μου έλεγε ότι αυτός ο "βλάχος"
 (έτσι αποκαλούσε τον ευατό του κι΄όσους συμπαθούσε ο Σκουροχωρίτης) στέκεται 
ψηλότερα από κάθε άλλο Έλληνα που διέπρεψε στη ξενητειά. Και εξηγούσε: Ο Τζιμ 
Λόντος είχε το ταλέντο του παλαιστή, ο Νικ δε Γκρηκ του χαρτοπαίκτη, ο Νιάρχος κι΄εγώ,
 ξέραμε γράμματα, μιλούσαμε γλώσσες, προερχόμαστε από οικογένειες εμπόρων. 
Ο Σπύρος και τ΄αδέλφια του έβοσκαν πρόβατα, ήσαν αγράμματοι και ποτέ δεν έμαθαν 
καλά ούτε ελληνικά ούτε εγγλέζικα. Και μόνο ότι αυτά τα βαλτοβατραχάκια τα βαλαν  με σκυλόψαρα του ωκεανού και νίκησαν, τα λέει όλα... Προσωπικά, υποκλίνομαι στον  
μπάρμπα Σπύρο!


φωτό: Με το ηθοποιό Νίκο Μινάρδο στο Μπέβερλι Χιλς



 MinardLibLA



Here are some pictures that Nick took while running the "Cafe De Paris" at the 20th Century fox studios. He was known as Uncle Nick to Shirley Temple and was her firiend while she grew up and one of a few that went to her wedding.

Τελευταία ανακάλυψα στο You Tube αυτό το βίντεο που δείχνει τον Nick Jianios (Νικόλαο Γιαννιό) εστιάτορα στο Λος Άντζελες και διευθυντή του "Καφε ντε Παρί", που εγευμάτιζαν οι ηθοποιοί της Τουέντιθ Σέντσουρι Φοξ την εποχή της παντοδυναμίας του Σπύρου Σκούρα. Θα τον δείτε, στην αρχή, με τον δημοσιογράφο Αλέκο Λιδωρίκη και τον Έλβις Πρίσλευ και μετά με άλλα αστέρια, όπως  Μάρλον Μπράντο, Μέρυλιν Μονρόε, Τάυρον Πάουερ κ.α. Ακόμη με τη μικρούλα  Σίρλευ Τεμπλ. Υπάρχει και η φωτογραφία που Νικήτα Χρουστσόφ και του Σπύρου Σκούρα που  συνγευματίζουν και υψώνουν τα ποτήρια τους, όταν ο ισχυρός άντρας της Σοβιετικής Ένωσης ήταν φιλοξενούμενος του Έλληνα μεγιστάνα στο Χόλιγουντ.  

Tribute to Nick Janios

<a href="/channel/UCHH9iDR_9EOMmyVmVu1Nhpg" class=" yt-uix-sessionlink     spf-link  g-hovercard" data-sessionlink="ei=Gs6vVIv1KMHrcMvngLAK" data-ytid="UCHH9iDR_9EOMmyVmVu1Nhpg" data-name="">P Graham</a>





 photo signature_zpsd2a79fd8.jpg