Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2015

Δύο καταπληκτικά άρθρα- σκέψεις από τις αγαπημένες …δίδυμες Μία πέτρα & Γλαύκη!!!!


Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2015

╰☆╮ΘΑ ΤΟΝ ΜΕΘΥΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΗΛΙΟ!... ΣΙΓΟΥΡΑ ΝΑΙ!╰☆╮

Πατέρα τα έμαθες τα νέα; 
Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι πια ΠΑΣΟΚ. Δηλαδή είναι ΠΑΣΟΚ,
αλλά δεν είναι εδώ, ενωμένο δυνατό. Αν το μισό ΠΑΣΟΚ 
βρίσκεται πατέρα στον Βαγγέλη, το άλλο μισό στον Γιώργο βρίσκεται. 
Κι αν ψάχνεις και τα υπόλοιπα κομμάτια του, ματαιοπονείς.
Το χειρότερο από όλα ξέρεις ποιο είναι πατέρα; Πως, πέρα από την πλάκα,
ο λαός είχε ταυτίσει το ΠΑΣΟΚ με εσένα, τον Αντρέα ή με κάθε Παπανδρέου τέσπα.
Καταλαβαίνεις τι σημαίνει αυτό ε; Θα πηγαίνει η κάθε γριά με αλτσχάιμερ 
στο εκλογικό τμήμα, θα λέει ότι θέλει να ψηφίσει ΠΑΣΟΚ, θα της δίνουν τα ψηφοδέλτια 
αυτουνού του ακατονόμαστου του Βαγγέλη και θα πηγαίνει στο σπίτι χαρούμενη,
να πει στο γέρο της ότι ψήφισε Γιωργάκη! Μπάχαλο μού το κάνανε το μαγαζάκι πατέρα.
Τώρα που το σκέφτομαι, θα μπορούσα να είχα βγάλει το νέο μου κόμμα ΠΑΣΟΚ Νο 2
αλλά με προβλημάτισε αυτό το "Νο" μες στη μέση, για τυχόν συνειρμούς... :(

.................................................................................................
.................................................................................................

Στην πολιτική σκακιέρα, καμία κίνηση κανενός πο(ω)λιτικού, δεν γίνεται τυχαία.
Όποιος το βλέπει έτσι, ή αφελής είναι ή αφελής. Τυχαία δεν έχει γίνει κανένα κόμμα,
καμία κίνηση, καμία διάσπαση, καμία "μεταγραφή", κανένα "ναι σε όλα" στη Βουλή.
Όταν ο Βαγγέλης γινόταν κάποτε το δεξί χέρι του Αντρέα, μόνο τυχαίο δεν ήταν. 
Καραδοκούσε την κατάλληλη στιγμή. Η οποία όμως ήρθε. Αλλά...τον προσπέρασε.
Η βάση του ΠΑΣΟΚ εξέλεξε πανηγυρικά για πρόεδρο τον Γιώργο Παπανδρέου.
Κι έκατσε λες εσύ ο Βαγγέλης με σταυρωμένα τα χέρια; Όχι, πες, κοιτάς αυτήν 
εδώ την φωτογραφία=με χίλιες λέξεις και πιστεύεις ότι ο Βαγγέλης έκατσε φρόνιμος;
Ο λάκκος σκαβόταν βαθιά, για να πέσει μέσα κάποια στιγμή ο Γιώργος.
Και η κατάλληλη στιγμή, ήρθε όταν ο Γιώργος έβαλε την χώρα στο ΔΝΤ.
Δεν θα μάθει κανείς από εμάς τους κοινούς θνητούς, τι παιζόταν τότε και
ο Γιώργος οδήγησε την χώρα στο στόμα του λύκου. Σημασία έχει πως, 
παρασκηνιακά θα γινόταν της κακομοίρας. Δεν εννοώ εντός κόμματος, 
εννοώ διεθνώς. Απειλήθηκε ή μας πούλησε έτσι στην ψύχρα;
Απλοϊκά εξετάζοντας το, ο Γιώργος ήταν ένας πουλημένος, που μας...
είχε τάξει στο ΔΝΤ κι ως εκεί. Την αλήθεια όμως μάλλον θα την πάρει στον τάφο του.
Η κίνηση του για "δημοψήφισμα" ερμηνεύτηκε το κύκνειο άσμα του, αλλά και πάλι,
στην κουίντα στεκόταν ένας Βαγγέλης, μια Μέρκελ, ένα ΔΝΤ και ποιος ξέρει τι άλλο.
Κι αν εδώ -ανάμεσα στα λεγόμενα του- υπάρχει δόση αλήθειας...η αλήθεια είναι ότι
δεν θα τον πιστέψει κανείς. Όχι μόνο οι πρώην "σύντροφοι", αλλά κυρίως 
οι πρώην ψηφοφόροι. Κι ο λόγος είναι απλός: ο Γιώργος είναι 
σαν τον παλιό γκόμενο. Αφού σου έχει τάξει τον ουρανό με τα άστρα, 
αφού τον έχεις πιστέψει κι έχεις πέσει στην αγκαλιά του χωρίς κανέναν ενδοιασμό,
μια ωραία πρωία ο γκόμενος σε ξε-πουλάει κι εσύ πέφτεις στα πατώματα.
Επιστρέφει ξαφνικά μια μέρα, όταν εσύ είσαι "αλλού". Πολύ αργά για δάκρυα.

.................................................................................................
.................................................................................................

Πατέρα, τα έμαθες τα νέα; Πάει η Άντζελα...σαν της γαρδένιας τον ανθό!
Ο Βαγγέλης φυσικά είχε το θράσος να μιλήσει για άστεγους τυχοδιώκτες! Κλικ!
Προφανώς, γνωρίζει μόνο από...σπιτωμένους τυχοδιώκτες και μάλιστα 
εκείνους που έχουν χρεώσει τον λαό ως τον λαιμό, ακόμα και για τα κόμματα τους.
Βαγγέλη άσε τα νάζια κι αν θες να σώσεις το τομάρι σου, μπες στο Επικρατείας της ΝΔ!
Πάντως τα αμαρτήματα του Βαγγέλη είναι ολόκληρο βιβλίο και δεν γράφονται έτσι απλά.
Το εγκληματικότερο όλων, είναι ο νόμος περί ευθύνης υπουργών. Έγκλημα χωρίς τιμωρία. Κάπου στο διαδίκτυο, διάβασα ένα σχόλιο που το βρήκα πολύ επιτυχημένο:
"Το μόνο θετικό που βλέπω στην ύπαρξη του νέου κόμματος (του Γιώργου) 
είναι να κόψει το ΠΑΣΟΚ στα δυο και να μην μπει κανείς τους στη Βουλή. 
Το άλλο πιο σατανικό σενάριο με πολύ γέλιο, είναι να πάρει ο ΓΑΠ 3% και
ο Βαγγελάκης 2,9%! Αν και προτιμώ και τους δύο εκτός, το σενάριο β' 
θα μας χαρίσει μια μοναδική φάτσα πατημένου φραγκόσυκου 
του Βαγγέλη, που θα είναι για πρωτιά σε διαγωνισμό φωτογραφίας με θέμα: 
"μετά το εγκεφαλικό!" Εγώ θα συμπλήρωνα, ότι όλα εξαρτώνται από 
το τι θα κάνει ο Έλληνας στις 25 του μήνα. Κατά πόσο θα ψηφίσει με μνήμη
και συνείδηση. Αλλά και κατά πόσο -δεν θα σταματήσω να το λέω-
θα φροντίσει ο καθένας μας, μέσα από το μετερίζι του, να επηρεάσει 
τον περίγυρο του, για να φύγουν όλοι οι καταστροφείς μαζί. 
Θα τον αλλάξουμε τον ρου της Ιστορίας ή θα σαπίσουμε;
Θα την κάνουμε την υπέρβαση ή θα κρυφτούμε στο λαγούμι μας;
Θα τον μεθύσουμε τον "Ήλιο" της ανατροπής ή θα ψηφίσουμε
για άλλη μια φορά -και μάλιστα αμαχητί- τους σεσημασμένους;






Δεκαέξι και σήμερα... Σαν το χριστουγεννιάτικο ημερολόγιο της τζαμποσακούλας!


πηγή:http://pistos-petra.blogspot.gr/2015/01/blog-post_9.html?showComment=142082
4501242#c7442973900476194127

Τρίτη, 6 Ιανουαρίου 2015

Η εποχή μας την κούραση δεν την χωρά (;) ...



Αν με ρωτούσε κάποιος αυτή την εποχή πώς αισθάνομαι, θα του απαντούσα άμεσα και χωρίς περιστροφές ότι κουράστηκα!

Κουράστηκα να χαρίζω το χαμόγελο και την αισιοδοξία στους γύρω μου μέσα σε όλη αυτή την σκοτεινιά. Κουράστηκα να σπαταλώ φαιά ουσία, για να γυρίσω τον τροχό στα μυαλά κάποιων που με περιβάλλουν, να τους μεταδίδω ίχνη ελπίδας σ’ ένα δύσβατο, μοναχικό μονοπάτι. Ένα μονοπάτι που μπορεί να μετατραπεί σε λεωφόρο, αρκεί αυτά τα ίχνη να γίνουν βήματα που θ’ ακουστούν.


Κουράστηκα να κατανοώ, να δείχνω ενσυναίσθηση σ’ εκείνους που διστάζουν, απογοητεύονται, φοβούνται, εγκαταλείπουν κάθε προσπάθεια αντίστασης και αντίδρασης.
Κουράστηκα να θυμώνω με όσους συμβιώνουν «καθέτως» και «οριζοντίως» σε τούτον τον τόπο μ’ εμένα, διότι αδιαφορούν για όλους κι επικεντρώνονται μόνο στο «Εγώ» τους. Ένα τεράστιο «Εγώ», που για εκείνους που βρίσκονται «καθέτως» ψηλότερα, εξωτερικεύεται χαιρέκακα με την κατάχρηση της εξουσίας, την καταπάτηση των δικαιωμάτων όλων των άλλων, την καταλήστευση των κεκτημένων πολλών χρόνων, την καταστολή κάθε αντίδρασης μέσα από το παγερό πρόσωπο της βίας. Όσο για εκείνους που βιώνουν όλα αυτά «οριζοντίως» μαζί μου και τα αποδέχονται ως φυσικά ή ως αναγκαίο κακό, πιστεύω ότι το τεράστιο «Εγώ» τους ικανοποιείται με το να είναι με το μέρος των «δυνατών», λόγω οικτρής ανασφάλειας, ή επειδή η τσέπη τους παραμένει γεμάτη με αυτή τους την επιλογή, πουλώντας έτσι κάθε τι ιερό και όσιο σ’ αυτή την χώρα.
Κουράστηκα ν’ αηδιάζω με όλους όσους «ταξιδεύουν» σ’ άλλη γη και σ’ άλλα μέρη, όσους είναι χαμένοι αλλού και δεν έχουν αντιληφθεί τι διαδραματίζεται γύρω τους – ξέχασα, αυτοί είναι και θα είναι οι πιο ευτυχείς, πάντα σε βάρος όλων των υπολοίπων!
Κουράστηκα να νοιάζομαι…
Κοιτώντας όμως τα βλέμματα των παιδιών αισθάνομαι να με κολλάνε στον τοίχο, σαν να μου λένε: «Δεν έχεις το δικαίωμα να αισθάνεσαι κουρασμένη, όταν δεν έχεις κάνει τίποτα ουσιαστικό γι’ αυτό που έχεις υποχρέωση ως ενήλικος πολίτης»!
Αυτά τα βλέμματα, που ακόμα δεν έχουν γνωρίσει όλη την αγριάδα του κόσμου ετούτου, έχουν απόλυτο δίκιο. Η εποχή μας την κούραση δεν την χωρά! Οτιδήποτε ειπωθεί διαφορετικό είναι φτηνή δικαιολογία και δηλώνει άφθαστη υποκρισία.
Ποιος μου είπε ότι έχω ελαφρυντικά ομολογώντας την κούραση που με καταβάλλει και μένοντας επί της ουσίας άπραγη; Ποιος μου είπε ότι με τις υποτυπώδεις προσπάθειές μου, προσφορές από «ψίχουλα», συμβάλλω δραστικά στο να σωθεί η κατάσταση; Ποιος μου είπε τελικά ότι ζητώντας συγνώμη από τη γενιά που έρχεται, έχω ξεμπερδέψει και μπορώ να κοιμάμαι ήσυχη περιμένοντας από εκείνα να δράσουν, προκειμένου να καθαρίσει η «χαβούζα» που τους σέρβιρα;
Είναι χρέος μου ν’ αφήσω τις «σάπιες» δικαιολογίες (όπως έλεγε χαρακτηριστικά κι εύστοχα ένα πολύ αγαπημένο μου λαϊκό πρόσωπο), τα ψευδοδιλήμματα και να σταθώ στο ύψος των περιστάσεων ως υπεύθυνος άνθρωπος. Να μην ντρέπομαι για μένα, να μην ντρέπονται εξίσου το παιδί μου και οι μαθητές μου για το αγαπημένο τους πρόσωπο.
Διατυπώνω τις σκέψεις μου σε πρώτο ενικό πρόσωπο, γιατί θεωρώ ότι εκεί πρέπει να έρθει πρώτα ο καθένας από μας. Να έρθει σ’ αυτό το «Εγώ» μέσα από την χρήσιμη διάστασή του, της αυτοκριτικής, της αφύπνισης και της αυτοδιάθεσης. Έπειτα να περάσει στο «Εμείς», με σκοπό αφενός να προσφέρει στον εαυτό του την αξιοπρέπεια κι αφετέρου να παραδώσει στο παιδί του, στη γενιά που ξεκινά τώρα και ακολούθως στα παιδιά που δεν ξέρουμε αν θα τους δοθεί η ευκαιρία να γεννηθούν ένα πιο ανθρώπινο μέλλον.
Όλο το παραπάνω εκφράζει μια βασανιστική, προσωπική ανησυχία (σίγουρα και πολλών άλλων) και μία έκκληση σε δράση πριν χαθεί κάθε ελπίδα!
Σήμερα γράφει η Γλαύκη/άστεγη καταληψίας και απαντά και στα σχόλια σας. Η πρώτη φωτογραφία είναι δική μου επιλογή και η δεύτερη δική της. Γλαύκη, δάμασέ το αυτό το άτιμο το "άτι"! Καλή Χρονιά Με Υγεία Για Όλους! Petra 
___________ Μια Πέτρα _________ Foto αρχική: Caras Ionut ~ Foto δεύτερη: Google __________

http://mia-petra.blogspot.gr/2015/01/blog-post.html 

 photo signature_zpsd2a79fd8.jpg

2 σχόλια:

Mia Petra είπε...

Σας ευχαριστώ πολύ για τις αναδημοσιεύσεις με την αναφορά της πηγής. Βέβαια, να σας διευκρινίσω ότι η Γλαύκη δεν είναι η δίδυμη αδερφή μου (!) αλλά μια πολύ καλή φίλη! Καλή χρονιά κι από δω :)

Dimiourgia Epikinonia είπε...

Αγαπημένες φίλες μας το γνωρίζω
γιατί σας διαβάζουμε!!!
Είναι ένα λογοπαίγνιο δικό μου
για τις ταυτόσημες σκέψεις σας!!!!
Παύλος