Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2016

Πρώτη Σερρών:Τρυγητός των Αμπελιών 29-9-1941!!!!! -Συγκλονιστική αφήγηση και άριστη μνήμη και γραφή από τον αγαπητό μας Κώστα Π. Γιαννούση


Συγγενείς και η οικογένεια Κώστα Π. Γιαννούση 1940


Κώστας Π. Γιαννούσης

Μάλιστα φίλοι μου ,θυμάμαι την ημέρα που έμεινε
στην μνήμη μου για πάντα!
Την Κατοχή ,οι Βούλγαροι ,δεν μας επέτρεπαν να πηγαίνουμε στα Αμπέλια μας κάθε μέρα ή ώρα, για να μην γίνονται κλεψιές σε Σταφύλια που ήταν το" Νόμισμα" στην κατοχή, διότι είχε αξία στις ανταλλαγές ,προϊόντων με τα χωριά του κάμπου ,(φασόλια, σιτάρι ,τρόφιμα κτλ.
Έτσι ο τρύγος ήταν γεγονός για όλους τους Πρωταίους, έπρεπε να γίνει την ίδια ημέρα, που όριζαν οι τοπικοί Άρχοντες ,(Ο Δήμαρχος) πχ.
 Έτσι εκείνη την Δευτέρα ,29-9-41, όλοι οι συγχωριανοί άρχισαν τον τρύγο.
Έτσι και εμείς ,πρωί -πρωί πήγαμε στο δικό μας Αμπέλι με βοηθούς τους γείτονες μας για έξτρα χέρια και με διπλά "Καδιά- Κοφίνια» και  γρήγορα τα γέμισαν δυο (φορτώματα)για να  τα πηγαίνω εγώ στο σπίτι και να ξαναγυρίσω  να πάρω και άλλα κτλ.
Όλος ο κάμπος ,τα Αμπέλια ,είχαν γεμίσει κόσμο,που έκαναν την ίδια δουλειά, κανείς δεν  ήξερε τίποτε τι είχε συμβεί.
Όταν έφθασα στο χωριό ,βρήκα τους Βούλγαρους αγριεμένους ,και πράγμα παράξενο για μένα 11 χρόνων τότε, φοβήθηκα  πραγματικά ,αλλά ενώ όλοι γυρνούσαν πίσω
στο χωριό (αφού οι τότε αγροφύλακες ) τους έδιωχναν από τα Αμπέλια τους ,εγώ έπρεπε να πηγαίνω για να πάρω τους δικούς μας που θα είχαν γεμίσει και άλλα φορτία !
Με σταμάτησαν θυμωμένοι και με όπλα οι  Βούλγαροι ,αλλά προσπάθησα να τους εξηγήσω, ότι είχα αφήσει κόσμο στο Αμπέλι και έπρεπε να πηγαίνω να τους πάρω πίσω.
Που να καταλάβουν αυτοί τι τους έλεγα στα  Ελληνικά, τελικά κάποιος κατάλαβε και με άφησε να περάσω ,εν τω μεταξύ όλοι που γυρνούσαν πίσω στο χωριό με έλεγαν γυρνά πίσω .
Τέλος πήγα τους πήρα και οτι είχα τρυγήσει και ήρθαμε όλοι στο χωριό.
Αποκλεισμένοι γύρω, τρομαγμένοι οι Πρωταίοι ήρθαν τα "Νέα" ότι στον Ν. Δράμας, έγινε  "Επανάσταση" και θα φύγουν οι Βούλγαροι κτλ. αλλά χαμένες ελπίδες ,και το τι έγινε μετά !
Την άλλη μέρα ,επειδή είχαν φύγει οι χωριανοί  από τα Αμπέλια τους ,και έμειναν σταφύλια  κομμένα.
 Οι Αρχές του χωριού φρόντισαν να  επιτραπεί στους Πρωταιους να πηγαίνουν να πάρουν τα μαζεμένα ,και να γυρίσουν πίσω  στις 9 πμ. πάλι ,αφού ισχύει ο αποκλεισμός.
Πήγαμε πάλι παραβαίνοντας την διαταγή και συνεχίσαμε τον τρύγο, κακώς.
Γιατί κατά τις 10 πμ. φάνηκαν δυο αεροπλάνα και γύριζαν πάνω από τα Αμπέλια που είχε κόσμο και άρχισαν να πυροβολούν  με ριπές ,και τότε παγώσαμε όλοι αφήσαμε τα
πράγματα και τρέξαμε για να κρυφτούμε όπου να είναι, εν τω μεταξύ το μεγαλύτερο πανικό δοκιμάσαμε όταν το μεγάλο αεροπλάνο  πέταξε επάνω από το χωριό, και είδαμε ξαφνικά καπνός να βγαίνει από την Ανατολική  άκρη του χωριού ,και ένας κρότος δυνατός ακούστηκε ήταν η βόμβα που έριξαν και έπεσε στου Γαλετσα ( Τσομπάνη) τον αχυρώνα ευτυχώς δίχως θύματα στο χωριό,!!!
Τότε όλοι γύρισαν πίσω στα σπίτια τους και δεν υπήρχε ποια κυκλοφορία ,ούτε ψυχή έξω.
Τότε δεν κυκλοφορούσαν τα νέα ,όπως σήμερα, στιγμιαία .
Προπολεμικά, υπήρχε ο " Τελάλης" άνθρωπος της κοινότητος που γυρνούσε στους δρόμους και μετέδιδε φωνάζοντας τις  διαταγές των αρχών, ή σημαντικά νέα ,κτλ.
Οι κατακτητές είχαν τους "Δεκάρχες" κάθε γειτονιά είχε τον  δικό της, ήταν κάποιοι που είχαν κάποια προσωπικότητα, η  εκτίμηση από τους γειτόνους τους, αυτοί ήταν υπεύθυνοι για να πληροφορούν τους υπόλοιπους ,με τις διαταγές της "Αρχής" να εκτελούν τις οδηγίες από αυτές ,και να είναι γενικά  υπόλογοι εάν δεν γινόταν όλα όπως ήθελαν οι κατακτητές.
Έτσι ειδοποιήθηκαν όλοι οι Δεκάρχες ,πως πρέπει να φυλάξουν οι άνδρες του χωριού, ικανοί για την δουλειά αυτή την Πρώτη Σερρών.
Από τους επαναστάτες (τάχατες) μήπως έρθουν και κάνουν  κάτι ,όπως έγινε σε χωριά του Ν. Δράμας, κτλ, δεν έλεγαν όμως τι ακριβώς γίνεται ,ή τι έγινε.
Έτσι διέταξαν να βγουν οι άνδρες το βράδυ στην Κοινότητα, και να μείνουν ανοικτά τα δυο Καφενεία του Συνεταιρισμού τις νύχτες για να είναι όλοι έτοιμοι για δράση όταν θα έρθουν οι " Επαναστάτες"!
Μοίρασαν δε και σε μερικούς πίσω τα κυνηγετικά τους όπλα που τα είχαν κατάσχει προηγουμένως .
Στο σπίτι μας τα βραδιά μαζευόταν οι γείτονες μας επειδή  ο  Μακαρίτης ο Πατέρας μας ήταν ένας από τους  τριάντα και Δεκάρχες, ηλικιωμένος ,και ήσυχος .
Έτσι την Τρίτη το βράδυ 30-9-41 ενώ υπήρχε ησυχία ,ξαφνικά δήθεν το φυλάκιο που ήταν στις Αλωβίτσες ,δήθεν είδαν  κάποιους να κινούνται για να μπουν στο χωριό και ο Βούλγαρος που ήταν εκεί με το πολυβόλο έριξε κάτι ριπές, και τότε οι άνδρες που ήταν στα δυο διανυκτερεύοντα καφενεία οπλισμένοι με ρόπαλα τσεκούρια, τους έβγαλαν όλους και τους  έβαλαν να τρέχουν προς το ,γήπεδο του χωριού φωνάζοντας  
"Α Ε Ρ Α -Α ΕΡΑΑΑ" εμείς στο σπίτι μαζί με τους γείτονες  τρομάξαμε πραγματικά εγώ ενώ κοιμόμουν άρχισα να τρέμω  και δεν μπορούσαν να με σταματήσουν.
Οι μεγάλοι γελούσαν !!!!!!
Την άλλη ημέρα, και την 2-10-41 μάθαμε τα τραγικά νέα της Κορμίστας, τότε οι κάτοικοι της Πρώτης ,κατάλαβαν τι γίνεται!
Στο βουνό εν τω μεταξύ είχαν έρθει οικογένειες ολόκληρες, φοβισμένες από την μανία των κατακτητών, που έκαιγαν  χωριά ,σκότωναν Έλληνες , χωρίς τίποτα μόνον για να σβήσουν, την δήθεν "Επανάσταση"!!
Μερικοί από τις οικογένειες αυτές είχαν γνωστούς στο χωριό  και κατέβαιναν στην Πρώτη για να μπορέσουν να πάρουν από  τους γνωστούς τους ,τρόφιμα για την υπόλοιπη
οικογένεια τους που υπήρχε στο βουνό ,και οι κατακτητές τους έπιαναν  και τους κατέβαζαν στον Δήμαρχο, ο οποίος τους έκλεινε στο υπόγειο του πάλαι ποτέ Κοινοτικού Καταστήματος ( το οποίο)  σήμερα δεν υπάρχει ,επειδή το πήρε η Κατεδάφιση !!!!!
Δεν ησύχασε ο κόσμος και περιμέναμε ότι κάτι άσχημο θα γινόταν, και πράγματι, κατά το μεσημέρι, ήρθαν τέσσερα  φορτηγά αυτοκίνητα και στο πρώτο που ήταν με παραπέτα.
Ήταν φορτωμένο ένα μικρό κανόνι και στα υπόλοιπα τρία  ήταν Βούλγαροι στρατιώτες με βαρύ οπλισμό.
Ήταν το εκτελεστικό απόσπασμα που έκανε το μεγάλο φονικό  στην Κορμίστα, είχε παγώσει το χωριό !
Οι λίγοι μικροί σαν εμένα ,που είδαμε αυτό ,τρέξαμε στα σπίτια μας, φοβούμενοι πως κάτι κακό θα συμβεί και σε εμάς!
Δεν περιμέναμε καλοσύνη από τους κατακτητές!!
Έγινε όμως κάτι που δεν άρεσε σε κανέναν!
Έβγαλαν τους κρατούμενους και τους παρέδωσαν στην οργή  του αποσπασματάρχου, που τους τουφέκισαν έξω από το χωριό.
Κρίμα !!Αλλοίμονο!! Φρίκη !! Οι Κατακτητές !! Ο Πόλεμος!!
Έφυγε το απόσπασμα προς την επόμενη στάση του και τότε, οι συγχωριανοί μας βγήκαν από τα σπίτια τους και ήρθαν στην αγορά ,όπου ξετυλίχτηκε ένα άλλο συμβάν που γέμισε δάκρυα όλων των παρόντων στην στιγμή εκείνη αλλά και μετά.
Συνέβη το εξής ,με τους κρατούμενους στο υπόγειο της  Κοινότητος ήταν και δυο νεαροί, κρατούμενοι από το Δοξάτο!
Ο Δήμαρχος τους λυπήθηκε και δεν τους παρέδωσε στο απόσπασμα, και μπροστά στα μάτια όλων μας τους έδωσε  κάτι σαν φύλλο πορείας να πηγαίνουν στην πόλη τους πίσω  στις οικογένειες τους, είχαν τυχερό που βρέθηκε κάποιος από τους Κατακτητές με ανθρώπινα αισθήματα, έλεγαν ότι ήταν συνταξιούχος Δάσκαλος, διορισμένος Δήμαρχος στην Πρώτη.
Basil Romanosky ονομαζόμενος, αυτός και Αστυνόμος του χωριού (Startsios) Dimitri , κατάφεραν και σταμάτησαν την
" Λύσσα» του Αποσπασματάρχου, το κατάλαβε όλο το χωριό.!!!!!!
Γιαυτό γράφω ότι είναι για μένα ,μια κακή ανάμνηση, ο τρύγος  το 1941.-.-.-

Σχόλιο του blog:
Κώστα μου συγκλονιστική πραγματικά η αφηγηματική σου εμπειρία στα παιδικά και πολύ δύσκολα χρόνια της κατοχής.... 
Θα φροντίσω να την μεταφέρω στην ομάδα για να θυμηθούν οι παλαιότεροι...όσοι βέβαια διαβάζουν σε αυτή την ηλικία....και βέβαια εμείς οι νεότεροι να μάθουμε από το παρελθόν για να βαδίσουμε στο...μέλλον....
Είναι η ιστορία του τόπου μας....οι ρίζες μας....
Ευχαριστώ προσωπικά για την αφήγηση σου αυτή...
Ελπίζω να συνεχίσεις να μας συνεπαίρνεις με τις εμπειρίες της ζωής από την κατοχή ως σήμερα...

Ευχαριστώ πολύ για το συγκλονιστικό σου αφήγημα Κώστα μου

Χρόνια Πολλά με υγεία και υπομονή..

Παύλος Π.Νούνης

Υ.Γ: η ορθογραφία του κειμένου άψογη όπως πάντα Κώστα μου….
 


Επιμέλεια έλεγχος & διαμόρφωση κειμένου: Παύλος Π.Νούνης
 

 photo signature_zpsd2a79fd8.jpg