Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

Πρώτη Σερρών : "ΌΤΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΕ ΞΑΦΝΙΑΖΟΥΝ…" Ένα άρθρο από την αγαπητή Θάλεια Δ. Κασάπη συνταξιούχο εκπαιδευτικό.!

Φωτογραφία της Thalia Kaspi.



Thalia Kaspi 

Αφορμή για την σημερινή μου ανάρτηση μου την έδωσε ένας διαδικτυακός φίλος κι όχι μόνο, ο Χριστόφορος Παλαμίδης, με την κριτική που έκανε σε πρόσφατη ερασιτεχνική θεατρική παράσταση στην πόλη των Σερρών και την οποία παρακολούθησε.
Πάρα πολλά κι ουσιαστικά ήταν τα επιχειρήματά του για τους λόγους που η θεατρική παιδεία πρέπει να έχει δεσπόζουσα θέση στο εκπαιδευτικό γίγνεσθαι. Παραθέτω μερικά από τα επιχειρήματά του.
1. Το θέατρο πρώτα απ’ όλα καλλιεργεί την υπευθυνότητα, την πειθαρχία και το ομαδικό πνεύμα, που αποτελεί σοβαρό μειονέκτημα της φυλής μας. Στην παράσταση δεν μπορείς να κάνεις ότι θέλεις, γιατί είσαι υπεύθυνος όχι μόνον για τον εαυτό σου, αλλά και για το σύνολο της ομάδας, η οποία από τις πρώτες πρόβες, επιβάλλει τους κανόνες της, που αν δεν τους τηρήσεις σε αποβάλλει.
2. Ένα άλλο πλεονέκτημα του θεάτρου είναι, ότι σου μαθαίνει να εκφράζεσαι στον προφορικό λόγο, εκπαιδευόμενος στην ορθοφωνία, στη χρήση των σημείων στίξεως και στον τονισμό λέξεων, στις οποίες θέλεις να δώσεις έμφαση. Είναι λυπηρό να ακούς ομιλητές να λένε σημαντικά πράγματα με μονότονο τρόπο, που κοιμίζει το ακροατήριο και το κάνει να χασμουριέται.
3. Τέλος θεωρώ σαν μέγιστο όφελος για το ίδιο το μαθητή από τη συμμετοχή του σε θεατρική παράσταση, το ό,τι μαθαίνει να εκφράζεται ενώπιον ακροατηρίου.
Εγκρίνω την άποψή του και την επαυξάνω, αναφέροντας μια από τις προσωπικές μου εμπειρίες τον καιρό που βρισκόμουν ακόμα στην ενεργή δράση.
Χριστούγεννα κι έπρεπε να παρουσιάσω, με τους μαθητές μου της ΣΤ’ Τάξης τη γιορτή των Χριστουγέννων, κατ’ αποκλειστικότητα. Το ψάξιμο πολύ και επειδή είμαι δύσκολος κι απαιτητικός άνθρωπος, είμαι κι ανικανοποίητος με τα τετριμμένα… Έτσι έγραψα το δικό μου θεατρικό έργο με εικόνες και γεγονότα εκείνης της εποχής.
Ένα από τα αυτοδύναμα σκετσάκια είχε ως θέμα «Τον πλούτο και τη Φτώχια». Ήταν η εποχή της τρέλας με το χρηματιστήριο και τα Golden boy έδιναν κι έπαιρναν… Όλο το σκετς βασιζόταν στον πλούσιο και καλοντυμένο βιαστικό κύριο που συναντούσε μια ζητιάνα στο διάβα του.
Ως εδώ καλά. Το πρόβλημα δημιουργήθηκε όταν κανένα από τα κορίτσια μου δεν ήθελε να παίξει το ρόλο της ζητιάνας. Υποτιμητικό, γαρ! Μόνο μια δειλή κι αδύναμη φωνή ακούστηκε από το βάθος της αίθουσας. «Εγώ, κυρία, θέλω να παίξω το ρόλο αυτό!»
Η αδύναμη και συνεσταλμένη φωνή προερχόταν από την Ελόνα, μια Αλβανιδούλα πανέξυπνη, λιγομίλητη κι απομονωμένη από την …ελληνική ελίτ, διακριτικά μεν, αλλά απομονωμένη.
Δίστασα, είναι γεγονός, φοβούμενη την περαιτέρω απόρριψή της από τον πληθυσμό της τάξης μου, αφού με το ρόλο αυτό θα ήταν σαν να επιβεβαίωνα ακόμα κι εγώ το «κατώτερο» της Ελόνας. Όμως επέμενε και στο τέλος λύγισα.
Ο φόβος μου επαληθεύτηκε την άλλη μέρα, όχι από τα παιδιά αλλά από τη μητέρα της Ελόνας. Ήρθε με άγριες διαθέσεις απέναντί μου, γιατί θεώρησε πως η επιλογή μου ήταν σκόπιμη. Η μικρή όμως ήταν τόσο κάθετη στην απόφασή της και δεν μπορούσε κανείς να της πάρει αυτό που είχε κερδίσει με το σπαθί της…
Μη θέλοντας να μακρηγορήσω, φτάνω στο αποτέλεσμα. Η Ελόνα μου, ήταν την ημέρα της παράστασης συγκλονιστική!!! Ολοκληρωμένη ηθοποιός, Κατίνα Παξινού στην ερμηνεία της. Έβγαλε την ψυχή της, έβγαλε τους καημούς της κι ό,τι ως τότε βίωνε.
Όλοι οι γονείς, όλα τα παιδιά του Σχολείου όρθιοι, μικροί και μεγάλοι χειροκροτούσαν μανιωδώς και τα μάτια των περισσοτέρων είχαν γεμίσει δάκρυα…
Μετά την παράσταση αυτή, η Ελόνα δεν έμεινε ποτέ ξανά μόνη κι απομονωμένη στο διάλλειμα. Είχε κατακτήσει τη θέση της επάξια με ένα και μόνο θεατρικό ρόλο. Έπαψε να είναι το σιωπηλό και διστακτικό παιδί, χωρίς ποτέ να πάψει να είναι διακριτική και κυρία. Ξεδίπλωσε όλα τα χαρίσματα χαρακτήρα και μυαλού. Σήμερα έχει τελειώσει την Ιατρική Σχολή και είναι μια από τις καλές κι ανθρώπινες παρουσίες στο Νοσοκομείο όπου εργάζεται.
Να, λοιπόν, γιατί το ΣΧΟΛΕΙΟ θα πρέπει να είναι πολύπλευρο κι όχι τόσο στεγνό και στείρο. Το ελληνικό σχολείο πάσχει από επαναλαμβανόμενο βερμπαλισμό, τις πιο πολλές φορές άνευ ουσίας. Το γεμάτο, με στείρα γνώση αποστήθισης, Αναλυτικό Πρόγραμμα, η έλλειψη ενθουσιασμού και πρωτοβουλιών των εκπαιδευτικών, κατά πλειοψηφία, τα καθημερινά αδιέξοδα εκπαιδευτικών, γονιών και παιδιών, το έχουν μετατρέψει , αντί για χώρο χαράς και δημιουργίας, σε χώρο άγχους και βίας.

11/5/2017
Θάλεια Δ.Κασάπη


Σχόλιο του blog : Συγχαρητήρια Θάλεια μου....

Επιμέλεια : Παύλος Π.Νούνης

 photo signature_zpsd2a79fd8.jpg