Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

Ελλη Λαμπέτη: Γεννήθηκα με πολύ ταλέντο και το σκόρπισα έτσι άθλια


Η μεγάλη η ελληνίδα ηθοποιός γεννήθηκε
 σαν σήμερα πριν από 92 χρόνια.
 
«Το ότι αγαπήθηκα πολύ, είναι κάτι. Επίσης, το ότι αγάπησα τόσο. Έδωσα και πήρα- it's a fair game (σ.σ. ένα τίμιο παιχνίδι). Δεν αγαπήθηκα χωρίς λόγο. Έδωσα ό,τι καλύτερο μπορούσα».

«Δεν ζηλεύω ποτέ έναν καλό καλλιτέχνη. Το αντίθετο μάλιστα: τον λατρεύω. Μισώ, όμως, τον κακό καλλιτέχνη».

«Ο χρόνος με βοήθησε να γνωρίσω τον εαυτό μου. Γι' αυτό δεν με τρομάζει».
«Το θέατρο δεν πρέπει να το μετράμε ανάλογα με το ταμείο».
«Πιστεύω πως γεννήθηκα με πολύ ταλέντο και το σκόρπισα έτσι άθλια».
Αυτές είναι μερικές από τις δηλώσεις της θρυλικής ελληνίδας ηθοποιού που γεννήθηκε σαν σήμερα, 13 Απριλίου του 1926.



Γεννήθηκε και πέθανε παράλογα

«Ο θάνατός της ήταν εξίσου παράλογος με τη γέννησή της» γράφει ο Φρέντυ Γερμανός στην αρχή του βιβλίου του  «Έλλη Λαμπέτη. Βιογραφία» (Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2006).
«Η γέννησή της ήταν το ίδιο παράλογη όπως και ο θάνατός της. Για μια ώρα η ζωή της κρεμόταν από έναν αόρατο ιστό.
«Φαίνεται πως κάποια μαγικά πλάσματα δίνουν ραντεβού όταν έρχονται στον κόσμο αυτό – η Έλλη Λαμπέτη γεννήθηκε το 1926, δηλαδή την ίδια ακριβώς χρονιά που θα γεννιόταν η Μέριλιν Μονρόε, στην απέναντι ακτή του Ατλαντικού…» γράφει ο Γερμανός.
«Η γέννησή της ήταν το ίδιο παράλογη όπως και ο θάνατός της. Για μια ώρα η ζωή της κρεμόταν από έναν αόρατο ιστό. Πρώτα είχε βγει ο Τάκης, ο δίδυμος αδερφός της. Ένα υγιέστατο μωρό που ζύγιζε τέσσερα κιλά, θα έγραφε η ίδια η Έλλη σ’ ένα ιδιόχειρο σημείωμά της, λίγες μέρες πριν πεθάνει, στο «Όρος Σινά» της Νέας Υόρκης. Και μετά από μιάν ώρα βγήκα εγώ. Ένα λυμφατικό πιθηκάκι! Το λυμφατικό πιθηκάκι φαινόταν αναποφάσιστο να ζήσει, σαν να ’ξερε τους αμείλικτους κανόνες του παιχνιδιού που θα ’πρεπε να παίξει στα επόμενα πενήντα εφτά χρόνια. Σχεδόν δεν ανέπνεε.
“Θα πεθάνει”, ψιθύρισε η νοσοκόμα που στεκόταν δίπλα στο γιατρό…
Η μητέρα της Έλλης, η Αναστασία Λούκου, η Τάσα, όπως την έλεγαν, κοίταζε τον γιατρό με το κεφάλι ελαφρά ανασηκωμένο απ’ το μαξιλάρι. Είχε ακούσει το κλάμα του ενός απ’ τα μωρά της, πριν από μια ώρα, αλλά το άλλο, το λυμφατικό πιθηκάκι, δεν είχε ακόμα ανοίξει το στόμα του.
«Θα ζήσει», της χαμογέλασε ο γιατρός.
Φαίνεται πως κάποια μαγικά πλάσματα δίνουν ραντεβού όταν έρχονται στον κόσμο αυτό – η Έλλη Λαμπέτη γεννήθηκε το 1926, δηλαδή την ίδια ακριβώς χρονιά που θα γεννιόταν η Μέριλιν Μονρόε, στην απέναντι ακτή του Ατλαντικού
Άρπαξε το μωρό και το βούτηξε στη λεκάνη με το χλιαρό νερό – ύστερα στη λεκάνη με το κρύο. Και μετά πάλι στη λεκάνη με το χλιαρό. Αυτό έγινε τουλάχιστον πέντ’ έξι φορές, ώσπου η Έλλη Λαμπέτη αποφάσισε, εκείνο το πρωί, στις 13 Απριλίου του 1926, να κλάψει για πρώτη φορά στη ζωή της…
Ο Κώστας Λούκος, ο πατέρας της Έλλης, περίμενε ιδρωμένος έξω απ’ το χειρουργείο. Ήξερε πως είχε κιόλας έναν γιό, αλλά δεν ήξερε τη μοίρα του άλλου παιδιού του, που πάλευε άγρια για μια ολόκληρη ώρα ανάμεσα στη ζωή και στην ανυπαρξία. Είδε τον γιατρό να τον πλησιάζει, ιδρωμένος όσο κι εκείνος.
“Κόρη!” του είπε γελαστά.
Ήταν η πέμπτη κόρη του μετά την πρώτη, τη Φωτεινή, που ήταν κιόλας έντεκα χρονώ, την Κούλα, την Ειρήνη και την Αντιγόνη. Εφτά παιδιά, αν υπολόγιζε και τον άλλο γιό του, τον Τάσο.
Σε μια χώρα που μαστιζόταν από υπογεννητικότητα, ο Κώστας Λούκος, ένας απλός ταβερνιάρης απ’ τα Βίλλια που θα γινόταν αργότερα ξυλέμπορος στην Αθήνα, είχε καταθέσει γενναιόδωρα εφτά οβολούς. Κι ανάμεσά τους το μεγάλο τάλαντο…».



Οι θυελλώδεις έρωτες

Δεν τις άρεσαν τα μέτρια πράγματα και στη ζωή της είχε πάντα θυελλώδεις σχέσεις. «Το ότι αγαπήθηκα πολύ, είναι κάτι. Επίσης, το ότι αγάπησα τόσο. Έδωσα και πήρα- it's a fair game» είχε πει η ίδια μιλώντας για τους έρωτες της ζωής της.
Ο πρώτος και μεγαλύτερος -κατά δική της ομολογία- έρωτάς της ήταν ο Θ. Σγουρδέλης, διπλωμάτης και ποιητής που ζούσε μόνιμα στη Γαλλία και βρέθηκε στην Ελλάδα λόγω του πολέμου. Η σχέση τους ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 1943 και κράτησε λιγότερο από 2 χρόνια.



Το 1949, έζησε έναν θυελλώδη έρωτα με τον Αλέκο Αλεξανδράκη, ο οποίος διήρκεσε μόνο έξι μήνες και συμπρωταγωνίστησαν και στο θέατρο.
Ο γάμος της με τον Μάριο Πλωρίτη (ο οποίος παρέμεινε αιώνιος φίλος της και στάθηκε δίπλα της μέχρι το τέλος της ζωής της) το 1950 υπήρξε ατυχής. Χώρισαν μετά από 3 χρόνια, όταν εκείνη γνωρίστηκε με τον Δημήτρη Χορν και μαζί έγραψαν μία από τις πιο λαμπρές σελίδες στην ιστορία του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου και υπήρξαν αγαπημένο ζευγάρι στη ζωή και στη σκηνή. Όμως, δεν παντρεύτηκαν ποτέ και επιπλέον η Λαμπέτη αναγκάστηκε να κάνει έκτρωση στο παιδί που κυοφορούσε από εκείνον.
Χώρισαν το 1959, όταν εκείνη ερωτεύτηκε τον επόμενο σύντροφο και δεύτερο σύζυγό της, τον αμερικανό συγγραφέα Φρέντερικ Γουέηκμαν (Frederic Wakeman), τον οποίο γνώρισε το 1958 από τον Μιχάλη Κακογιάννη. Παντρεύτηκαν μετά από ένα χρόνο ο γάμος τους διήρκεσε 16 χρόνια.
Frederic Wakeman, Έλλη Λαμπέτη, Μιχάλης Κακογιάννης

Frederic Wakeman, Έλλη Λαμπέτη, Μιχάλης Κακογιάννης
 
Σημαντική γνωριμία στη ζωή της στάθηκε ο ηθοποιός Κώστας Καρράς, με τον οποίο έπαιξαν μαζί στο "Θυμήσου τον Σεπτέμβρη". Ηθελε να τον παντρευτεί αλλά δεν γνώριζε ότι εκείνος ήταν ήδη παντρεμένος.

Η ασθένεια και η περιπετειώδης υιοθεσία

Το 1969 η Ελλη Λαμπέτη αρρώστησε με καρκίνο του μαστού, μια αρρώστια που της στέρησε τις αγαπημένες της αδερφές, τις οποίες έχασε όλες (εκτός από την Αντιγόνη). Υποβλήθηκε σε ολική μαστεκτομή στις ΗΠΑ και επέστρεψε στην Ελλάδα.
Μια προσπάθεια υιοθεσίας από κοινού με τον Γουέηκμαν, (της μικρής Έλίζας), της δημιούργησε πολλά προβλήματα, όταν δικαστική απόφαση την υποχρέωσε να επιστρέψει το παιδί, μετά την παρέλευση 4 χρόνων, στους φυσικούς γονείς του. Η περιπέτεια αυτή της δημιούργησε γενική κατάπτωση και μελαγχολία, που την κράτησε μακριά από το θέατρο.
Η Ελλη Λαμπέτη με την Ελίζα

Η Ελλη Λαμπέτη με την Ελίζα 

Ο καρκίνος έκανε την επανεμφάνισή του μετά από 11 χρόνια, το 1980. Οι μεταστάσεις ήταν συνεχείς. Οι χημειοθεραπείες στις οποίες υποβλήθηκε έπληξαν τις φωνητικές της χορδές, με αποτέλεσμα σταδιακά να χάσει και τη φωνή της. Η τελευταία παράσταση στην οποία πρωταγωνίστησε στην Αθήνα ήταν τα "Παιδιά ενός κατώτερου Θεού" στον ρόλο της κωφής Σάρα.
Αφησε την τελευταία της πνοή στις 3 Σεπτεμβρίου του 1983 στις 7.30' το πρωί στο νοσοκομείο Mount Sinai των ΗΠΑ, όπου είχε μεταβεί λίγες εβδομάδες πριν.
Στις 5 Σεπτεμβρίου 1983 η σορός της μεταφέρθηκε στην Αθήνα και στις 6 Σεπτεμβρίου κηδεύτηκε με δημόσια δαπάνη στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.

http://www.thetoc.gr/politismos/article/elli-lampeti-gennithika-me-polu-talento-kai-to-skorpisa-etsi-athlia 

 photo signature_zpsd2a79fd8.jpg